ფსალმუნი 18

 

*

მე ვლოცულობ ხეებთან და სიტყვები, როგორც უტყვი ნახირი,

ფეხებში მედება.

მე ვლოცულობ ხის ხორცთან, რომელსაც არასოდეს მიუტოვებია

თავისი ფესვები.

 

მე თვითონ – ხორცი ვარ, ფიქრის ძაფთან გადაწნული.

მე ვლოცულობ ხეებთან:

 

კიაფობს სიბნელეში – ჩემი პირველი საძინებლის

ფანჯრის ჩარჩოს კვადრატული ვარსკვლავი.

აჩრდილები, ჩემი მასწავლებლები!

 

ისუნთქეთ, ჩემო აჩრდილებო – ცაცხვების კენწეროებზე!

(სისხლი მაისის ყურებში!)

 

ყვრიმალები ჩემი მკვდრებისა – ცაცხვებში,

იდაყვები ჩემი მკვდრებისა – მწვანე სარკეებში.

 

 

*

განა შეიძლება ასე, რომ ხეებიც ამ მიწას ეკუთვნიან

და მეც ამ მიწას ვეკუთვნი?

 

სარეცხის თოკი უწონადო ხეებს შორის დამძიმებულა,

ფარსმანდუკი და ოროვანდი, ბახის ფუგა, ბახის

სიჩუმე ჩვენს სუფთა, სველ ზეწრებზე.

 

ფუგის ბახი, სიჩუმის ბახი შედის მიწის ხვრელში.

მკვდრების პორტრეტები – სერვანტის შუშის მიღმა.

 

ჩამოაფარე ფარდები – მკვდრები იმზირებიან, უმოძრაოდ.

გადასწიე ფარდები – ისინი კანკალებენ.

 

ჩამოაფარე ფარდები – ისინი დამუნჯებულნი იყურებიან.

გახსენი ფარდები – ისინი ჩურჩულებენ.

 

ისევე, როგორც ოდესღაც ცოცხლები აგზავნიდნენ ჩიტებს ამანათით,

გვიგზავნიან მკვდრები ხეებს თავისი ჩურჩულით.

 

ხეები, ფარდები – თრთიან.

მათი საშუალებით მკვდრები

საკუთარი ენიდან ლოცვას ჩამოიწმენდენ.

 

*

თავიანთი სურნელი, როგორც მზერა, მიმართეს ბინდისკენ

კამამ და პიტნამ. ბადე ფანჯარაზე,

და ქარი ხელს იმშრალებს ფარდაზე.

 

ვწევარ შენთან თავით თავისკენ,

რადიო კი მღერის „გისურვებთ“.

 

ხსოვნის საფლავი, ხსოვნის

ხსოვნის საფლავის თავზე: კუბო-ვაგონები მატარებლებივით მიქრიან,

მიქრიან კუბოების ვაგონები მიწაში.

 

გამოდით, აჩრდილებო, ჩაისუნთქეთ ჰაერი გაჩერებაზე,

მე მოვალ, რომ გადაგეხვიოთ, წამოვიღებ

ჩაით სავსე იასამნისფერ ჩინურ თერმოსს.

 

სტუმარი

 

აქ, სადაც მე ვკვდები, ცისფერ სახლში თეთრ ნაპირთან.

 

                                                                     მაქსიმ ბახდანოვიჩი

 

 

შეხედე, მაქსიმ!.. ეს მინსკია

ღრუბლების ბალიშით მოგუდული.

 

შეხედე, ეს შენ ხარ – ძეგლი მძიმე პალტოში.

აქ ყველა ძეგლს აცვია პალტო.

 

დააკვირდი, მატყლის კი არა, ცაცხვის ქერქის პალტოებია,

საყელოზე მიკერებული ფუტკრის ბეწვით.

 

ყოველ მათგანს ჯიბეში ქამარი აქვს.

და საყელოს ქვეშ ძეგლებს კისერი აქვთ.

 

ზამთარში აქ ჩრდილებით ათბობენ სახლის

კედლებს, ფანჯრები და ხვრელები

ამოვსებულია ჩრდილებით. მუზეუმებში – პალტოებია

 

და მარყუჟები. და წყლის ნაცვლად – მარილწყალი.

 

შემოიარე, მაქსიმ, ბინიანი სახლები

გახვეულა კიბეებში – როგორც მასრათა

ლენტებში, და ფანჯრები მედლებივით ბრწყინავენ.

 

აქ ყოველი შენობა ძეგლია.

 

და ლიფტი ღებინებასავით ადის ზემოთ.

ავეჯის ქაფი დგას.

მოდი, მაქსიმ.

აქ ცხოვრება ცისფერ ყურეში სიკვდილი არაა.

 

დაჯექი ქაფზე,

ჩრდილით დაითბილე,

პალტოს ნუ გაიხდი.

 

                             Ars Poetica

 

წიგნებმა კი არა,

ქუჩამ გამიხსნა პირი, როგორც ექიმის კოვზმა.

ერთმანეთის მიყოლებით, ქუჩები წარმოდგნენ

მკვლელების სახელებით.

სახელმწიფო არქივებში

ყდებს

გაეზარდათ თრომბები

დასისხლიანებულთა სააღრიცხვო წიგნებთან.

 

პატარა ბინაში მე მოვიწყე ჩემთვის

ცალკე ოთახი,

დავასახლე ის კანიბალებით

სამომავლო გეგმების.

 

მომავლის, რომელიც დადის საზოგადოებრივი ტრანსპორტის განრიგით,

ზოოპარკიდან ცირკამდე, მომავლის.

ვინ გასწავლა ლაპარაკი, მომავალო?

ბანანა-კალიბანო, ბაიანო კალიბანო მომავლისა,

რა არის შენი ალიბი წარსულზე, მომავალო?

 

ჩანთაში, რომელშიც ეწყო – სამი ომის განმავლობაში – მკვდართა

დაბადების მოწმობები, ბებიაჩემი

მიმალავდა

შოკოლადს. ჩანთა იხსნებოდა როგორც პირი ყვირილის დროს.

ორი ბალთა მითვალთვალებდა კედლიდან, დღეებიდან, უაზრობიდან.

 

ვინ გასწავლა, ჩანთავ,

გქონდეს საშინელი სახე?

გიკოცნი ბალთებს, ვფიცავ, ვიქნები შენი მსახური.

 

აგვისტო. ვაშლები. მე არავინ მყავს.

ვაშლი დამწიფდება და – აი, ჩემი ოჯახი.

 

ოთხფეხა მაგიდა ცვლის კატას.

 

გასტრონომის ტაძარში

სანთელივით ვდგავარ.

 

ქურუმ ქალებთან რიგში, რომლებიც იცავენ ცოდნას

ხორცის ფასების,

რძის პაკეტების

სიქალწულისა.

ჩემი მომავალი – იყოს რაც იქნება, ცოტაოდენი ხურდა.

 

მომავალი, რომელიც დადის საზოგადოებრივი ტრანსპორტის განრიგით.

თრომბი წითელ წარსულზე, მომავალი.

 

ქუჩები წარმოდგნენ მკვლელების

სახელებით, მე მოვიწყე ჩემთვის

ცალკე ოთახი,

სადაც ხსოვნა უსასრულოდ

ალაგებს წარმოსახვის ნაკვალევს.

 

ოთახში, სადაც მახსოვრობა ცვლის თეთრეულს ლოგინში –

თეთრეულს, რომელსაც თრომბები გაეზარდა

ლეიბებამდე, ვკოცნი

 

ვაშლებს – ჩემს ძმებს, ვკოცნი ბალთებს,

რომლებიც გვითვალთვალებენ კედლებიდან, დღეებიდან, უაზრობიდან;

შოკოლადს ჩანთიდან, რომელშიც ეწყო – სამი ომის განმავლობაში –

მკვდართა დაბადების მოწმობები!

 

ჩემი წიგნები, ჩემი ფოტოალბომები ყდების თრომბების ქვეშ.

მაგრად დამიჭირე, ვაშლო.

 

ორი ევა

 

მარია პეტროვნა,

თქვენი ორი ნაწნავი

მკერდზე გადებული რკინიგზის რელსებია.

 

ამ ნაწნავებით მიემართებიან მატარებლები.

თქვენი შვილიშვილი უკრავს სავიოლინო

კონცერტს ჯიბის დანით

მატარებლის ფანჯარაზე.

 

ფანჯრებიდან ჩანს – მუდმივად წითელი ფიჭვები.

მატარებელი მას ეუბნება:

კიდევკიდევკიდევკიდევ.

 

მარია პეტროვნა,

პირი მხრების სიგანეზეა!

 

მარია პეტროვნა,

ეს ნაწნავებია თუ შავი საბურავების ნაკვალევი?

 

მარია პეტროვნა აცხობს რუხ პურს.

 

მთვარის ნეკნი

დაბრძანდა სამზარეულოს მაგიდაზე.

 

გამოძერწეთ თქვენთვის, მარია პეტროვნა,

პატარა ევა,

თქვენს გასახარებლად,

ქათმების დასაცინად. 

 

ცრემლების ფაბრიკა

 

წლის მონაცემებით

კვლავ მაღალ მაჩვენებლებს მიაღწია

ცრემლების ფაბრიკამ.

 

სანამ ტრანსპორტის სამინისტრო ქუსლებს ცვეთდა,

სანამ გულის საქმეთა სამინისტრო

ისტერიკაში იყო,

ცრემლების ფაბრიკა მუშაობდა ღამეები,

დღესასწაულებზეც კი

და წარმოების რეკორდებს ამყარებდა.

 

იმ დროს, როდესაც საკვების გადამუშავების სადგური

მორიგ კატასტროფას უმკლავდებოდა,

ცრემლების ფაბრიკა გადავიდა ეკონომიურად რენტაბელურ გადამუშავებაზე

წარსულის ნარჩენების -

ძირითადად, პირადი ხსოვნის.

 

წლის თანამშრომელთა ფოტოსურათები

საზეიმოდ განათავსეს ტირილის კედელზე.

 

მე შრომის ინვალიდი ვარ ცრემლების გმირი-ფაბრიკის.

თვალებზე მაზოლები მაქვს,

რთული მოტეხილობები მაქვს ლოყებზე.

მე მიხდიან ხელფასს პროდუქციით, რომელსაც ვაწარმოებ.

და ბედნიერი ვარ იმით, რაც მაქვს.