ღმერთს ქალი კარგად არ დაუხურავს

 

ღმერთს ქალი კარგად არ დაუხურავს.

            ქალის სხეული იმისთვისაა შექმნილი, რომ შიგ შეაღწიონ.

კაცები ყოველდღიურად პოულობენ

                        ნებისმიერ საშუალებას

                                                იქ შესაღწევად,

                                                და იქიდან გამოსაღწევად.                                             

                        მხოლოდ ენის და

                        ფიქრების ამოხრახნა უჭირთ ცოტა.

 

ამ ნერვულ გზააბნეულობაში, პოეტიც კი იტყვის,

            რომ იმ ფორმებს შორის, რომელსაც კაცი ფლობს,

                                    ქვა ყველაზე ნაკლებად გამძლეა.

                                    იმსხვრევა.

 

საყოველთაოდ ცნობილია – ქალის მუცელი

                                                ზეცისაკენ

                                                არ უშვებს სევდას,

            მოგონების კოროზიულ მჟავებს მოისვრის

                        მარადისობასთან ხანმოკლე – ელვისებურ -

                                    შერიგებაში.

                        წყვდიადს ესწრაფვის.

ბარძაყის კუნთი მას ღალატობს ნებისმიერ დროს:

            ფორმას იცვლის სხვა სქესის შუქზე.

 

ამიტომ ვამბობ, რომ  ღმერთს კარგად არ დაუხურავს

                                                            ქალი.

            რომ მის სხეულში, შეიძლება, შეაღწიონ,

            ოღონდ - სულ ოდნავ, საკმარისად მხოლოდ იმისთვის,

                                    რომ დაკლაკვნისას, დაინახონ შიგნით ღმერთები.

 

მ.უ.ს.[1]

 

არის დღეები, როცა გინდა, მოკალათდე

            ფანჯრის რაფაზე, ზედ მალულად გაისეირნო,

            თვალდახუჭულმა, ისე, როგორც ჰიპნოზურ ხიდზე,

            როგორც კიდეზე ღრმა მდუმარების.

            (ქვევიდან მხოლოდ სიცარიელე ამოგხედავს შენ, მის სიმაღლეს.)

 

თითქოს სხვა ვინმედ გადაიქეცი,

            მუხლებამდე რომ ჩაფლულა

                                    ღრმა სიჩუმეში

            და აქ მალულად რომ დასეირნობს.

 

ეს გაგრძელდება სულ ერთი წამი, რადგან ჰაერი,

            გისოსებიდან მობერილი, უკან გიბიძგებს,

            როგორც მაღალი უსაფრთხოების საპყრობილეში.

 

და თავის გარსში გშთანთქავს ოთახი.

 



[1]    დედანში: Q. H. S. - ფრანგული Quartier de haute sécurité-ს, იგივე „მაღალი უსაფრთხოების საპყრობილე“-ს ინიციალები.

 

საცერში გატარებული ბავშვები

 

შენ რომ

უფრო ლაღი და უფრო ლამაზი

            და უფრო მართალი ქალი ყოფილიყავი,

            ამიტომ გავიპე გული ორად,

            ბატკნის ჩლიქივით.

 

ვიცრუე და ვიქურდბაცაცე, სისხლი ვანთხიე.

 

გვამები ვრეცხე

და ცელოფანის პარკზე მეძინა,

            ქუჩის ნაგვით გამოტენილზე.

            მეძინა გზებზე,

                        სადაც მუდამ ლაპლალებს დანა,

            ქალაქის ბებერ მათხოვრებს შორის,

                        რომლებსაც, შენს პატივსაცემად,

                                    კოჭებამდე მოეშვათ წვერი,

            როგორც

            ლომებზე სანადიროდ წასულ შუმერებს.

 

შენ გამო,

            ღამის ავაზაკებს გადავეყარე.

შენ წინ ავტირდი, როცა ფრჩხილით მიწას კაწრავდი,

            თვალდათხრილი ბედაურივით.

            ავქვითინდი, როგორც თვითმკვლელი,

 

მე ვიცხოვრე ქუჩის ბავშვებთან,

                        რომლებიც წებოს იყნოსავდნენ, ფერწასულები,

            როგორც ეთერის ბადეებით დარწეული

                                    დიდი ლოდები,

            საცერში რომ გაატარეს

                                    და საფქვავში, სადინარში გადაუძახეს.

 

შენთვის ვიყმუვლე გზათგასაყარზე, ატაცებულმა

            –  ძირს ახვეტილმა და ჰაერში ატაცებულმა –

                        შუამავლების მიერ, ფიწლებით.

ავაზაკებმა, ქურდებმა მძარცვეს.

ნიჩბებისხელა კოვზებს ქვაბებზე

                        ყურისწამღებად არახუნებდნენ.

 

დუქნების გასწვრივ ვიხეტიალე,

            გაზის სუნი იდგა ყველგან, დამწვარი ჩიპის, დამწვარი ქსელის.

ვეტმასნე არყის პირამიდებს

            და შენი დიდი კაცების ხელებს

- როგორც კატა ეტმასნება ელექტრობის სახელმძღვანელოს -

            გამიწითლეს მეორე ლოყაც.

                        მათი თითები განუწყვეტლივ თრთოდნენ ჩემს ნეკნზე

            და გამიპეს გული ოთხად

            სიცილით, „რადგან ასეთია წმინდანთა არსი“,

და საცერში გამატარეს,

            შენს დანარჩენ ბავშვებთან ერთად,

            და სიტყვების ალიკაპი ამომდეს პირზე.

 

შენს სამახსოვროდ, ჯიბეებში გადავმალე,

                        როგორც ნაგავი,

            ღალატის ურჩი ვირთაგვები.

მე გამოვკვებე,

            ჩემი სხეულით გამოვკვებე ციხის პიტბული.

და ავტირდი, როცა ფრჩხილით მიწას კაწრავდი,

            თვალდათხრილი ბედაურივით.

 

დიახ, მე შენთვის შემოვვარდი ამ სამყაროში,

            ვით სისხლის ტალღა,

უკან, გულისკენ გზა რომ ვეღარ გაუკვლევია.

 

სიყვარულსა და ციანიდზე!

 

ნუ მომიხმობ შენთან, შენს სხვენზე,

ქურის ღილაკებს თითს ნუ დააჭერ

            - შეშლილივით, თითს ნუ დააჭერ! -

                        იმისთვის, რომ საბოლოოდ გამოგარიდო

            ღუმლის ბებერი მგლების ყმუილს,

                        მათ გამოცვლილ ბეწვს,

                        გაუთავებლად რომ ამოგდის ყოველ საღამოს

                        მკლავებზე, როგორც ძირმაგარები,

            და ზედ სიგარეტს იქრობ ბეჯითად.

 

ნუ მომიხმობ შენთან, შენს სხვენზე,

კვირისტავს და წვივს ნუ მოიმტვრევ,

            - შეშლილივით, წვივს ნუ მოიმტვრევ! -

            შენი ლოგინის გისოსებში,

                        კარში, ჩექმის ქვეშ

            - ტელეფონში ვისმენ მათ ტკაცანს, -

                        თითქოს ამტვრევდე

            მამაშენის დახავსებულ სანადირო თოფს

            - ზედმეტად ბინძურს იმისთვის, რომ ისევ დატენო, -

                        მას შემდეგ, რაც მამაშენმა ტყვია დაიხალა

                        და სპაზმებით შეპყრობილმა,

                                                            კარი წიხლით შემოგიმტვრია.

 

ნუ მომიხმობ შენთან, შენს სხვენზე,

                                                თორემ მოვალ!

            და მკერდიდან გულს ამოვიგლეჯ,

                        კბილებით გავხლეჩ,

                        მარილს მოვაყრი,

                                    ჩემი საცრემლე ჯირკვლებიდან

                                    წერაქვით ნაჩიჩქნს

                        და მოვისვრი,

            ისე, როგორც დოლაბს ისვრიან,

            რომ დაგიმსხვრიოს კვირისტავი და წვივის ძვალი

                                    - წვრილ ნამსხვრევებად! -

            რომ შენი სუნთქვის ნიშადური

                                    ამოქოლოს ღუმლის სიღრმეში

            და რომ ერთხელ და სამუდამოდ

                                    გაგიხეთქოს ველური თავი!

 

ხალხი ქუჩაში თხელ ფენებად მიეფინება

 

ყოველ საღამოს, ჩავდივარ ქუჩას

            და ქუჩა, როგორც ბინტი – ჭრილობას,

            გორგლად მეხვევა.

 

ვლახავ მდინარეს. მაწანწალა გოშიები

            ხელს მილოკავენ.

ხიდქვეშ

            მიღელავს ჩემი მტრების მოლურჯო ხორცი,

                                    დიდ-დიდ ნაჭრებად.

 

ასე დავდივარ ქალაქის გასწვრივ,

                        როგორც ზანტი და სასტიკი ღმერთი.

ბლანტი ქუჩები, ერთმანეთის მიყოლებით,

                        გორგლად მეხვევა,

და ეს დაგორგვლა თვით ქალაქია,

            დილის სამხედრო აღლუმის ფონზე.

 

ყოველთვის უფრო ტანკენარი, ყოველთვის უფრო გონიერი -

ასე დავდივარ ქალაქის გასწვრივ,

როგორც თითი, ჭრილობაში რომ ტრიალებს

                                                            და აფართოებს.

 

ფეხების ხიდი

 

არის ღამეები, როცა მძინავს

            - განასკვულ ენასავით მძინავს -

                                    ამ ხიდქვეშ.

 

ჩრდილში, ბრაზილიელი გოგოები წყლის თხილამურებით მისრიალებენ.

            ცდილობენ, დაეწიონ

                                    ფანტომურ, მდიდრულ იახტებს,

            და მომღიმარნი, ჩემკენ ისვრიან

                        ელვარე მკერდის პატარა ხურდას.

კროლის სტილში მოცურავე გოგოები კი, წყალს რომ აპობენ დიდი სიჩქარით,

                        ძღვნად მიგზავნიან თეძოსა და კისრის

                                                            ნახევრებს.

 

მაშინ უგრძესი ბაგირები იწყებენ ბრუნვას,

                        რომელთა მიღმა მოქმედებენ

                        მსოფლიო მიზიდულობის წერწეტა ამწეები:

            როგორც მიქცევა უზარმაზარი,

                                                სინამდვილე უკან, ცისკენ აბრუნებული.

მაშინ ჩემამდე აღწევს ყველა გამვლელის კვნესა,

                        დაშიფრული ფრთები, სილის ძაბრები,

                        დაშლილი თეთრი თოჯინები... და მდინარიდან,

                                    ფანტომებივით ამოდიან ყველანი ერთად

ჩემს მაღალ და გახუნებულ სანაპირომდე.

 

და მე, როგორც ღრმა წყლებში მყვინთავს,

                        ძილი მერევა ბოლოს და ბოლოს,

                                    ხიდქვეშ განასკვულს.

 

ქუჩაში გავდივარ, მახლავს ანგელოზი

 

ქუჩაში გავდივარ, მახლავს ანგელოზი,

            როგორც ჯაჭვი ხელზე დახვეული,

            კედლების კირით გათეთრებული.

 

კაცები, რომლებსაც ვხვდები,

                        ხელს და კოჭებს მილოკავენ,

                        კუდში დამდევენ.

მათ სხეულებზე დავაბიჯებ, როგორც მხურვალე მუგუზლებზე,

                        როგორც ტალღებზე, სახურავებზე.

 

            არავითარი სიბრალული არ გამაჩნია

                        იმ კაცების, ვისაც ვუყვარვარ.

            ჩემმა ჯაჭვმა მათ ზურგებზე

                                    ქვეწარმავლის გუგები გახსნა.

 

მესალმება ყველა, ვისაც

                                    სახურავზე ეძინა ღამით,

ვინც ფილტვები მიიტანა

                        ზღვის ყველაზე ვიწრო ფსკერამდე

            - ისე, როგორც მონადირე ძაღლმა, მოქნილმა -

                        და მათ იქ სუნთქვა შეაძლებინა.

 

მესალმებიან ქვევიდან სხვებიც – მოქალაქენი,

                                    კომატოზით შეპყრობილნი,

რომლებსაც ყბები მოუმტვრიეს რკინის მაშებით.

            მესალმებიან ექიმები, შუამავლები.

 

მესალმებიან ბედისაგან დაჩაგრულები, ხველითა და სისხლჩაქცევებით.

            ლოგინის ქვეშ, შეიძლება, ჯერაც ბოლავს

                                                            ზარბაზნის ლულა.

 

ქუჩაში გავედი, მახლდა ანგელოზი. შინ ვბრუნდები.

            როგორც ჯაჭვი ხელზე დახვეული.