ლ.ც.: როგორ ჰყვები ხოლმე ბავშვობაზე?

ს.ბ.: ოთხ წლამდე თბილისში ვცხოვრობდი. 1993 წელს, როდესაც ძალიან გაჭირდა ცხოვრება, დედამ ცოტა ხნით ბებიასთან წაგვიყვანა. ბებია ცხოვრობდა ყაბარდო-ბალყარეთის ქალაქ ნალჩიკში, პატარა მუსლიმურ პროვინციაში, სადაც ჰქონდათ გაზი, წყალი და ელექტროენერგია. ეს „ცოტა ხანი“ 18 წლამდე გაგრძელდა. ნალჩიკში ძალიან ტრადიციული და რელიგიური ხალხი ცხოვრობს. ჩვენთან კი, ოჯახში არცერთი ღმერთის არ სწამდათ. იქ ყველგან უცხოდ ვგრძნობდი თავს. პუტკუნა, ცოტა შეშინებული, კომპლექსიანი ბავშვი ვიყავი და პატარაობიდან იქიდან გაქცევაზე ვოცნებობდი. მინდოდა, წავსულიყავი შორს მეზობლებისგან, იმ ხალხისგან, ვინც ჩემზე უკეთ იცოდა, როგორ უნდა მეცხოვრა. 

ჯერ მოსკოვში ვგიკ-ში (მოსკოვის კინემატოგრაფიის ინსტიტუტი) ჩავაბარე, რეჟისორობა მინდოდა. დავამთავრე და მალევე წამოვედი. მეხუთე წელია, თბილისში ვარ. მოსკოვში კავკასიელი ვიყავი. ამ სიძულვილს პირისპირ იშვიათად ავლენდნენ, მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი მათ განწყობას ამ სასტიკ, ცივ, ამპარტავან და პომპეზურ ქალაქში. 

აქ ჩამოვედი ცოტა გაზვიადებული მოლოდინებით, მაგრამ მაინც ბედნიერი ვარ, თანამოაზრეები ვიპოვე, ვხედავ, რომ რაღაცის შეცვლა მეც შემიძლია. რუსეთში სრული აპათია მქონდა. 

ლ.ც.: რატომ ხატავ ყოველთვის მოწყენილ პერსონაჟებს?

ს.ბ.: არ ვიცი, ალბათ მე თვითონ ვარ დეპრესიული და მელანქოლიური. 

ლ.ც.: და მითოლოგიურ გმირებს?

ს.ბ.: კავშირებს ვხედავ, მითოლოგიური გმირები უფრო თანამედროვეები არიან, ვიდრე რეალური გმირები. ძალიან მომწონს თესევსი, რომელსაც სჯერა, რომ ნახევრად ღმერთია და ეს რწმენა ეხმარება რთული გზის გავლაში.

ლ.ც.: მაინც როგორ მიხვედი შენს სტილამდე?

ს.ბ.: პირველი ოთხი წელი ვხატავდი ნატურმორტებს, კლასიკურ კომპოზიციებს, ბიუსტებს და ეს ყველაფერი იყო ცუდი. ახლა უფრო კუბიზმის სტილში ვხატავ. ნამუშევარს მოვაშორე ყველაფერი, რაც ჩემთვის ზედმეტი იყო: კონკრეტიკა, რეალობა, მოცულობა. სივრცეს ვაგებ სიბრტყეზე დატანილი ხაზებით. ჩემთვის მნიშვნელოვანია პოზები, ჟესტები. მიყვარს აკრილი და სწრაფად ხატვა, არ ვიყენებ შუქ-ჩრდილებს, ძალიან გაპრიალებული რომ არ გამოვიდეს. 

ჩემი ნამუშევრები არ არის ტექნიკურად სრულყოფილი. შეიძლება პარალელი რეჟისურასთან გავავლოთ, არ მიყვარს ნარატიული ისტორიები, არ მიყვარს პირდაპირი და უხეში რეფერენსები, მინიშნებები მირჩევნია, რომ მნახველი თვითონ მივიდეს იდეამდე, დასკვნამდე. 

ლ.ც.: ვინ არის შენი საყვარელი რეჟისორი?

ს.ბ.: ბევრნი არიან, მაგალითად, ძალიან მიყვარს იოს სტელინგი და მისი „ილუზიონისტი“, ვიმ ვენდერსი, ბევრის ჩამოთვლა შეიძლება.

ლ.ც.: პოლიტიკა გაინტერესებს? 

ს.ბ.: ქალი საპრეზიდენტო კანდიდატად – ჩემთვის ძველი თამაშია, რომელიც აღარ მუშაობს. სიახლედ მონათლეს სერბეთის პრემიერ-მინისტრი – ანა ბრნაბიჩი – ნამდვილად გონიერი და კეთილსინდისიერი პოლიტიკოსი, რომელიც მაინც ისე რჩება ისტორიას, როგორც „პირველი ლესბოსელი პრემიერ-მინისტრი სერბეთში“, რაც ძალიან სევდის მომგვრელია.

ლ.ც.: ბევრი ავტოპორტრეტი გაქვს.

ს.ბ.: საკუთარ თავს უბრალოდ მოდელად ვიყენებ. ნამუშევარში მთავარი სათქმელია. ჩემი სხეული და ფაქტურა კარგად ვიცი, ამიტომ მიადვილდება მუშაობა.

ლ.ც.: ფემინისტი მხატვარიაო, ასეც ამბობენ შენზე. 

ს.ბ.: ალბათ, ვარ. უბრალოდ, სქესთა შორის ომს არ ვეთანხმები, დიალოგი მირჩევნია. ჩემი ნამუშევრებით მხოლოდ ვყვები ამბებს, რომლებსაც თავს არავის ვახვევ.

ლ.ც.: რატომ ხატავ ანდროგინულ სხეულებს?

ს.ბ.: ადამიანი ანდროგინული არსებაა. ეს საზოგადოება გვყოფს ქალებად და კაცებად, ქერებად და წითურებად, დემოკრატებად და რესპუბლიკელებად. მე მომწონს ორი ფიგურის დახატვა, რომელიც ზოგისთვის გოგო და ბიჭია, ზოგისთვის ორი გოგო. ნარატივის სტრუქტურირებით შენ დიალოგის სივრცეს ზღუდავ. მომწონს ვიზუალური შესაძლებლობები, რომლებსაც ანდროგინულობა ქმნის.

ლ.ც.: რომელი ნახატი მოგწონს შენ თვითონ ყველაზე მეტად?

ს.ბ.: რაც უფრო ახალია ნამუშევარი, მით უფრო მომწონს, უფრო ახლოსაა ჩემს იმდროინდელ ემოციებთან. ახლა, ყველაზე მეტად „ლიმბო“ მომწონს. ეს არის ადგილი, სადაც ხვდებიან სულები, რომლებიც არც სამოთხეში შეუშვეს და ვერც ჯოჯოხეთში მოხვდნენ. 

ლ.ც.: ვინ არის შენი აუდიტორია ახლა?

ს.ბ.: ქვიარ თემი და ახალგაზრდები.

ლ.ც.: როგორ გპოულობენ?

ს.ბ.: თავისით, ინტერნეტით. თორემ, ჯერ მხოლოდ ოთხი პატარა გამოფენა მქონდა.

ლ.ც.: რატომ ხატავ ამხელა ნახატებს? 

ს.ბ.: მინდა, შიგნით დაიკარგოთ.