ინტერვიუს ჩაწერის დღეს პარიზშია ("ვაიბერით" ველაპარაკეთ). მეორე დილით კი ტოკიოში მიფრინავს. თებერვალში მისი ახალი, მეოთხე ალბომი გამოვიდა. ალბომის გამოსვლას თან განსაკუთრებული აჟიოტაჟი ახლავს ხოლმე - ინტერვიუები, კონცერტები... "კალეიდოსკოპს" ჯერჯერობით მეტწილად დადებითი რეცენზიები აქვს. თუმცა, კლასიკური მუსიკის კრიტიკოსებს ხატია ბუნიათიშვილი ორ ბანაკად ყოფს - ერთი ნაწილისთვის ის კლასიკური მუსიკისადმი ახალი და საინტერესო მიდგომის განსახიერებაა. სხვებისთვის კი, დაკვრის მისეული სტილი ზედმეტად ექსპრესიულია. "ტელეგრაფი" აღნიშნავს ხატიას "გასაოცარ ტექნიკას", მაგრამ იქვე ამატებს, შესრულების მისეული მანერა ეფექტიანია, თუმცა "მეტისმეტიაო". BBC Music კი, ხატია ბუნიათიშვილის ფოტოს გარეკანზე ათავსებს და ქართველ პიანისტს "უშიშარ ვირტუოზს" არქმევს.

ხატია: რეპერტუარს ყოველთვის იმის მიხედვით ვარჩევ, თუ იმ დროს რა ემოციებს განვიცდი. მგონია, რომ ჩემი ალბომი კარგად ასახავს განწყობას, რომელიც ჩაწერის დროს მაქვს. ჩემს განწყობას დისკის პრომოციის, კონცერტების, ინტერვიუების დროსაც ვინარჩუნებ ხოლმე და, მგონი, ამას მსმენელიც ხვდება. ჩემთვის ყოველი ახალი ალბომი ცხოვრების გარკვეულ ეტაპს წარმოადგენს.

ინდიგო: რამდენადაა შესაძლებელი ამ განწყობის გადმოცემა უკვე არსებული ნაწარმოებების შესრულებით? ანუ, თქვენ ახალს ხომ არ ქმნით...

ხატია: მართალია, ჩვენ არსებულის ინტერპრეტაციას ვახდენთ. ამიტომაა, რომ კლასიკურ მუსიკოსებს ხშირად ნაკლებად აქვთ იმის ამბიცია, რომ ნამუშევარს კონცეპტუალურად მიუდგნენ. მაგრამ, მე „სონის“ თავიდანვე მკაფიოდ ვუთხარი, რომ დისკის ჩაწერას ისე ვუდგები, თითქოს ეს ახალი შემოქმედება იყოს და მათ ეს გაუხარდათ.

მგონია, რომ ინტერპრეტაცია ნაწარმოებს ახალ სუნთქვას აძლევს, ამ სუნთქვის მიცემა კი მხოლოდ მაშინაა შესაძლებელი, როდესაც ადამიანი შენს ანაბეჭდს ამატებ, შენს პირადს ატან.

ჩემთვის ყოველთვის უმნიშვნელოვანესი იყო, რომ სათქმელი მქონოდა. მთავარია, ბევრი რამ მქონდეს სათქმელი და ამას სხვადასხვა ფორმით გამოვხატავ. როდესაც ადამიანს იდეა გაქვს, ეს იდეა არ გასვენებს, გაწუხებს, ვიდრე მის რეალიზებას არ მოახდენ.

ინდიგო: თქვენ უკრავთ ექვსი წლიდან. როდის მიხვდით, რომ უბრალოდ კი არ უნდა შეგესრულებინათ, „კიდევ ერთი პიანისტი“ კი არ უნდა ყოფილიყავით, არამედ სწორედ ამ სათქმელის გადმოცემა გეცადათ?

ხატია: ექვსი წლიდან არ ვუკრავ, ექვსი წლიდან სცენაზე ვარ. ისე დაკვრა მანამდე დავიწყე. „კიდევ ერთი პიანისტი“ მგონია, რომ უფრო ისაა, თუ როგორ აღგიქვამს გარე სამყარო. მე თვითონ გარე სამყაროს არასოდეს ვაფიქსირებდი – ბავშვობიდან მქონდა ჩემი სამყარო, სადაც მიმაჩნდა, რომ ვაკეთებდი იმას, რაც მინდოდა რომ მეკეთებინა. აქედან გამომდინარე, ჩემთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა, ვიქნებოდი თუ არა „კიდევ ერთი პიანისტი“. შესაბამისად, არ მქონია იმის აღქმა, თუ როდის ჩამოვყალიბდი, როგორც პროფესიონალი. ეს პროცესი ჩემთვის შეუმჩნევლად მოხდა. მაგრამ ის კი ვიცი, რომ ყოველთვის გამოვხატავდი ჩემს სათქმელს რაღაცა ფორმით.

ინდიგო: რთულია ბავშვობიდან სცენაზე ყოფნა?

ხატია: ბავშვისთვის საერთოდ რთულია საათობით ჯდომა – რთულია, თავი არ აგტკივდეს, არ მოგბეზრდეს, არ დაიღალო. ჩემს შემთხვევაში ამის პრობლემა არ იყო – ყველანაირ დატვირთვას მარტივად ვიტანდი. უფრო სწორად, ინტელექტუალურ დატვირთვას ვიტანდი – სხვა რაღაცები უფრო მიჭირდა. ამიტომ, რადგან ძირითადი დატვირთვა მაინც ინტელექტუალური მქონდა – მუსიკა, ენები, კითხვა, ამიტომ ეს კატორღულ შრომად არ მეჩვენებოდა. დღესაც, როდესაც სცენაზე გავდივარ, ეს რასაკვირველია სტრესია. პასუხისმგებლობაა, სცენაზე შეასრულო შენი ინტერპრეტაციით ნებისმიერი რამ. ამას მოგზაურობაც ემატება. რა თქმა უნდა, იღლები. კუნთებიც გეღლება და ტვინიც. მაგრამ, არ ვუჩივი. ეს ჩემთვის ბუნებრივია. თან, არ მგონია, რომ მეტს ვშრომობ, ვიდრე სხვა. არსებობს ბევრად უფრო რთული პროფესიები, რომლებიც მეტ პასუხისმგებლობასთან არის დაკავშირებული. პასუხისმგებლობასთან, რომელიც სხვების მიმართ გაქვს – იგივე სამხედროები ან ქირურგები, მათ გაცილებით რთული საქმე აქვთ.

ინდიგო: რამდენად გეხმარებათ საქმეში გარეგნობა? როგორ გგონიათ, ასეთი პოპულარული იქნებოდით, იგივე ნიჭი რომ გქონდეთ, იგივე შესაძლებლობა, მაგრამ უბრალო შესახედაობა?

ხატია: უბრალო შესახედაობა არ არსებობს. ყველა ადამიანი თავისი გარეგნობით შინაგანი სამყაროს გამოხატულებაა. თითოეული ნაკვთი ადამიანის ხასიათის გარკვეული შტრიხია. ადამიანის სხეულის ენა მისი შინაგანი სამყაროს გამომხატველია. მე არასდროს არ აღმიქვამს ჩემი გარეგნობა ატრიბუტად და არ ვუყურებ მას, როგორც რამისთვის ხელშემწყობ ან ხელისშემშლელ ფაქტორს. მე ამისთვის მნიშვნელობა არასდროს მიმინიჭებია და არ ვიცი...

ვიცი, რომ როდესაც დაკვრას ვიწყებ, მაშინ მატერია არ არსებობს, ჩემი სხეულიც ჟღერადობის და ემოციის ნაწილი ხდება. მე თვითონ ამ დროს სხეულს ვეღარ აღვიქვამ და ველი, რომ ჩემი მსმენელიც ვეღარ აღიქვამს მატერიას და მხოლოდ ჟღერადობის და ემოციის საფუძველზე იქმნის დამოკიდებულებას.

ინგლისურ, გერმანულ და ფრანგულენოვან საიტებზე ხატია ბუნიათიშვილის განხილვისას, შესრულების მისეულ მანერაზე, გარეგნობასა და სტილზე ამახვილებენ ხოლმე ყურადღებას. ქართულ ინტერნეტში კი კომენტატორებს, როგორც ჩანს, უფრო პიანისტის პოლიტიკური სიმპათიები აინტერესებთ. ტიპური კომენტარი, რომელიც თან ახლავს მის ინტერვიუებს, ასეთია: "ხატია უნიჭიერესი პიანისტია, წარმატებებს ვუსურვებთ, თუმცა ვერ გავიგეთ, ეს მიშა ასე ძალიან რამ შეაყვარაო". 

ინდიგო: უამრავ მსგავსი ტიპის ნაწერს შეხვდებით. ეს აზრი სხვადასხვანაირად არის ხოლმე ჩამოყალიბებული, მაგრამ შინაარსი, პრინციპში, ერთია. თქვენ რას ფიქრობთ მსგავსი ტიპის კომენტარებზე?

ხატია: არაფერს. მე ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ თუ რამის კეთება მინდოდა, არ უნდა მქონოდა რეაქცია სხვების რეაქციებზე. როცა ვსწავლობდი, ყოველთვის ვიყავი საუკეთესო, საუკეთესო ნიშნები მქონდა, ძალიან მოწესრიგებული ვიყავი, პასუხისმგებლობთ ვუდგებოდი ყველაფერს, სამაგალითო ვიყავი მასწავლებლებისთვის. ამავდროულად, ვიცოდი, რომ თუ მე ასეთი ვიქნებოდი, თუ ჩემს საქმეს პასუხისმგებლობით მოვეკიდებოდი, მექნებოდა თავისუფლება, ისე გამომეხატა ჩემი აზრები, როგორც მომინდებოდა. დღესაც ასეა.

მე პასუხისმგებლობით ვეკიდები ოჯახს, ჩემს თავს, მოქალაქეობრივ მოვალეობას, ზოგადად ადამიანურ მოვალეობას. ამიტომ ვერავინ დამიშლის, რომ ამ პასუხისმგებლობასთან ერთად ჩემი აზრიც ისე გამოვხატო, როგორც მინდა.

სულერთია, ამას რა რეაქცია მოჰყვება. მე ჩემს აზრს იმისთვის არ გამოვთქვამ, რომ ვინმემ ეს მომიწონოს. მე აზრს იმიტომ გამოვხატავ, რომ მაქვს ამის საშუალება და ამის უფლება. ძალიან დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ გულწრფელობას. დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებ, რომ ვიყო მართალი, ამის უფლებას ვერავინ წამართმევს, იმისდა მიუხედავად, თუ ვის რა მოსწონს.

ინდიგო: არ გაქვთ ხოლმე ცდუნება, რომ გუგლში „ხატია ბუნიათიშვილი“ ჩაწეროთ და წაიკითხოთ, თუ რას წერენ თქვენზე? არ გინდებათ უცხო, ანონიმ კომენტატორებთან კამათი?

ხატია: არა. მე პირადი გვერდები არა მაქვს სოციალურ ქსელებში, მარტო „ტვიტერი“. ჩემი კარიერის დასაწყისში რამდენჯერმე მქონდა ცდუნება – მაშინ ეს ახალი ხილი იყო და საინტერესოდ მეჩვენებოდა იმის აღმოჩენა, რომ არსებობენ შენთვის უცნობი ადამიანები, რომლებიც შენზე ლაპარაკობენ. რაღაცაზე, ბუნებრივია, გულიც მტკენია, მაგრამ ეს დასაწყისში. ახლა საერთოდ არ ვკითხულობ არანაირ კომენტარს. ვცდილობ ამისგან შორს ვიყო, რადგან ეს დეკონცენტრაციას ახდენს მთავარისგან – ჩემი მუსიკისგან.

ინდიგო: თქვენს გარეგნობას ყვითელ პრესაში განსაკუთრებით მაშინ განიხილავდნენ, როდესაც „ნიჭიერის“ ჟიურიში იყავით. მაშინ წერდნენ აქტიურად, თუ როდის გეცვათ ლიფი და როდის – არა. გაღიზიანებდათ ეს თუ სულერთი იყო?

ხატია: გაღიზიანებით არ მაღიზიანებდა. უბრალოდ, არ მინდოდა, რომ ჩემს ახლობელ ადამიანებს განეცადათ და გული სტკენოდათ ამის გამო. საბედნიეროდ, ძალიან გონებაგახსნილი ახლობლები მყავს. ისინი მიცნობენ. იციან ჩემი დამოკიდებულება და აქედან გამომდინარე ისიც იციან, რომ მიყვარს თავისუფლება და ამას ყველა შეგუებულია. ასე რომ, არ განვიცდიდი. უფრო იმას ვფიქრობდი, ვინმეს არ ენერვიულა – ძირითადად მშობლებს. ამას გარდა, ეს ყველაფერი ნამდვილად გადაჭარბებული იყო. საერთოდ, მე მერე გავარკვიე, რომ ადამიანები სპეციალურად ცდილობენ რამე სკანდალურის გაკეთებას, ყურადღება რომ მიიქციონ. მე, პირიქით, იმ დღეს მიმაჩნდა, რომ მოკრძალებულად ჩავიცვი. ამ განწყობით წავედი და მერე აღმოჩნდა, რომ მთელი ამბავი ატყდა ამაზე. არა უშავს. ამაში ცუდი არაფერი დამინახავს. არც კარგი დამინახავს და სარგებლის მომტანი, მაგრამ ეს, ჩემი აზრით, არც დამაკნინებელი ყოფილა.

ინდიგო: „ქოლდფლეის“ ამბები რომ მოგვიყვეთ. ვინ დაგიკავშირდათ, როგორი იყო მუშაობის პროცესი...

ხატია: ჩემს მენეჯმენტს „ქოლდფლეის“ მენეჯმენტი დაუკავშირდა და უთხრეს, რომ კრის მარტინს სურდა ჩემთან საუბარი. შემდეგ თავად კრის მარტინი შემხვდა, რომელმაც თანამშრომლობა შემომთავაზა. მე მხოლოდ მასთან მქონდა ურთიერთობა, ჯგუფის სხვა წევრებთან კონტაქტი არ მქონია. ძალიან საინტერესო ექსპერიმენტი იყო ჩემთვის, რადგან ამ სფეროში არასდროს მიმუშავია, თუმცა, მიყვარს ექსპერიმენტები და ვერგები სიტუაციას, ასე რომ, ჩემთვის ეს ბუნებრივია.

კრის მარტინთან მუსიკალური თანამშრომლობა ძალიან საინტერესო იყო. კლასიკური მუსიკის ბევრი წარმომადგენელი როკს ზემოდან უყურებს. ჩემთვის კი რომელიმე ჟანრის ასე გალანძღვა წარმოუდგენელია. პირიქით, საინტერესოა. ჩემთვის ჟანრი არ არსებობს. არსებობენ ადამიანები, ვისი შემოქმედებაც მომწონს.

ინდიგო: რადგან მანდ ვართ, რას უსმენთ ხოლმე კლასიკის გარდა? რამე როკ- ან პოპჯგუფები თუ გიყვართ, რომლებსაც მაშინ რთავთ, როდესაც ლისტს არ უსმენთ?

ხატია: ლისტს ისედაც არ ვუსმენ. მარტო მაშინ ვუსმენ, როდესაც თავად ვუკრავ. კი, ვუსმენ სხვადასხვა მუსიკას. მაგალითად, სტინგი მიყვარს. „ქოლდფლეის“ ვუსმენ ბოლო დროს უფრო ხშირად, გასაგები მიზეზების გამო. ჟაკ ბრელი მიყვარს. ასევე ვუსმენ ფრანგ მომღერალ ბარბარას. შეიძლება ისეთი რამე მომეწონოს, რომ თავადაც გამიკვირდეს. შეიძლება პოპშიც იყოს რამე ისეთი, რაც მომეწონება, თუმცა ალბათ უფრო იშვიათად.

ინდიგო: თქვენს დაზე, გვანცაზეც რომ გვითხრათ რამე. ის თავადაც პიანისტია, მაგრამ, ამავე დროს, თქვენც გეხმარებათ მედიასთან ურთიერთობაში და მსგავს საქმეებში, არა?

ხატია: გვანცა, ერთი მხრივ, ჩემი მუზა და შთაგონების წყაროა, როგორც ადამიანი და როგორც მუსიკოსი. ერთადაც ვუკრავთ ხოლმე ორ როიალზე და კონცერტებიც გვაქვს დაგეგმილი. თან ეს მარტო იმიტომ არ ხდება, რომ აი, მე ჩემს დასთან ერთად მინდა დაკვრა. ძალიან მოსწონთ და მოთხოვნებიც არის ხოლმე ჩვენი ერთად სცენაზე გამოსვლის. გვანცა, ამასთან ერთად, ჩემს ცხოვრებას მართავს, ის არის შუამავალი ჩემსა და მენეჯერებს, აგენტებს, პრესას და ასე შემდეგ შორის. მას ასი პროცენტით ვენდობი, მან იცის ყველაზე კარგად ჩემი ნაკლოვანებები და პლუსები.

ინდიგო: ბოლოს მინდა სისულელეები გკითხოთ.

ხატია: კარგი.

ინდიგო: რამე სერიალს თუ უყურებთ, „ბრეიქინგ ბედს“ ან რამე ესეთს.

ხატია: სერიალებს ნაკლებად. მხოლოდ ამერიკული სერიალები მიმაჩნია, რომ არის ძალიან მაღალი დონის. ბევრია ასეთი. მე მაინც ასეთი თვისება მაქვს – დავიწყე “The Good Wife”, იურიდიულ თემებთან დაკავშირებული სერიალია. “House of Cards”-ს ვუყურებდი. მაგრამ, არ მიყვარს, როდესაც რაიმეზე დამოკიდებული ხდები. როგორც კი შევამჩნიე, რომ სერიის დასრულებასთან ერთად იმწამს ახლის დაწყება მომინდა, მაშინვე მივხვდი, რომ დამოკიდებული ვხდებოდი და ყურება შევწყვიტე. ისე, კინოს ყურება მირჩევნია.

ინდიგო: ყავა როგორი გირჩევნიათ? ლატე, კაპუჩინო, ამერიკანო?

ხატია: ყავას საერთოდ არ ვსვამ.

ინდიგო: უფრო ჩაი?

ხატია: წყალს ვსვამ. წყლის ადამიანი ვარ.