ჟურნალი „ინტერვიუ"
2016 წლის ნოემბერი

ჯენეზის ბრაიერ პი-ორიჯი, როგორც არტისტი და მუსიკოსი, როგორც Throbbing Gristle-ისა და Psychic TV-ის შემქმნელი, მუდამ იყო მარგინალთა კერპი; კონტრკულტურის ღმერთი. დემნა გვასალია კი, ბალენსიაგასა და Vetements-ის დიზაინერი, მოდის ახლანდელი პოპვარსკვლავია. დიდი ხანია, გვასალიასთვისაც პი-ორიჯი კერპია. ამ საუბრის დროს ერთმანეთს პირველად შეხვდნენ.

პი-ორიჯი, ვისთვისაც დადას მოძრაობა, უილიამ ბეროუზისა და ბრაიონ გაისინისთანა მწერლები, ასევე ამერიკული „ელ-ეს-დე მოძრაობა“ შთაგონების ულევი წყაროა, წლებია, სისტემას ცდის და იწვევს. ეს ყველაფერი 1960-იანი წლებიდან დღემდე გრძელდება. მის სექსით გაჯერებულ პერფორმანსებს რეგულარულად არბევდა ბრიტანული პოლიცია, პრესა კი პი-ორიჯზე, როგორც კუდიანზე სანადიროდ მკითხველს დაუღალავად გეშავდა. 1990-იან წლებში პი-ორიჯი ემიგრაციაში შტატებში წავიდა, სადაც თავის პარტნიორ ლეიდი ჯეისთან ერთად პლასტიკური ოპერაციების სერია ჩაიტარა, რათა ბოლოს მათ აბსოლუტურად ანალოგიური გარეგნობა ჰქონოდათ. ასე სურდათ გამოეხატათ უპირობო სიყვარული და ერთობის ახლებური გაგება: მათთვის არ არსებობდა მდედრობითი და მამრობითი სქესის ნაცვალსახელები და არ არსებობდა არც მხოლობითი პიროვნული ნიშანი, იყო მხოლოდ „ჩვენ“. პი-ორიჯსა და ლეიდი ჯეის სურდათ მოეშალათ საზღვარი, რაც თეთრსა და შავს, ქალსა და კაცს, ჰომო- და ჰეტეროსექსუალებს შორის არსებობს. ამ ახალი ფორმის სექსუალობას მათ პანდროგინია დაარქვეს. „სხვა“ აღარ უნდა ყოფილიყო უცხო, საფრთხის შემცველი ცნება, ყველაფერი უნდა გაერთიანებულიყო ისე, რომ ერთმანეთის ნაწილად ქცეულიყო და „სხვა“, როგორც მოვლენა, საერთოდ უნდა გამქრალიყო. ცხადია, პი-ორიჯისა და ლეიდი ჯეის ეს პერფორმანსი ყველაზე რადიკალურია, რაც კი არტისტებს დღემდე მოუწყვიათ. პი-ორიჯისთვის, ლეიდი ჯეისადმი სიყვარული არის გრძნობა, რომელიც სიკვდილის შემდეგაც გრძელდება – ლეიდი ჯეი სიცოცხლეს ახლა პი-ორიჯის სხეულსა და გონებაში აგრძელებს. ამიტომაც პი-ორიჯი დღემდე მოიხსენიებს თავს, როგორც „ჩვენ“ და არა, როგორც „მე“ – ასე გამოხატავს ლეიდი ჯეისთან მარადიულ კავშირს.

ახლა, 66 წლის ასაკში პი-ორიჯმა მოდის მსოფლიო სცენაზეც შეაბიჯა და ვარსკვლავადაც იქცა. მარკ ჯაკობსის შემოდგომა-ზამთრის კოლექციის ერთ-ერთი მთავარი სახე სწორედ პი-ორიჯია.

დიზაინერი დემნა გვასალიაც სწორედ ამ დროს გახდა ცნობილი მოდის სამყაროში. მან მოდის მთელ ინდუსტრიას დაანახა, რომ კარგი დიზაინერობისთვის დღეს უკვე აღარ კმარა, მხოლოდ კარგად კერავდე, მნიშვნელოვანია, რომ სოციალურ მედიასაც ეფექტურად მართავდე. ამის დასამტკიცებლად დემნა გვასალია საკუთარ ბრენდს, Vetements ასახელებს. მარტინ მარჯიელას მუშაობის მეთოდით შთაგონებული, თავის მოდელებსაც ურთიერთწინააღმდეგობებზე აგებს, აერთიანებს ქუჩას და მაღალ მოდას, ბიჭებს და გოგოებს, უშნოს და ლამაზს. Vetements-ია: სპორტული ქურთუკი, რომელსაც ჰოკეის ფორმასავით გადასული მხრები აქვს; საოფისე ბლუზი, რომელსაც გრძელი, თითებამდე ჩამოგრძელებული სახელო აქვს, ძველი Levi’s-ი, რომელიც მიკერებულია სანთებელაზე მდგარ ჩექმაზე. ყველას გვახსოვს DHL-ის მაისურები, რომლებმაც ერთი წლის წინ გადატრიალება მოახდინა მოდაში და დემნა გვასალია მოდის ღმერთად აქცია. დღეს ის ბალენსიაგას მთავარი ფიგურაა. მაგრამ ამის მიუხედავად, როგორღაც კვლავაც ახერხებს იატაკქვეშეთში დარჩეს. სწორედ ამ ფენომენზე ესაუბრება პი-ორიჯს.

დემნა გვასალია: გამარჯობა, ჯენეზის, როგორ ხართ?

ჯენეზის ბრაიერ პი-ორიჯი: კარგად, მაგრამ თან ძალიან ბევრ საქმეში. ამ სიბერეში მოდის სამყარომ აღმოგვაჩინა.

გვასალია: მერე ეგ კარგია, მართლა მოსწონხართ.

პი-ორიჯი: PSYCHIC TV-ის სპონსორი გახდა LEVI’S. კონცერტებზე ახლა თეთრი ჯინსი გვაცვია. ქურთუკებსაც გვაძლევენ და სხვა ნივთებსაც. იცი ის ბრენდი ლოს-ანჯელესიდან? ასე ჰქვიათ – „69“?

გვასალია: არა, არ ვიცი.

პი-ორიჯი: ამ ბრენდის დიზაინერი ამბერი მხოლოდ დენიმის ქსოვილზე მუშაობს. მისი ტანსაცმელი ჰგავს მშვენიერ სკულპტურებს, რომელთა ჩაცმაც შეგიძლია. დენიმის უზარმაზარი ბურკა გვაჩუქა, რაც ძალიან ძვირფასი საჩუქარი იყო ჩვენთვის. „69“-ის ახალ პრომოვიდეოშიც ვმონაწილეობთ. შიშვლები ვართ, დენიმის ზღვაში ვიძირებით. გადამწყვეტი მომენტია, როცა დენიმის ტალღებიდან შიშველი მკერდით გამოვდივართ. გადასაღებ მოედანზე იდგა უზარმაზარი პუფი. გვეუბნებოდნენ, „ჩახტით ამ პუფში ისე, თითქოს, წყალია!“, ასეც ვიქცეოდით და ვიძირებოდით მის სიღრმეში. თუმცა, პანიკაც გვიტევდა, რადგან მართლა სულ დენიმი იყო გარშემო და მერე სხვებს ვეძახდით დასახმარებლად: „ამოგვიყვანეეთ!“

გვასალია: რა კარგი სლოგანია LEVI’S-ისთვის: „დენიმში ჩაძირული!“

პი-ორიჯი: რასაც შენ ბალენსიაგასა და Vetements-ის სახელით აკეთებ, დემნა, ძალიან დიდ შთაბეჭდილებას ახდენს ჩვენზე. ერთმანეთს უკავშირებ მაღალ მოდას და ქუჩის სტილს, ასეთი რამ კი, რამდენი ხანია, არავის გაუკეთებია. რატომ?

გვასალია: მგონია, რომ მოდის სახლების დიდი ნაწილი დღეს მხოლოდ ოცნებებს აწარმოებს, ცდილობს, რეალობას მოსწყვიტოს ხალხი, სხვა სფეროში გადადიან, თითქოს. და მერე, თუ მათ ფონზე შექმნი რამე უფრო ნამდვილს, ხელშესახებს, ამას რადიკალურს არქმევენ. უცნაურია.

პი-ორიჯი: შენს ნათქვამზე ხელოვნების სამყარო მახსენდება. ისიც იმავე სენითაა ავად და სულ უფრო და უფრო სხვაგან მიდის, საკუთარ ჩარჩოში იკეტება, დახურულ სივრცეს ქმნის, სადაც ყველა ერთმანეთს ციტირებს, რადგან მხოლოდ ასე მოიპოვებენ ნდობასა და ავტორიტეტს. ეს იგივეა, სტუმრად წახვიდე და ყველას იმაზე ელაპარაკო, თუ რა გაცვია, ვისი შეკერილია, რა ღირდა და რატომ ხარ ამ სამოსის გამო ყველაზე მაგარი. თითქოს, მოსახლეობის უმრავლესობასთან ყველანაირი კავშირი გაწყვეტილი აქვთ. ხომ არ ფიქრობ, რომ დღეს შენისთანა ადამიანები ამიტომაც ქმნიან ქვედინებებს, სადაც შთაგონებები ახალგაზრდების კულტურიდან გროვდება, იმ ამბებიდან, რაც მათ გარშემო ხდება?

გვასალია: რა თქმა უნდა, ასეა. თუმცა, შემოქმედებითად აზროვნებაში ზოგჯერ რესურსების შეზღუდვაც გეხმარება. მე ხომ ყოფილ საბჭოთა კავშირში დავიბადე – ძალიან კანონმორჩილ გარემოში, ყველას ერთნაირი ტანსაცმელი გვეცვა. განსხვავებულობა ჩვენთან პრობლემა იყო. კინაღამ სკოლიდან გამომრიცხეს ერთხელ, რადგან შარვალი გადავჭერი – არ მინდოდა, სხვებივით მცმოდა. ასეთი გამოცდილებებისგან შევდგები მე – ასეთმა ამბებმა ჩამომიყალიბა ხასიათი და შეხედულებები. შემხუთველ სისტემაში ახალ გზებს რომ ვეძებდი თვითგამოსახატად, ამან გამოწვრთნა წარმოსახვის უნარი ჩემში. როცა სისტემა დაინგრა, 13 წლის ვიყავი და მუსიკასა და ხელოვნებაზე არაფერი ვიცოდი. 13 წლის ასაკიდან კი ლამის ბულიმია დავიმართე კულტურისა და ხელოვნების მიმართ – გიჟივით ვნთქავდი ყველაფერს, რაც ხელში ჩამივარდებოდა. ვერც კი წარმოიდგენთ, თქვენი რამდენი ფოტო მქონდა კედლებზე გაკრული, ჯენეზის. სწორედ იმ დროში ჩამომიყალიბდა გემოვნება მუსიკასა და მოდაში. ბავშვობასა და ახალგაზრდობაში მიღებული გავლენები კი დღეს ჩემს სამოსზე ახდენს გავლენას. ძალიან პერსონალურია ეს ყველაფერი. ამიტომ ზოგჯერ მიკვირს, სხვებსაც რომ ეხება ხოლმე.

პი-ორიჯი: ჩვენც გადაგვხდენია თავს მსგავსი ამბავი. რადგანაც გონებაგახსნილები ვიყავით, კერძო სკოლაში სასწავლად სტიპენდია მოვიპოვეთ, სადაც თუ თმა ოდნავ ჩამოგვეწეოდა ყურებზე, ჯოხს გვიღერებდნენ საცემად. სკოლის ფორმა უნდა გვცმოდა. ზამთარში ეს იყო ნაცრისფერი კოსტიუმი და შავი „ოქსფორდები“ ფეხზე. ზაფხულში კი, ნაცრისფერი შარვალი, თეთრი პერანგი, ჰალსტუხი და კეპი. სკოლის გარეთაც კი, ხალხი გვისტვენდა ხოლმე, თუ არასწორად გვეცვა ფორმა. ტოტალური კონტროლი, მოკლედ. რეაქციამაც არ დააყოვნა. ჩვენს თავს ვკითხეთ: „რატომ ხარ ასე, როგორც ხარ? რატომ ეწინააღმდეგები სტატუს-კვოს და იმ ადამიანებს, ვისაც ეკუთვნის ძალაუფლება?“ მდიდარი ბავშვები იყვნენ ჩვენს სკოლაში. ერთ-ერთ ჩვენს კლასელს მეთექვსმეტე დაბადების დღეზე „როლს-როისი“ აჩუქეს მაშინ, როცა ჩვენ საჩუქრად მივიღეთ ფეხბურთის მაისური მეორეული მაღაზიიდან. დავფიქრდით იმაზე, თუ როგორ გაგვერღვია კონფორმისტული წრე; როგორი იქნებოდა ტანსაცმელი, რითაც ყველაზე უკეთ გამოვხატავდით საკუთარ ხასიათს. ბოლოს სამხედრო მაღაზიაში წავედით და ჯინსი და სამხედრო ქურთუკი ვიყიდეთ, დავჭერით წვრილად და გადავაკერეთ. ის დრო იყო, როცა „მოდები“ იყვნენ მოდაში და ყველას კოსტიუმები ეცვა. გარშემო ყველამ ჩათვალა, რომ გავგიჟდით, თუმცა, სტილი, რომელიც ჩვენ ავირჩიეთ, ფუნქციური იყო, თან გვიხდებოდა. ძვირფასი არ იყო, მაგრამ მერე რა.

გვასალია: ჩემთვის უნიფორმაა ყველანაირი ტანსაცმლის საწყისი. შარშან ზაფხულს შტატებში ვიმოგზაურე მანქანით, ლოს-ანჯელესში ვიყავი, არიზონაში, პალმ სპრინგსში. საყიდლებზე მხოლოდ უნიფორმების მაღაზიებში ვჩერდებოდი. რა სისულელეა ისე, ამერიკაში პოლიციის პერანგი რომ იყიდო, ლიცენზია უნდა აჩვენო გამყიდველს, რაც წინდაწინ არ ვიცოდი. გამყიდველები ეჭვის თვალით მიცქერდნენ. ასეა თუ ისე, მაინც კარგა ბლომად უნიფორმა დავაგროვე და გავბედნიერდი. ასეთი ტანსაცმელი შთაგონების მნიშვნელოვანი წყაროა ჩემთვის.

პი-ორიჯი: 1970-იან წლებში ერთ ქალთან ვიყავით, რომელიც პარიზული მოდის სახლებისთვის ძვირფას ნაქარგობებს ამზადებდა. ორივეს ძალიან მოგვწონდა კამუფლაჟები, დავდიოდით მუზეუმებში ისტორიული ექსპონატების სანახავად. მერე იმ ქალმა Throbbing Gristle-ისთვის კამუფლაჟის ორნამენტებიანი ოთხი უნიფორმა დაამზადა – ბენდის ოთხივე წევრისთვის თითო-თითო. დახვეწილი, რთული ორნამენტებით, მაღალი მოდის დონეზე შესრულებული ნაქარგობა იყო, მაგრამ ასე არ წარგვიდგენია სხვებისთვის. ჩვენთვის ეს კოსტიუმები უფრო იყო უნიფორმები, რომლებიც თან არ იყო უნიფორმები. პერსონალურ დეტალებზე აგებულ მარტივ ტანსაცმელს ვეძახდით. ეს ხაზი უნიფორმასა და პირად შტრიხებს შორის ყოველთვის გვაინტერესებს.

გვასალია: Vetements-ში გავაკეთეთ რაღაც მსგავსი. ავიღეთ შედარებით იაფი საწვიმარი და ზურგზე დავაბეჭდეთ სიტყვა „პოლიცია“. ვიღაცამ მერე როცა ეს ლაბადა გერმანიაში იყიდა, პოლიციამ ჩამოართვა ქუჩაში და გაფრთხილებაც დაუწერა ავტორიტეტული სიტყვის შეურაცხყოფისთვის. თუმცა სიტყვა „პოლიცია“ ტაბუირებული მართლა ხომ არ იყო, მის ხელშეუხებლობას კანონი ხომ არ იცავდა? შესაბამისად, ოფიციალურმა პირებმა შემდეგ იმაზე დაიწყეს მსჯელობა, უნდა დაეცვათ თუ არა ეს სიტყვა ასეთი გამოყენებებისგან.

მომწონს ხოლმე, როცა მოდა და არა ხელოვნება აყენებს მსგავს თემებს დღის წესრიგში.

პი-ორიჯი: როცა ბეროუზს 1971 წელს პირველად შევხვდით, გვითხრა: „ჯენეზის, იცოდე, შენ გევალება, სისტემაში მოკლე ჩართვა მოახდინო“. ჩვენ კი მივუგეთ: „კი, ბატონო, ვნახოთ, იქნებ რამის შეცვლა მართლა შეგვიძლია“. თუმცა შენ ჩვენსავით არ დაფიქრებულხარ, აიღე და გააკეთე.

მოკლე ჩართვა გააკეთე მაგ ლაბადით. შეაღწიე და გატეხე ამ მარტივი მანევრით.

ხალხი ხშირად იმეორებს ხოლმე, რომ ეს ყველაფერი აქაა, დიდი ხანია ასეა და რომ ისტებლიშმენტის შესარყევად ვეღარაფერს ვიზამთ. ჩვენ კი ასეთებს სულ ვპასუხობთ; „არა, მაინც შევარყევთ, მაშინ დაგვერხევა, თუ აღარც კი ვეცდებით“. ისტებლიშმენტი უნდა გამოააშკარაო, ძალაუფლების მქონეები, რომლებიც უხილავები არიან დღეს, კვლავაც უნდა შეწუხდნენ, რომ მათ ჩვენ ვხედავთ. ახლა ძალიან არხეინად ცხოვრობენ. როცა ლონდონში შოუ „პროსტიტუცია“ ვაჩვენეთ ჩვენს პარტნიორ კოზი ფანი ტუტისთან ერთად 1970-იან წლებში, წარმოუდგენელი სკანდალი ატყდა. ნაწლავებს, ფეკალიებს, ჭიებს, ჭიქაში ჩადებულ სისხლიან ტამპონებს ვაჩვენებდით, კოსი პორნოვიდეოების ჩაწერებზე იხდიდა. „სლიტსი“ და ბილი აიდოლი უკრავდნენ. დღეს რომ ვუყურებ, დიდი არაფერი სენსაციური, მაგრამ მაშინ ამ შოუმ საპარლამენტო დებატები გამოიწვია. პოლიტიკოსებმა იმაზე დაიწყეს მსჯელობა, ხომ არ ვუქმნიდით საფრთხეს ბრიტანულ ფასეულობებს. საქმე ძალიან დაიძაბა, პასპორტები ჩამოგვართვეს, რაც სასიამოვნო იყოო, რომ ვთქვათ, მოგატყუებთ, მაგრამ ასეთებს რომ აკეთებ, მერე სირთულეებიც უნდა აიტანო.

გვასალია: როგორ აფასებთ ალტერნატიულ კულტურას დღეს? ხალხი დღემდე ძალიან მჭიდრო საზღვრებს ავლებს, ჩაკეტილები არიან. Vetements-ისთვის ერთხელ შოუ საკრუიზო გემის სექს-კლუბში მოვაწყვეთ. მეპატრონეებს კარგად ვიცნობ, მათ კლუბში ხშირად ვყოფილვარ, მოდის კვირეულისთვის ადგილი გვჭირდებოდა და მანდ გადავწყვიტე – ჩემთვის სრულიად ბუნებრივი არჩევანი გავაკეთე. ხალხმა კი ჭორაობა დაიწყო: „ეს იმიტომ ქენი, რომ პუბლიკის დაშოკვა გინდა; რადიკალი გინდა იყო, ეგ მიზანი გამოძრავებს“. არადა, ვინც ამას ამბობდა, ბევრი თვითონაც დადიოდა სექს-კლუბში და მხოლოდ იმიტომ აიჭრნენ, რომ სხვა კონტექსტში ჩავსვი ის გარემო.

პი-ორიჯი: ჰო, სასაცილოა, ინტერნეტში, ყველა ერთმანეთთანაა კავშირში. გლობალური კულტურის ნაწილი ხდება ყველა. სინამდვილეში კი, თითოეული მათგანი ცალ-ცალკეა. რესტორნებში შედიან, ერთ მაგიდასთან სხედან და ერთად არ არიან, ტელეფონებს ჩაჰყურებენ. თუ რამეს ყიდულობენ, ღილაკზე თითის დაჭერით. ადრე, ბეროუზის წიგნის საყიდლად, ლონდონის ფეხით გადასერვა გვჭირდებოდა, სოჰოში, ერთ ძველ კუთხის მაღაზიაში მივდიოდით, სადაც ვიცოდით, რომ ნამდვილად აღმოაჩნდებოდათ „შიშველი საუზმე“ და მერე ისევ ფეხით ვბრუნდებოდით სახლში. გზაზე ადამიანებს ვხვდებოდით, მათ ამბებს ვიგებდით. ასეთი გადაკვეთები კი თითქმის დაკარგულია დღეს. ადამიანები ცალ-ცალკე არიან, უცხოებს აღარ ხვდებიან, ონლაინაც კი, განსაკუთრებით შტატებშია ასე. ფიქრობენ, რომ მათი უნახავი და გამოსაცდელი აღარაფერი დარჩა. არადა, როგორ შეიძლება ასე ზევიდან დაჰყურებდე სამყაროს?

გვასალია: პარიზში საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ხშირად ვმგზავრობ და სულ ის მხვდება თვალში, რომ ყველა სმარტფონში ცხვირჩარგული ზის. კომუნიკაცია, თითქოს, აღარც არსებობს. თითქოს, აღარც პეიზაჟები არსებობს – აღარავინ აღარ ათვალიერებს გარემოს. მე კი, ეგაა ერთადერთი, რასაც სულ ვაკეთებ. აბა, რა ხდება ავტობუსში? ქუჩაში? – მაგ დროს ვატარებ კვლევას.

პი-ორიჯი: სინამდვილეში, შენ იმავეს აკეთებ, რასაც ბეროუზი და ბრაიონ გაისინი ლიტერატურაში – ქათ-აფებს. იღებ სურათებს, რომელთაც ყოველდღიურობაში ამჩნევ და აკვირდები, მათ მიხედვით შენს სტუდიაში ანდა ნოუტბუკში ამზადებ სკეჩებს და მერე ხელახლა აწყობ დაკვირვებებს. შენს სამყაროს ქმნი, საკუთარი წარმოსახვისა და თავს გადახდენილი ამბების ფილტრში გატარების შემდეგ. და თუ ასეთი რამ მოდაშიც ხდება, ძალიან კარგია ეს.

გვასალია: არასდროს დამავიწყდება ის გამოცდილება, რაც ნიუ იორკში რუბინის მუზეუმში თქვენს ბოლო გამოფენაზე მივიღე. შეგეძლო გაგეცვალა ნივთები, რომლებიც Psychic-Cross-ის გამო მნიშვნელოვანია შენთვის. ეს ნივთები შემდეგ კოლაჟის სახეს იღებდა, თვითონვე ხდებოდა ხელოვნების ახალი ნიმუში. თან როგორი მარტივი იყო პროცესი, როგორი ხელშესახები და ამ დროს მაინც ხელოვნებასთან კავშირში. გარკვეული ხნის წინ, ერთი არტპროექტი მქონდა ლონდონში, სწორედ მაშინ გამახსენდა ეს გამოფენა და საკუთარ თავს კითხვაც ასე დავუსვი: როგორ შემეძლო ჩემი კომერციული პროდუქტი მექცია ხელოვნებად, რომელსაც ჩაიცვამ. გამოდის, რომ გამიჩნდა იდეა, რომლის ინსპირაციაც თქვენ მომეცით – გამოფენის სტუმრებს შეეძლოთ გაეცვალათ თავიანთი საყვარელი ნივთები Vetements-ის ტანსაცმელში. შემდეგ კი ამ საგნებით არტინსტალაცია შედგა.

პი-ორიჯი: გადასარევია. დიახ, დროა, საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად წარმოებული ძველი ნივთები, მთელი ეს პროცესი გადაცვლის საგნად ვაქციოთ. მოჭარბებული ნივთები მხოლოდ აპათიისა და სხვა მავნებლობებისკენ უბიძგებს სამყაროს. მაგრამ ჩვენ სხვა რამის კითხვა გვინდოდა შენთვის. რუდი გერნრაიხი თუ იცი?

გვასალია: რა თქმა უნდა.

პი-ორიჯი: ის ჩვენთვის ერთ-ერთი საუკეთესოა დიზაინერებს შორის. 1970-იან წლებში დაწერილ თავის ერთ წიგნში გერნრაიხი ერთ რევოლუციურ რამეს წერს: „მალე დადგება დრო, როცა ტანსაცმელს აღარ მივანიჭებთ ქალისა და კაცის კატეგორიებს. ქალები ჩაიცვამენ შარვლებს, მამაკაცები კი კაბებს. მოდის ესთეტიკა აიგება თვით სხეულზე. სიშიშვლეს პრობლემად აღარ მივიღებთ, გამჭვირვალე ტანსაცმელი გამჭვირვალე იქნება იმიტომ, რომ ასე უფრო კომფორტულია. სხეულს მოვექცევით ისე, რომ ლამაზად წარმოჩინდეს, აღარ დავფარავთ მის ბუნებრივ მშვენებას“... დიდებულია, ძალიან შთამბეჭდავია, არა? ჰოდა, რატომ უბრუნდება მოდა უკვე განვლილს ასე ხშირად?

გვასალია: მოდის ინდუსტრია ჯერაც იმ საზოგადოების გავლენის ქვეშაა, ვინც მზად არ არის. ეს საზოგადოება ჰყოფს ასე ნივთებს: „კაცებისთვის“ და „ქალებისთვის“. ჩემთვის მოდას არ აქვს სქესი. მე მოდას ვაკეთებ ადამიანებისთვის და არა კაცებისა და ქალებისთვის. სქესი ისედაც ძალიან აბსტრაქტულია ჩემთვის. მე პირადად ისეთ კულტურაში გავიზარდე, სადაც ამბობდნენ, რომ თუ ხორცს არ ჭამ, კაცი არ ხარ. მე კი ვეგეტარიანელი ვარ და რა გამოვდივარ? როცა ტანსაცმლის დიზაინს ვქმნი, ვფიქრობ სხეულზე და არა იმ იდეალზე, რომელსაც საზოგადოება აყალიბებს. ვცდილობ, წარმოვიდგინო სხვადასხვაგვარი მოყვანილობის სხეულები და მინდა, შევკერო ტანსაცმელი, რომელსაც თითოეული სხეული მოირგებს. ამიტომაც ჩემი ტანსაცმელი ხშირად კვადრატულია, წახნაგოვანი. საერთოდ არ ჰგავს ნაწარმს, რომელსაც ნორმალურ მაღაზიაში იყიდი.

პი-ორიჯი: უამრავ საშუალებას აძლევ კაცებს, სულ სხვადასხვაგვარად შეძლონ თვითგამოხატვა და მაინც რატომ არის მათ რიგებში ამდენი კონსერვატორი?

გვასალია: მიზეზი მამაკაცების აღზრდის მეთოდებია. იდეა, რითაც ისინი აღზარდეს, ასეთი იყო: ნორმალურობაა წინაპირობა იმისა, რომ მიგიღონ. და რატომ არ შეიძლება, კაცმაც ატარო ქუსლიანი ფეხსაცმელი? ან კაბა?

პი-ორიჯი: ჩვენი დევიზი ყოველთვის იყო: „სცენაზე არასდროს ჩავიცვამთ ისეთ ტანსაცმელს, რასაც არ ჩავიცვამდით ქუჩაში, საყიდლებზე გასვლისას“. ასე რომ, ჩვენ ვაძლევთ საკუთარ თავს უფლებას, ჩავიცვათ ყველაფერი.

გვასალია: რა კარგია, ჯენეზის. ასეც უნდა იყოს, მაგრამ ადამიანები სულ ისეთი უშინაარსო რამეებით არიან დაკავებული, რომ სააზროვნო თვალსაწიერიც უვიწროვდებათ, იკეტებიან. ბოლოს კი, ერთადერთი, რაც მნიშვნელობას არ კარგავს, სიყვარულია. თქვენ ერთ-ერთი პიონერი ხართ ამ მხრივ – სულ იმაზე ლაპარაკობთ ხმამაღლა, რომ სიყვარულმა და არა სიძულვილმა უნდა განსაზღვროს ადამიანის პირადი შტრიხები, სხეული. პოლიტიკა, მოდა, მუსიკა – მასთან შედარებით ყველაფერი ეს უმნიშვნელოა. სიყვარულია ის ნაწილაკი, რასაც დავეძებთ. The Throbbing Gristle-ის სიმღერა Almost a Kiss ჩემი ჰიმნია. დღეს რომ მოვკვდე, ჩემს პანაშვიდზე ეგ უნდა გაუშვან.

პი-ორიჯი: ძალიან მიხარია, ასე რომ უყურებ საკითხს, დემნა. ხალხს უნდა უთხრა, რომ მთელი გრძნობით სიყვარული შესაძლებელია; რომ შეცვლა კარგია, უკეთესობისკენ შეცვლა, დიდსულოვნება და სიკეთე. სულ გვაწუხებდა ხანში შესული ბეროუზის გახსენება იმიტომ, რომ რაც უფრო ემატებოდა წლები, მით მეტად ცინიკური ხდებოდა. სულ ვუმეორებდით, მოეშორებინა შიში და იმედგაცრუება, რაც სამყაროს მიმართ ჰქონდა დაგროვებული. და მერე ვნახეთ, რომ დღიურში ბოლოს რაც ჩაუწერია, იყო: „მივხვდი, რომ არსებობს მხოლოდ სიყვარული“. აგვატირა ამის წაკითხვამ.

გვასალია: ძალიან ემოციურია, კი.

პი-ორიჯი: უსიყვარულოდ ცხოვრება ჯოჯოხეთია – ამ ცნების ყველაზე საზარელი, ყველაზე მტკივნეული გაგებით. ერთხელ ძალიან უცნაური ფსიქოდელიური თრიფი გამოვიარეთ. ლეიდი ჯეის ბინაში მოხდა ეს ამბავი. ფანჯარასთან მივედით და გადავიხედეთ და უცებ მივხვდით, რომ ყველას და ყველაფერს ქუჩაში – საგნებს, მცენარეებს, ადამიანებს – რაღაც აკლდათ, თითქოს უსიცოცხლოები იყვნენ, ცარიელები. მაშინ ვიგრძენით, რომ სამყაროს ნაწილი სიყვარულითაა სავსე, აქ კი, ამ გარემოს და საგნებს სწორედ სიყვარული აკლდა. ამაზე უფრო საშიში გამოცხადება არასდროს გვქონია.

გვასალია: როგორ გგონიათ, ვერასდროს შეძლებთ ცხოვრებას უსიყვარულოდ?

პი-ორიჯი: რას ამბობ, ვერასდროს. მეგობრებს ხშირად ვეუბნებით ხოლმე, რომ კარგად მხოლოდ სიყვარულში ვართ. ვგულისხმობთ ადამიანების, საგნების, მომენტების, თავგადასავლების, მოულოდნელობების, მაგრამ ასევე კრიზისების სიყვარულს. საკმარისად ბევრი გვინახავს და უკვე ვიცით, რომ ყოველი წამი ძვირფასია. ასეთი სიყვარულის მიღება ჩვენი ვალია. რუბინის მუზეუმში გამართულ გამოფენაზე, ერთი კაცი მოვიდა და გვკითხა, ხომ არ გვეწყინებოდა, რომ გაგვეგო, ზოგიერთმა Psychic-Cross-ზე გადაცვალა ავტობუსის ბილეთი. კი, მაგრამ ჩვენ რა უნდა გვწყენოდა? იქნებ ამ ავტობუსის ბილეთით მშობელთან მიდიოდა ვიღაც, რომელსაც უკანასკნელად ნახავდა სიკვდილის წინ; ანდა სამსახურებრივ გასაუბრებაზე სურდა წასვლა, ან შეყვარებულის ნახვა. არავინ იცის, რას ნიშნავს ავტობუსის ბილეთი. მთავარია, რა ენერგიას ატარებს ის.

გვასალია: არაჩვეულებრივია, ჯენეზის! გმადლობთ ამ ინტერვიუსთვის!

პი-ორიჯი: გმადლობ, არ დამეკარგო, დემნა!