ინტერვიუ ამერიკული ექსპერიმენტული მუსიკალური ჯგუფის Xiu Xiu-ს ავტორთან, ჯეიმი სტიუარტთან

 

ელენე: ჯეიმი, გამარჯობა!

ჯეიმი: გამარჯობა, ელენე, არა?

ელენე: ელენე, კი, ძალიან ადრე გაგაღვიძე?

(წარმოსახვითი კითხვა): რამდენჯერაც გისმენ, იმდენჯერ მინდა გკითხო: ახლა როგორ ხარ, ჯეიმი?

ჯეიმი: არა უშავს, ჩემი ხმა კარგად გესმის?

ელენე: მშვენივრად, დავიწყოთ?

(წარმოსახვითი კითხვა): ყველა შენი ტექსტი სინამდვილისა და გულწრფელობის ისეთი სურვილითაა გაჟღენთილი... წესით, ინტერვიუს ფორმალური ტონი უნდა გაღიზიანებდეს, ნეტა ასეა?

ბენდის სახელიც კი უიმედობიდან მოდის, მთელ შენს მუსიკას წვალებაზე, შფოთსა და პესიმიზმზე აგებ, მერე ამბობ, რომ ყველაფერი ეს ნამდვილად იყო, შენი პირადი გამოცდილებების აღწერაა. ამავდროულად, გაქვს 13 ალბომი, თითქმის სულ ტურნეში ხარ, და შთამბეჭდავია კოლაბორაციების უზარმაზარი ისტორიაც... როგორ ახერხებ ამ თემებზე შინაგან რეფლექსიას, მათ ემოციურ აღქმასა და გადამუშავებას ისე, რომ თან სიმღერებს წერ ამ ყველაფერზე?

ჯეიმი: პირველივე კითხვაში ასეთი მელოდრამატული უნდა გავხდე?

ელენე: (წარმოსახვითი კითხვა): რა მხიარული მოსაუბრე ჩანხარ, ვერც იფიქრებ, რომ შენი ტექსტების თემებთან რამე საერთო გაქვს... ალბათ, ეს ზრდილობის გამოა.

ჯეიმი: ეს შეგრძნებები ყოველთვის დამყვება, ყოველთვის დეტალურად აღვიქვამ იმას, თუ რა ემართებათ ჩემ გარშემო ადამიანებს, ვფიქრობ მოვლენებზე, რომლებიც მათ შეემთხვათ და მათ შეგრძნებებზე. ჩემი ოჯახის ისტორიასაც უზარმაზარი შფოთით, პანიკით, ტერორითა და შიშით ვატარებ, მაგრამ არ უარვყოფ, არ ვივიწყებ – ვატარებ. ეს ჩემი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილია, მუსიკის წერა კი ერთადერთი საქმიანობაა, რაც ამ გამოცდილებების დაძლევაში მეხმარება. ამ ნეგატიური გამოცდილებების გარდაქმნა რაღაც სხვა ენერგიად ძალიან მნიშვნელოვანია, ეს მე მჭირდება და სიმღერებზე მუშაობისას სწორედ ამას ვცდილობ.

(წარმოსახვითი კითხვა): პირველი ალბომის, შენი ხმამაღალი განაცხადის, „Knife Play“-ს პირველივე სიმღერის დასაწყისში, ყვირილით რომ ამოთქვამ: „ღმერთო ჩემო! ო, ღმერთო ჩემო!“ – ეგ გამახსენდა. მომიყევი „Don Diasco“-ს ისტორიაც, რას ნიშნავს ეს სიმღერა. და ნეტა ჩემს წარმოდგენებს დაემთხვას...

ელენე: ანუ მუსიკა შენთვის თერაპიული საქმიანობაა?

ჯეიმი: არა, მუსიკა თერაპია არ არის, თერაპიაში შეკითხვებს პასუხობ და ამას მოაქვს შვება. ამ შეგრძნებების მუსიკად გარდაქმნა კი უბრალოდ არსებობის გაგრძელების ხერხია. ბევრად უფრო პრაქტიკულია თანაც, ვიდრე თერაპიული.

ალბათ არსებობის ვერც ერთ ჯანსაღ ფორმამდე ვერ გავქაჩავდი, მუსიკა რომ არ მქონდეს.

(წარმოსახვითი კითხვა): ნეტა ჩვენს ქვეყანაში რომ გეცხოვრა, რას იზამდი?

ელენე: გაქვს რაიმენაირი წინასწარი განწყობები საქართველოში ჩამოსვლამდე? იცი რამე ამ ქვეყნის შესახებ?

ჯეიმი: რატომღაც ძალიან უცნაურად დაემთხვა – ბავშვობიდან ჩემ გარშემო სულ ისმოდა ამ ქვეყნის სახელი. „კავკასია“ – ამბობდნენ და რაღაც ზღაპრულ, არაამქვეყნიურ და შორეულ ადგილს წარმოვიდგენდი ხოლმე – ძალიან მაინტერესებს, რა დამხვდება, წარმოდგენა არ მაქვს!

ელენე: რამე პროფესიული პროცესი ჩაუშლია შენთვის დეპრესიას?

ჯეიმი: რამდენჯერაც გინდა! ვერაფერს ვერ ვაკეთებ ხოლმე, ვშეშდები. მაგრამ, დარწმუნებული რომ არ ვიყო, რომ მერე აქედან რამე ღირებულს გამოვიტან და მუსიკაზე მუშაობის შესაძლებლობა მექნება, თავის გამოთრევას ალბათ აზრი არ ექნებოდა. არ მინდა ისე გამოვიდეს, თითქოს მიხარია, რომ დეპრესიული ვარ, ან ეს რამეში მეხმარება. საერთოდ არაფერში – მუსიკისათვისაც ჯობია, ასეთი პერიოდები საერთოდ არ მქონდეს.

(წარმოსახვითი კითხვა): ამხელა შიშების პატრონს როგორ გყოფნის გამბედაობა, ღიად ისაუბრო ამდენ ინტიმურ მომენტზე?

ელენე: ძალიან პირად, ინტიმურ და ღრმა შინაგან პროცესებზე ასე ღიად საუბრობ. ნამდვილ ისტორიებს სახელებით ჰყვები, ბევრს ალბათ შერცხვებოდა ამის. ამხელა მსმენელის წინაშე გაშიშვლებისას, მსხვერპლზე წასვლის შეგრძნება არ გაქვს? თავიდან მაინც არ გქონდა? არსებობს რამე ბარიერი, რისი გადალახვაც გჭირდება ხოლმე, სანამ ამას იზამ?

ჯეიმი: მამაჩემიც მუსიკოსია, და რომ გაიგო, ამ საქმეს ვიწყებდი, ასეთი რჩევა მომცა: „ყოველთვის გადასცდი ზღვარს. გადააჭარბე“, – საერთოდაც, მგონია, რომ მუსიკის სფეროში არსებობა პირველ რიგში ამ რისკს გულისხმობს. ჰო, ხალხსა და ჩემს პირად შეგრძნებებს რაც შეეხება – აქაც მელოდრამატული ვიქნები: მუსიკალური რისკი ყოველთვის უდრის პერსონალურ რისკს, განსაკუთრებით იმ სიმღერებთან კავშირში, როგორებსაც ახლა ვგულისხმობთ. მსხვერპლზე წასვლას რაც შეეხება... საუბედუროდ თუ საბედნიეროდ, ალბათ ყველაზე ნეგატიური მოვლენები ჩემს ცხოვრებაში სწორედ საზღვრების არქონასთან ასოცირდება. მთელი ბავშვობა ისეთ საკითხებთან მქონდა შეხება, ნორმალურ ბავშვს წესით რომ არ უნდა ჰქონოდა.

როცა წამოვიზარდე, მხოლოდ მაშინ გავაცნობიერე, რომ ძალიან ბევრი უხერხული და ტაბუირებული თემა ჩემთვის კომფორტული თუ არა, ძალიან ჩვეულებრივია, ნაცნობია, ამიტომ მათ გამორჩეულობას საერთოდ ვერ აღვიქვამ და ამიტომაც არ მაქვს განცდა, რომ ეს მსხვერპლია. უბრალოდ, სხვანაირად არ შემიძლია.

(წარმოსახვითი კითხვა): ნეტა ეს შენს ცხოვრებაზე როგორ აისახება...

ჯეიმი: ჰო, ოღონდ არ ვიცი, ეს რამდენად დადებითი მოვლენაა, ამ ჩვევას ბევრჯერ მივუყვანივარ ისეთ ნაბიჯებამდე, წესით, რომ არ უნდა გადამედგა.

ელენე: საერთოდ რატომ გადაწყვიტე, რომ შემოქმედება კონკრეტული მოვლენებისა და ადამიანების დოკუმენტაცია ყოფილიყო? რატომ აირჩიე ეს გზა?

ჯეიმი: ეს გაცნობიერებული არჩევანი იყო. არტისტები, ბენდები და კომპოზიტორები, რომლებმაც ჩვენზე დიდი გავლენა მოახდინეს, იმავეს აკეთებდნენ. ვიცოდით, რომ ეს გზა შემოქმედებითად ყველაზე ძლიერი და ნამდვილი იყო.

ელენე: დღეს შენს ნამუშევრებს უამრავი მსმენელი ჰყავს, ექსპერიმენტულ სცენაზე ბევრს უყვარს Xiu-Xiu და 16 წლის შემდეგ, ალბათ, უკვე შეგვიძლია, წარმატებული არტისტი გიწოდოთ; მინდოდა მეკითხა, ოდესმე ამას შენს შემოქმედებით პროცესზე გავლენა მოუხდენია? თვითონ ეს სტატუსი რა შეგრძნებებს გიღვიძებს?

(წარმოსახვითი კითხვა): მინდოდა მეკითხა, მაგრამ მერიდება – რას იწვევს შენში ის, რომ წარმატებით, ბედნიერებითა და გამარჯვების იდეით აღელვებულ ამერიკაში, რომელსაც შენვე აკრიტიკებ, პოპულარული მუსიკოსი გქვია.

ჯეიმი: ო, არა, არა, მე ახლოსაც კი ვერ მივალ წარმატების კლასიკურ გაგებასთან. თუ ამას გულისხმობ. ჩემთვის წარმატება მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ შემიძლია ჩემი მუსიკით ვიცხოვრო და მადლიერი ვიყო, რომ სამსახურში სიარული არ მიწევს. თანაც ეკონომიკური გაგებით ძალიან მოკრძალებულად ვცხოვრობ. მუსიკოსობას არ შეუცვლია ჩემი კლასობრივი მდგომარეობა და, შესაბამისად, არც მსოფლმხედველობა, ამიტომ ის, რასაც ფართო და მასშტაბური გაგებით, წარმატება ჰქვია, არ გამომიცდია. ეს არც მემუქრება და არც მე ვისურვებდი. ჰო... ათასი და კიდევ უფრო მეტი წელი რომ გავიდეს, „შიუ-შიუ“ მაინც არ გახდება კომერციული და „წარმატებული“ – უბრალოდ არ გვაინტერესებს.

ელენე: ჯეიმიიიი, გესმის ჩემი?

ჯეიმი: იქნება გადმომირეკო?

(წარმოსახვითი კითხვა): რომ არ გიყურებ ხოლმე, ეს შენს პასუხებზე ხომ არ იმოქმედებს?

ელენე: ჯეიმი, არა უშავს, ფურცლიდან რომ ვკითხულობ?

ჯეიმი: არა უშავს, მეც ძალიან მეძინება და ამდენ კითხვას ვერ დავიმახსოვრებდი.

ელენე: გაპრანჭული პზდც-ინტელექტუალური შეკითხვა გინდა?

ჯეიმი: მესროლე!

ელენე: ამას იმიტომ გეკითხები, რომ ერთ-ერთ ინტერვიუში შენ თვითონ მოყევი, „A Promise“-ის გარეკანისთვის ფოტო როგორ გადაიღე. ფოტოზეა ბიჭი, ვიეტნამელი ნარკოდილერი, რომელიც სადღაც აგეკიდა, სასტუმროს ნომერში წამოგყვა და შენი ფოტოკამერის წინ პოზირება დაიწყო, ტანსაცმელი გაიხადა... რაც მე მომეწონა, იყო შენი კომენტარი გადაღებისას: „იქნებ ეს ბიჭი ცუდად გამოვიყენე? ახლა რასაც ვაკეთებ, ეს ხელოვნებაა?“ – მუშაობისას გაქვს რამე ჩამოყალიბებული მორალური მიმართებები? რას არ უნდა აკეთებდეს არტისტი?

ჯეიმი: ოჰო, ეს ძალიან კარგი შეკითხვაა!

ელენე: ვაშა! მართლა?

(წარმოსახვითი კითხვა): დასაშვებია თუ არა მომხმარებლური დამოკიდებულება ადამიანების მიმართ, თუ ეს საბოლოოდ სიკეთეს, დიდ იდეას ემსახურება?

ელენე: რას არ დაუშვებდი არასდროს, როგორც არტისტი? ვგულისხმობ იმასაც, თუ რა არის შენთვის მორალურად დაუშვებელი, როგორც არტისტისთვის.

ჯეიმი: ჰმ... ალბათ ტყუილს წარმატებისათვის არ დავუშვებდი, ჰო, ნამდვილად ასეა! სიყალბე არის ზღვარი, რომელსაც არასდროს გადავლახავ, მის მხარეს არ გადავალ. ალბათ ამიტომაც ესწრაფვის „შიუ-შიუ“ ნამდვილი მოვლენების დოკუმენტაციას. მისთვის ფასობს ის, რაც ფაქტზეა აგებული.

ჩვენ ვფიქრობთ ამ ფაქტებზე, ვიკვლევთ და გავიაზრებთ, რათა გამოგონილი გამოვრიცხოთ... ო, ღმერთო... მორალურიო.... მორალურს რაც შეეხება...

ელენე: ხმამაღალი სიტყვაა, არა?

ჯეიმი: არა, არა, ძალიანაც მნიშვნელოვანი სიტყვაა, ცივილიზაცია მხოლოდ ამ ცნების იმედად თუ იქნება... არ ვიცი, რა უნდა გააკეთოს ჩვენმა ბენდმა ისეთი, რომ ვინმეზე ამორალური გავლენა იქონიოს. Metallica რომ ვიყოთ, ალბათ რაღაც საფრთხე იარსებებდა, მაგრამ Xiu-Xiu პატარა პროექტია, ამის რისკი არ არსებობს. თანაც, ჩვენი ნამუშევრები არაა მოწოდებითი ხასიათის, პირიქით, ჩვენს სიმღერებში სულ კითხვებია. ჰო, ფოტოს რაც შეეხება – ეს დიდი ხნის ამბავია, მაგ შემთხვევაში ძალაუფლებრივი ბალანსი მაღელვებდა – მე თეთრი ტურისტი ვიყავი ვიეტნამში, ის კი – ადგილობრივი ქუჩის გადამყიდველი, უკვე 15 წელი გავიდა და დღემდე არ ვიცი, სწორად მოვიქეცი თუ არა. თუმცა, გულწრფელად, თავად სულ ფეხებზე ეკიდა, გადავუღებდი თუ არა. იმ მომენტში ალბათ ვფიქრობდი, რომ სოციო-პოლიტიკურ ილუსტრაციას ვქმნიდი, შესაძლოა ეს ასეა, შესაძლოა ექსპლუატაცია იყო, ან ორივე ერთად...

ელენე: ჰო, თანაც ყველაფერი ძალიან სპონტანურად დატრიალდა, არა?

ჯეიმი: კი, ასე იყო, მასთან სექსზე არც მიფიქრია. მაგრამ მაქსიმალურად ვეცადე, რომ მეგობრული ურთიერთობა მქონოდა. მისთვის კი ეს უბრალოდ სამუშაო ღამე იყო და მეორე დღეს ალბათ აღარაფერი ახსოვდა.

ელენე: არის შენს შემოქმედებაში ისეთი რამ, რასაც ნანობ?

ჯეიმი: ძალიან ბევრ ბიზნესგადაწყვეტილებას ვნანობ. კიდევ, ხანდახან მეჩვენება, რომ რაღაც სიმღერები შემეძლო უკეთ დამეწერა, ვიდრე გამომივიდა.

ელენე: ვიცი, რომ უზარმაზარი სია გაქვს საყვარელი არტისტებისა, რომელთა მუსიკაც შენთვის შთაგონება გამხდარა. მაგრამ რა იყო მიზეზი, რის გამოც ნინა სიმონს მთელი ალბომი მიუძღვენით?

(წარმოსახვითი შეკითხვა): იმიტომ, რომ არავინაა ერთდროულად ასეთი...

ჯეიმი: იმიტომ, რომ არავინაა ერთდროულად ასეთი პოლიტიკური და პერსონალური, იუმორით სავსე და, ამავდროულად, ასეთი ღრმა. ამ ყველაფერთან ერთად კი, გულადიც და ვირტუოზიც და ტექნიკურადაც სასწაულებრივად დახვეწილი. ჰო...

და თან არავინაა ასეთი ნამდვილიც და ასეთი დაუცველიც. ერთდროულად იყო ამდენი რამ, ყველაზე რთულია.

ელენე: შენი ტრეკები ისეთი სპონტანური და არაპროგნოზირებადია, რომ რთულია წარმოდგენა, როგორ იგება კომპოზიციურად. რამე რუტინა თუ გაქვს ამ პროცესისათვის?

ჯეიმი: ძირითადად ყველაფერი ჩაწერისას იქმნება.

ელენე: სცენაზე გასვლის წინ რამე რიტუალი არ გაქვთ?

ჯეიმი: ეს აქამდე არავის უკითხავს და რომ მოგიყვე, ნეტა ჯადოსნობა ხომ არ დაეკარგება? მოკლედ, სანამ სცენაზე ავალთ... ეს ქერელი მაკელროიმ, ჩვენმა ყოფილმა წევრმა წამოიწყო... სულ პირველი ლაივის წინ ავიჩემე: ჩქარა! ჩქარა! რამე რიტუალი მოვიფიქროთ-მეთქი. მან შემომხედა და მკითხა: „აბა, რამდენი ბილეთი გინდა?“ მე ხელებით ვანიშნე და სხეულის სხვადასხვა ნაწილიდან წარმოსახვითი ბილეთების გამოძრობა დაიწყო. ახლაც ასე ვაკეთებთ, ენჯელა ან შეინა მეკითხებიან და მე ბილეთს ყურიდან ან ტრაკიდან ვიღებ, ვაწვდი და ისინი ცხვირში იტენიან. მოკლედ, სასაცილოა, მაგრამ ცოტა სისულელეა, უბრალოდ ვერთობით. სანამ „ Twin Peaks“-ის მუსიკას დავუკრავთ ხოლმე, მაშინ ვაკეთებთ – ეს ყველაფერი დრამის ქვეშ ხდება.

(წარმოსახვითი შეკითხვა): აი, ეს ტექსტი: „ჩემო ტკბილო ბიჭუნავ, ჩემი ფერფლით სავსე ვაზა შენი ტრენაჟორის ქვეშ დადგი“, ან „შენ ხომ ძლიერი სპორტსმენი, კაპიტანი ხარ და სულ უნდა გაიმარჯვო“...

ელენე: Fabulous Muscles, „არაჩვეულებრივი, ზღაპრული კუნთები“ – როგორც ალბომის სახელი, და მასში შემავალი სიმღერები… ფიქრობ, რომ მასკულინობა და მისი თანმდევი კონკურენციაა მსოფლიოში ნეგატიური მოვლენების საწყისი?

ჯეიმი: რა თქმა უნდა, დიახ, ვადასტურებ. დიდი ასოებით ჩაწერეთ ეს. მაგრამ არა თვითონ მასკულინობა, როგორც სქესი – არამედ ბიჰევიორისტული გაგებით, მასკულინური საქციელი. დააკვირდით, ჩვენ აუცილებლად უნდა მივითვისოთ საუკეთესო იქიდან, რასაც ბუნება გვაძლევს, აუცილებლად უნდა გავანადგუროთ ვინმე და მასზე ვიბატონოთ, საკუთარი თავის უპირატესობაში მუდამ უნდა დავრწმუნდეთ, სისუსტეები მუდამ უნდა უგულებელვყოთ. უნდა გავანადგუროთ ქვეყნები, სადაც შავკანიანები ცხოვრობენ, ფეხებით უნდა გავთელოთ ქალთა უფლებები. ამიტომ – ჰო, ასეა, მასკულინობაა ნეგატივის საწყისი.

ელენე: ძალიან ხმამაღალი განცხადებები გაქვს ხოლმე ტექსტებში, ამის გამო პრობლემები არ შეგქმნია?

ჯეიმი: როგორც უკვე ვთქვი, ჩვენ ძალიან პატარა ბენდი ვართ, და, საბედნიეროდ, ისე ხდება, რომ ექსპერიმენტული მუსიკის მსმენელი კრიტიკული აზროვნებისათვის შინაგანად ყოველთვის მზადაა. თუმცა ერთხელ მსგავსი რამ მაინც მოხდა. ერთ-ერთ ბენდთან ერთად ვუკრავდით, ფილადელფიაში. ისინი ბევრად უფრო ახალგაზრდები იყვნენ – არ ვიცი, შეიძლება ამიტომაც – პოლიტიკურად ბევრად უფრო რადიკალურები. ჩვენ ერთი სიმღერა გვაქვს, „შავი ყლე“ ჰქვია, რომელიც რასობრივი ფეტიშიზმის შესახებ სვამს კითხვებს. ეს ის საკითხია, რაზეც, რა თქმა უნდა, უამრავი განსხვავებული შეხედულება იარსებებს, თუმცა ჩვენი სიმღერა არამც და არამც არაა არც ანტი და არც პროფეტიშისტური, ის უბრალოდ იკვლევს ამ საკითხს... მოკლედ, კონცერტის შემდეგ მოვიდნენ ამ ბენდის წევრები და კითხვები დამისვეს ამ სიმღერაზე, მე კიდევ ძალიან ფეთქებადი ვარ, კი, შემეძლო მომეთმინა, მაგრამ ავფეთქდი და უხეშად ვუპასუხე. მერე თავიანთ ტვიტერზე დაწერეს, Xiu-Xiu რასისტული ბენდიაო...

ელენე: რატომ გადაწყვიტეთ Black Dick-ის ვიდეოს პორნოსაიტზე პრეზენტაცია?

ჯეიმი: ვიდეო წმინდა პორნოგრაფიაა, აბა, სხვაგან სად წავიღებდით...

(წარმოსახვითი კითხვა): „მადლობა ამ ჩანთის შეკერვისათვის, მადლობა ამ ჩანთის შეკერვისათვის“.

ელენე: „გოგონა ქარხნიდან“? – როგორ დაიწერა ეს სიმღერა?

ჯეიმი: ლესლი ჩენის წიგნია ასეთი, „გოგონები ქარხნებიდან“, ჩინელ მუშაკებზე.

(წარმოსახვითი კითხვა): ჯეიმი, „პაპსა“ სიმღერებს არ აჰყვები ხოლმე? მე – კი...

ელენე: რიანას „Only Girl“ რატომ იმღერე შენი ვერსიით?

ჯეიმი: იმ დროს სამხრეთ კაროლინაში ვცხოვრობდი, ეს ადგილი სამხრეთის სხვა შტატებისაგან განსხვავებით, შედარებით ლიბერალურად ითვლება, მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩაში მიმავალს ერთხელ „პიდარასტოო“, მომაძახეს. იქ ერთი ლესბიკლუბი იყო, სადაც ხშირად დავდიოდი საცეკვაოდ. ერთხელ მივედი და ძალიან მოსაწყენი სიტუაცია დამხვდა. მოულოდნელად რიანას ეს სიმღერა გაისმა და ყველა აცეკვდა. საცეკვაო მოედანი გაივსო, ყველანი ერთმანეთს კოცნიდნენ და ეფერებოდნენ. ძალიან ლამაზი იყო ეს წინააღმდეგობრივი სიტუაცია: როგორ აქციეს ამ ადამიანებმა ეს სრულიად უსულო, კორპორაციების შექმნილი, პლასტმასის, კომერციული სიმღერა სიყვარულისა და გულწრფელობის ჰიმნად, მართლა ულამაზესი წუთები იყო, განსაკუთრებით ასეთ კულტურულ და სოციალურ ატმოსფეროში. ამიტომ ეს რიანას სიმღერის ახალი შესრულება კი არაა, იგი სამხრეთკაროლინელ ლესბოსელ ქალებს ეძღვნება.

ელენე: არ გაქვს ხოლმე პოპსიმღერების აკვიატების მომენტები?

ჯეიმი: რა თქმა უნდა, ყველას უყვარს კანფეტები, ასე არაა?

ელენე: დამისახელე რომელიმე...

ჯეიმი: კარგი, რა...

ელენე: მე ხომ ჟურნალისტი ვარ, ვალდებული ხარ, მიპასუხო.

ჯეიმი: კარგი: O.T. Gernasis – I’m in Love with The Coco

(წარმოსახვითი კითხვა): გკითხო ტრამპზე?

ელენე: რაღაცას გკითხავ და თუ არ გინდა, ნუ მიპასუხებ.

ჯეიმი: ასეთი რა უნდა იყოს?

ელენე: მმმმ... კარგი: ამას მხოლოდ იმიტომ გეკითხები, რომ სიმღერით პირდაპირ მიმართე ბუშს და პოლიტიკაზე ყოველთვის საუბრობ. ინტერნეტში ბევრი წერს იმაზე, რომ ტრამპის ერაში ერთადერთი იმედი ახალი კონტრკულტურის წარმოქმნაა. რომ მისი სასტიკი პოლიტიკა არტისტულ სივრცეს გამოაცოცხლებს – შენ რას ფიქრობ ამის შესახებ?

ჯეიმი: ძალიანაც შესაძლებელია. თუმცა ვცდილობ, ამაზე არ ვიფიქრო. ისტორიას რომ გადავხედოთ: 80-იან წლებში ამერიკას თავზე ასეთივე დრაკონი აჯდა, სამწუხაროდ, უფრო ჭკვიანი – თუმცა იმ დროს იქ ძალიან კარგი მუსიკა იწერებოდა. 90-იანები – კლინტონის ხანა – მუსიკა და სხვა დანარჩენიც ხელოვნებაში ძალიან ზედაპირული იყო.

ობამას დროს ხომ საერთოდ საშინელი მუსიკა იქმნებოდა. ცუდი პოლიტიკური კლიმატი ქვეყანაში კარგ ხელოვნებას ქმნის, თუმცა, მე პირადად, ცუდი მუსიკა მირჩევნია ფაშისტურ პოლიტიკას.

ელენე: შენს შემოქმედებაში ბოლო მოვლენებზე რაიმე რეფლექსიას გეგმავ?

ჯეიმი: ტრამპი ამად არ ღირს.

ელენე: ახალი ალბომის ყდაზე მითხარი რამე – სრულიად განსხვავდება თქვენი ყველა ყდისაგან... თითქოს ყველაზე უბრალოა და...

ჯეიმი: მართალია, წარსულში ყველა ყდას მრავალშრიანი კონცეპტუალური დატვირთვა ჰქონდა. ამ შემთხვევაში ჩვენ უბრალოდ ესთეტიკურ სიამოვნებაზე ყურადღების გამახვილება გვსურდა. მოკლედ, თავდაპირველი მიზანი იყო უბრალოდ ლამაზი ყდა. ყოველთვის მინდოდა არაბული კალიგრაფიის გამოყენება, მერე ძლივს გამოჩნდა ადამიანი, რომელიც ამაში მილიარდებს არ გადამახდევინებდა. გადავწყვიტეთ, დაგვეწერა – „ჩვენ ვივიწყებთ“, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არაბულად ასე პირდაპირ ვერ თარგმნი, ამიტომ გამოვიდა „დავიწყება“. საერთოდ არ გვქონია მიზანი, პოლიტიკური განცხადება გაგვეკეთებინა, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არაბული კალიგრაფიის გამოყენება, საბოლოოდ, მაინც ასე გამოჩნდა.

ელენე: შენი ბევრი სიმღერაა ადამიანში ბედნიერების ობსესიის შესახებ, ზოგადად ამ აკვიატების, როგორც დამღუპველი დინამიკის შესახებ... შენთვის რა არის ბედნიერება? თუ ასეთი რამ საერთოდ არის შენს ცხოვრებაში?

ჯეიმი: ...სამწუხაროდ, ასე გამოვიდა – დაბადებიდან ნეგატივისკენ მიდრეკილი არსება ვარ, ძალიან არ მინდა ასე იყოს. ბედნიერება ჩემთვის დედაჩემის მონახულებაა, ჩემი დისა და ძმისშვილების მონახულება, კიდევ ენჯელასთან, ჩემს საუკეთესო მეგობართან ერთად მუშაობა. ა, კიდევ მცენარეების დიდი კოლექცია მაქვს, ვუყურებ, როგორ იზრდებიან და სულ ამას ვფიქრობ: თუ უბედურების წუთები ცხოვრების ყველაზე თვალსაჩინო და გარდაუვალი მოვლენაა, ე.ი. ბედნიერი წუთებიც გარდაუვალი ყოფილა-მეთქი – ასე არ არის?

(წარმოსახვითი კითხვა): მაინც ვერ გავიგე, როგორ ხარ.

ელენე: მე მგონი, იდეალური დასასრულია.

ჯეიმი: ჰაჰა, ჰო, ოპტიმისტური გამოვიდა.

ელენე: გადაამოწმებ, რა დავწერე?

ჯეიმი: არა, გენდობი – ისეთი კითხვები დამისვი, რომ შემიძლია, გენდო.

ელენე: ძალიან დიდი მადლობა, ნახვამდის, ჯეიმი.

ჯეიმი: 28 მაისამდე!