სტილი ლათინური სიტყვაა და წამახულ ჯოხს ნიშნავს, რომლითაც ფირფიტაზე ტექსტებს კაწრავდნენ. დღეისათვის სტილი – არის სიტყვა, რომელსაც გარდაუვლად იყენებენ ჯონ აპდაიკის შემოქმედებაზე საუბრისას. „მუტლები“ 1974 წელს შეზღუდული ტირაჟით გამოვიდა, თუმცა ახალგაზრდებში ელვის სისწრაფით ვრცელდებოდა მისი ხელნაწერები. ხუმრობაც გაჩნდა: ვის აქვს ყველაზე ცნობილი მუტელი? ჯონ აპდაიკს. სტილი მუშაობდა. რა თქმა უნდა, „ცუდი სიტყვების“ წინააღმდეგ მებრძოლი მორალის გუშაგები ამერიკაშიც იყვნენ და ავტორმა თავს მათი რისხვაც დაიტეხა, მაგრამ ასეთ ბრძოლაში ცენზორები ყოველთვის მარცხდებიან. კარგ მკითხველს კი აღშფოთება არ მოუწევს, რადგან კარგმა მკითხველმა იცის, რომ ტექსტის გაგება მისგან შინაარსის გამოცალკევებას არ ნიშნავს, ამას ჩვენი ყვითელი პრესაც კი ართმევს თავს. ტექსტის გაგება ნიშნავს, მამარდაშვილივით რომ ვთქვა, „როცა აღადგენ აზრის ცოცხალ მხარეს, რომლის გამოც ტექსტი იქმნებოდა“. აპდაიკის „მუტლები“ დახვეწილი ელეგიაა, რომელიც სექსუალობის შესახებ არსებულ კონსენსუსის მითს არღვევს, გენიტალიების ენაში გამოყენების პრაქტიკას კი რევერსულად გამოაჩენს, ცდილობს რა, სხეულებრივი საზღვრები წარმოგვიდგინოს არა როგორც კლასიკური ინვექტივა, არამედ როგორც კულტურული მესიჯი. საერთო ჯამში, იმის თქმა მინდოდა, რომ ნუ უფრთხით „ცუდ“ სიტყვებს. ცუდი სიტყვები არ არსებობს, არსებობენ ცუდი ადამიანები, რომელთაც ლექსიკოგრაფიული ერთეულების ეშინიათ.

პაატა შამუგია

 

მუტლები 1974

(„სვინგერთა ცხოვრების წესის კლუბში“ გაწევრიანების შემოთავაზების შემდეგ)

თარგმნა შოთა პაპავამ

 

ვენერა მილოსელს არ ჰქონდა, მუტელი არა ჰქონდა, ყოველ შემთხვევაში,

რომელიც მარმარილოში აჩრდილს დატოვებდა, მაგრამ ბოტიჩელის ვენერას,

გადაფარებული ზღვის ანემონის მიუხედავად,

ჰქონდა, უდავოდ წითელბეწვიანი, საყვარელი პირი, რომელსაც ვაკოცებდით,

რომ შეგვეძლოს შესვლა ნახატის არკადულ შრეში.

ჩვენ უნდა შევუხამოთ მუტლები სილამაზის ჩვენეულ რწმენას.

შაბასის „სექტემბრის დილას” თეძოები ჩაკეტილი ჰქონდა, და თოჯინებს,

რომლებსაც ბავშვობაში ვხდიდით, იქ არაფერი ჰქონდათ,

დამზადებულია ამერიკაში-ც კი.

მაგრამ ლამაზმანებს რომელთა თაყვანისცემა ახლა უნდა ვისწავლოთ,

გაშლილი აქვთ ფეხები, გადაშლილი, მოტელის ზეწრიან ლოგინში,

და თოვლის ფიფქები, რომლებიც იფურჩქნებიან, ერთმანეთს არ ჰგვანან:

დახვეული დევისპირები, კარიბჭეები და ხვრელები,

თმის აშლილობა, ტუჩები ორაგულის ნაჭრებივით ელვარე,

მორევისებრი კონები კანზე უფრო მგრძნობიარე, შავი ცოცხები,

ჯადოქარი რომ მოაჯდებოდა კრიახით, მიმოფანტულ ვარსკვლავებში

გასაფრენად,

მიშტერებული პროჭები, როგორც მონოკლები, ათცენტიანებივით პატარები.

 

„მე ვგიჟდები ფრანგულ კულტურაზე და მართლა ჭკუიდან გადაგიყვანთ”

„ულტრა-დახვეწილი წყვილის ნახევარი ეძებს”

„მიყვარს მოდელირება ბიჭებთან ან გოგონებთან და საკაიფო გართობა”

„მოსიყვარულე დიასახლისს უნდა შეხვდეს”

„მიმზიდველი, გახსნილი გონებით, მხიარული, ეგზოტიკური გემოვნებით”

დიდება გლორია ფელაცია ფელიცია მელიტა შენი მუტელი

არს პლატონიზმი თავდაყირა და აღებს უმანკოების

ბოლო დუიმს: მე ვკბენ და მე მწამს.

 

„ვინ მოათავსა ეს თაგვი ჩემს ფეხებს შუა, თუ არა უფალმა?

ვინ აკაკუნებს შემოსვლის მიზნით. ნაირნაირი ღორები.

ჩემი მუტელი მე ვარ, ის ქაფდება და უყვარს,

იმიტომ, რომ მისმა სიცარიელემ სხვა არაფერი იცის.

და მოდის მოქნილი ყლე, თავგაშეშებული ბოღმა,

მკვლელი, რომელიც ძველი ტომრით მოათრევს

რეპროდუქციის ორ აგენტს; სისხლში გაყინული

მარილ-სპერმა ინჯღრევა, რომ ჩემს პომადას შეერიოს.

წიწკნე ჩემი ძუძუსთავი, შე თევზო. ჩემი წამწამები ყლისთავზე გიღიტინებენ.

და ჩემი მუტელი, როგორც გამოშტერებული ზვიგენი, აღებს პირს სავახშმოდ.

ჩემს ციხეში შენი თავი მიედება სველ წითელ კედელს

და მოითხოვს შეწყალებას და ჩემი სისხლი უპატაკებს არას.

აი, ჩემი არსი, ჩემი განძი, ბრილიანტზე მარტივი,

სირიულ ოქროზე უკეთ ნაკეთი, კელების წიგნზეც,

ეილერის თეორემაზე უფრო კეთილშობილი, უფრო საყვარელი, ვიდრე ღრმულები

სტუბენის ჭიქაში, რომელშიც შირლი ტემპლი ასხია, - ხორცის ყვავილი, გამოცანა

უფრო ჩახლართული, ვიდრე ბალზამით მოლიპლიპებული პირამიდის ლაბირინთი.

ეთაყვანე!”

 

იყო და არა იყო რა. იყო ქალი ლოგინში,

რომელიც ჩემი სულის საკოცნელად ქვევით წავიდა და თან უბიძგა

ტრაკს ჩემი სახისკენ და მთელი სხეულით აცახცახდა,

რომ შემეცნო, თუ რა იშვიათი რამ მელოდა; კი,

სვლეპა იყო ექსტაზი, მაგრამ ისეთი ექსტაზი,

რომ ვლოცულობდი მის შორეულ სახის გაჩერებაზე, რათა შემეხვრიპა ის საკუთარი თავი, რომელსაც აკლდა მხოლოდ

 დაჩხვლეტილი ვარსკვლავები, ცის კამარად რომ ქცეულიყო.

 

„ეთაყვანე

ამ ხვრელს, რომელიც მთვარესთან ერთად სისხლიანდება, რათა დაიბადო!”

გაწელილს, როგორც ღმუილს, დაძაბულ ფეხებს შუა

საწყალ ნაპრალს მოაქვს მრგვალი თავის ქალა,

მხიარული ცხოვრების გვირაბი, გემო აღდგომის,

ეშმაკური ხახუნის მეშვეობით

თავისუფლდება კრიტიკული თაფლი შეშლილი ფუტკრისგან.

 

„თქვენ შეგიძლიათ შეხვდეთ ამ სვინგერ გოგოებს”

„თქვენ შეგიძლიათ უშუალოდ ეკონტაქტოთ ამ თავისუფლად მოაზროვნე თანამედროვე ხალხს”

„თუ თქვენ პოლაროიდის ფოტოების ენთუზიასტი ხართ”

„თქვენი გაწევრიანება გარანტირებულია”

„თქვენ აღმოაჩენთ ყველაზე წარმტაც, ინტიმურ”

„თქვენ” და კლიტორი

როგორც პატარა ნაწყენი გოგო სახეს კუთხისკენ ატრიალებს.

 

აბა, საიდან უნდა გვცოდნოდა, რომ თქვენ, ყველა დიდი სატრფოები,

ისეთივე მსხვერპლი იყავით ვაგინის, როგორც საწყალი სატირი,

რომელიც დედამისის IBM-ს ყიდის, რომ სამი ბოზი აიყვანოს

და სამი სრისამი მოიწყოს, მიწაზე, წყალზე და ჰაერში...

„ჩემთვის ეს პატარ-პატარა ბორცვების წმინდა აღრევა იყო”

ახლა კი გვეუბნები, გვეუბნები და გვეუბნები, პატარა ჯადოსნურ ღილაკზე,

დამზრალი ნერვებისგან მოქსოვილზე, ბეწვების ქვეშ.

ვის უნდა სცოდნოდა, რომ შენი ყველა ნაწილის ჭამა შეიძლებოდა?

ისე, რომ ჩვენ შენს პოლიტიკურ მოსაზრებებსაც ვყლაპავთ,

რომ იფცქვნებიან ნათურის შუქზე, როგორც ლიმონის ქერქი დანის ქვეშ.

 

გვითხარი, ო გვითხარი რატომ, რატომ

შენს კისერზე თმა ამბობს მუტელი

და ჩახვეული შენი სიცილი ამბობს მუტელი

და შენი ფრჩხილები სიგარეტის გვერდიგვერდ

და შენი ხახის სიწითლე და შენი ცელქობა

და შენი სიყვარული მძინარე ძაღლების და როგორ

აძლევ ფორმას ჰამბურგერებს შიშველი ხელებით და როგორ

იკუზები მტირალა ბავშვისკენ ისე რომ შენი ლაბია

ტოვებს ლაქას საცვალზე ყვირის მუტელი მუტელი თითქმის

მუტელი ზედმეტი მუტელი კარგია მუტელი

 

მართალია, რაღაცა არსებითი გაედინება პროცესიდან

როდესაც მდედრი აღიქმება არა როგორც მონსტრული ემისარი

ბუნებრივი სიბნელიდან, არამედ როგორც ადამიანობის მფლობელი

თავისი უფლებებით და გონებით.

 

მე ამოვქაჩე კბილებით ტამპაქსი და ვიპოვე, საყვარელო,

არც ისე სისხლიანი. მე მომეწონა სიკვდილი შენს ფეხის თითებს შუა.

მოტელის შუქზე გაყვითლებული მოგაშტერდი სრულ კმაყოფილებამდე,

სანამ შენი მუტელი ჩემი არ გახდა, და მე გავხდი გოგონა. დავკარგე

ერექცია; ჩემი ცნობიერება კი დარჩა ამდგარი.

შენი პირი ათრთოლდა ჩემს საზარდულთან.

უკან აღარ მახევინებდი. მე გავათავე

და ავტირდი, ტრიუმფალურად, მონანიებით. შენ მითხარი,

გაკვირვების ღიმილით, რომ თბილი იყო,

თბილი შენს ყელში, სადაც მოგხვდა,

მარილიანი კი არა, ტკბილი.

ჩვენ გვინდა შენი მუტლის ავსება, მაგრამ ვმარცხდებით.

ჩემი ტირილი გათავებას წააგავდა. მოსიყვარულე მონსტრო,

შენ გადაყლაპე ჩემი ცრემლები. ჩვენ მიჯნურები ვიყავით.

მე მეშინოდა. ვეთაყვანები შენს მუტელს. მაგრამ რატომ

არის მხოლოდ ერთი? ერთი საკმარისია? შე მუტელო.

 

„მე მზად ვარ... და ასევე მზად არიან ასობით

ახალგაზრდა გოგონები თქვენთვის!”

კორინა, შენს მძღნერშიც კი არის რაღაც სათქმელი.

„თავისუფლების ხანის ავანგარდი” (კორონეტი)

„კულტურული ფენომენის აღზევება” (ფლეიბოი)

„დოქტორი გილბერტ ბარტელი, ცნობილი კულტურის ანთროპოლოგი”

„უთვლელი გვერდები ღირსეული სექსუალური ცოდნის,

რომელსაც ლომის წილი ექნება თქვენი სექსუალური შეცნობის ძიებაში. მხოლოდ წმინდა შეცნობაში

შეიძლება ადამიანს ჰქონდეს იმედი „სიფრთხილე ჩვენი სახელია!”

დაფნე, შენი სიმდიდრე სველდება. დადექი. წაიკუზე. გაიღიმე.