ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

ეს ქალაქი შენია

თბილისის ცენტრში, ზედ მთავარ მოედანთან, სადაც არასდროს წყდება მანქანებისა და ტრანსპორტის ნაკადი; სადაც სულ ტექნიკის მონოტონური ხმაურია, შეუყვები ერთი-ორ მოსახვევს და აღმოჩნდები კიდევ ერთ მოედანზე, რომელიც არაფრით არ ჰგავს იმ მთავარს, ყველასთვის ცნობილ ურბანულ წრეს. ესაა ჩვენი, მოქალაქეების მიერ შენარჩუნებული, მოპოვებული და დაცული გუდიაშვილის მოედანი – მეგაპოლისის ცენტრში შემორჩენილი ოაზისი, სადაც ბავშვები ჟრიამულობენ და ადგილობრივები კამათელს აგორებენ.

ეს რეალობა რომ არ მოკვდა და მას მომავალიც რომ აქვს, შენი, მოქალაქის და ფესტივალად ქცეული, რამდენიმეფაზიანი პროტესტის დამსახურებაა. დავიწყეთ ტფილისის ჰამქრელებმა – ჩირით, ჩურჩხელით, კლასიკური მუსიკითა და გამოფენებით. მიზანი ერთი იყო, გარდაუვალ განსაცდელამდე რაც შეიძლება მეტი ადამიანისთვის გვეჩვენებინა ამ მოედნის მნიშვნელობა, მეტი ადამიანი „მოგვეწამლა“ გუდიაშვილის სიყვარულით,  გვენახებინა, სად შეიძლება გაექცე ხმაურიან მეგაპოლისს, გაგვენდო საიდუმლოება მიკროსამყაროს შესახებ, სადაც ყოველთვის სიმშვიდეა და სადაც ძველი ტფილისი ჯერ კიდევ ცოცხალია. ვიცოდით, მოვიდოდა დღე, როცა ყველას ერთად მოგვიწევდა ბრძოლა მოედნის გადასარჩენად. 2011 წელს გამოჩნდა კიდეც მოედნის სავაჭრო ცენტრად ქცევის პროექტი და დაიწყო პროტესტი, რომელიც სულაც არ იყო გაბრაზებული და აგრესიული, დაიწყო მინიფესტი, როგორც მანიფესტი.

ჩვენ შევქმენით ღია პლატფორმა, სადაც ყველას ჰქონდა საშუალება, ეთქვა სათქმელი იმ ფორმით, რაც მისთვის იყო მისაღები – სიმღერით, გამოფენით, ცეკვით თუ პოეზიით, ჩვენ „დავიკავეთ გუდიაშვილი“-ს მოედანი და ყველას დაგინიშნეთ პაემანი: „გუდიაშვილის ბაღში დაგელოდები“. დაგელოდებით, რადგან ამ სივრცეში კარგად ჩანს, თუ რამდენად მაღლა დგას ფულსა და პოლიტიკაზე, ჩვენი, მოქალაქეების ინტერესი; თუ როგორ შეგვიძლია პოზიტივით დავამარცხოთ ნეგატივი.

ჩვენ შევძელით, ჩვენი ქალაქის დასაცავად დაწყებული საპროტესტო აქცია ფესტივალად გვექცია. და ეს იყო პროტესტის ფესტივალი. 

ახლა გუდიაშვილის მოედანი კონსერვაციის გეგმის დასრულებასა და სარესტავრაციო სამუშაოების დაწყებას ელოდება. და სჯერა ჩვენი, იცის – ბევრნი ვართ.

ხშირად ვსაუბრობთ დემოკრატიული სახელმწიფოს შენებაზე, მოქალაქეობრივ ვალსა და სამოქალაქო განათლებაზე, მე კი, ერთი რამ ვიცი: ზუსტად ასეთი აქციები და აქციებით მოპოვებული გამარჯვებები არის ის, რაც მოქალაქეს უჩენს განცდას, რომ ქალაქი მისია; მას შეუძლია შეცვალოს; ის არის ყველაზე მნიშვნელოვანი და მის წინაშეა ანგარიშვალდებული ქალაქისა და სახელმწიფოს მთავრობა.

ამიტომ გუდიაშვილზე დამარცხებით დავკარგავდით არა მხოლოდ კულტურულ მემკვიდრეობას, არამედ უფრო მნიშვნელოვანს –  მოქალაქეობას. საჭირო იყო შეგვექმნა სამოქალაქო პროტესტის გამარჯვების პრეცედენტი და ჩვენ ეს შევძელით.

 

შენი დახმარებით კიდევ უფრო მეტი მაღალი ხარისხის მასალის შექმნას შევძლებთ გამოწერა