ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

როკო ირემაშვილი - ადამიანი, რომელიც ხელოვნებას ხელით ქმნის

როკო ირემაშვილი თანამედროვე არტისტია, რომელიც მუდამ ახალი თემების ძიებაშია. მისთვის მნიშვნელოვანია, იპოვოს თემა და შემდეგ ‒ ამ თემის ახლებური ინტერპრეტაცია და ორიგინალური ფორმით წარმოჩენა სცადოს. მისთვის აქტუალურ საკითხზე და მნიშვნელოვან ემოციაზე შექმნილ ნაწარმოებს, ფორმისა და გადმოცემის უამრავი საშუალების გამოყენებით აღწევს: სკულპტურა, ფიგურატიული და აფიგურატიული ხელოვნება, ფერწერა, ანიმაცია, პროექცია, ვიდეოსკულპტურა, საკუთარი არტპროექტის პერფორმანსი, რომელშიც თავად ხდება მთავარი გმირი. არტისტის მთავარი გამოწვევაა, ამ სახის ხელოვნებაც ისეთივე ყოველდღიურობად აქციოს ადამიანებისთვის, როგორიც, მაგალითად, მუსიკაა.  

ინდიგო: როგორია საუკეთესო სამუშაო გარემო თქვენთვის?

როკო: ჩემი სახელოსნო. თუმცა, ვცდილობ, გარემოზე არ ვიყო დამოკიდებული.

ინდიგო: რა გამხდარა შთაგონების წყარო? ადამიანი, მანქანა, მუსიკა, ქარი?

როკო: უამრავი რამ, ეს ძალიან ინტიმური თემაა. გამიკეთებია ნამუშევრები შეზღუდული შესაძლებლობის ადამიანებზეც და წყვილების ურთიერთობებსაც გამოუწვევია ინსპირაცია, რამაც შემდეგ მთელი პროექტი გამაკეთებინა. შესაძლოა, იმდენად ელემენტარული ნიუანსი გახდეს ღირებული ნამუშევრის ინსპირაცია, როგორიცაა, მაგალითად, ბუზის ბზუილი. მთავარია, მუხტის გატარება შევძლო.

ინდიგო: რა მასალით მუშაობთ და თქვენს შინაგან ბუნებასთან ახლოს უფრო რომელია?

როკო: თავიდან ტრადიციულად ტილოთი და ზეთით დავიწყე. ბოლო დროს სულ სხვადასხვა მასალას ვიყენებ ‒ მათ შორის, დაჟანგულ რკინასა თუ უჟანგავ ფოლადსაც. განსაკუთრებით სასიამოვნო პროცესია თიხაზე მუშაობა. ეს ალბათ ორგანზომილებიანიდან სამგანზომილებიანში გადასვლის მომენტიცაა. გგონია, რომ პირველსაწყის ხელოვნებასთან უფრო ახლოს ხარ. ეს, რა თქმა უნდა, იმას არ ნიშნავს, რომ სულ თიხაში ვმუშაობ, მაგრამ ბოლო დროის ყველაზე სასიამოვნო განცდა სწორედ თიხაში მუშაობას უკავშირდება.

ინდიგო: აღწერეთ შეგრძნება, როცა ხელით ქმნით რაღაცას და გამოდის ისეთი, როგორც ჩაიფიქრეთ.

როკო: თუ გამომდის, მომწონს და თუ არა ‒ არა. გამოდის, არ გამოდის ‒ ეს შენზე, მხატვარზეა დამოკიდებული. როცა პროფესიონალი მხატვარი ხარ, შეიძლება გაწვალდე, მაგრამ სასურველ შედეგთან მაინც მიხვალ ‒ ეს მხოლოდ შენს ხელშია.

ინდიგო: როცა იწყებთ მუშაობას, ზუსტად წარმოგიდგენიათ როგორი იქნება საბოლოო ნამუშევარი, თუ გზადაგზა ინტერპრეტაციებია და საბოლოოდ სულ სხვა რამეს იღებთ?

როკო: არის ნამუშევარი, როცა კონცეპტი უფრო წინა პლანზეა, ვიდრე ‒ ემოცია. მაშინ, რა თქმა უნდა, წინასწარ იცი სახე, როგორიც საბოლოოდ გინდა, რომ გამოვიდეს და როცა მიაღწევ, ჩერდები. ამ დროს პროცესია ნაკლებ წარმტაცი. მეორე მომენტია, როცა ზუსტი ვიზუალი არ გაქვს და კონკრეტული ემოციით, ექსპრესიით იწყებ მუშაობას, აქ უკვე პროცესია სასიამოვნო და სიურპრიზებსაც უკეთებ შენს თავს. ბოლო დროინდელ სკულპტურებში, ესკიზი და შედეგი იმდენად იდენტური გამომივიდა, ვერ გაიგებდი, რომელი რომელი იყო. ყოველთვის ასე არ სჭირდება მხატვარს, მაგრამ როცა სჭირდება, აღწევს კიდეც. 

ინდიგო: როგორ ატარებთ დროს, რომელსაც უშუალოდ მუშაობაში არ ხარჯავთ?

როკო: ჩემთვის მუშაობა მხოლოდ ფუნჯის ჭერა არ არის. უშუალოდ ნამუშევრის შექმნაზე იმდენი დრო არ მჭირდება, რამდენიც მისთვის მომზადებაზე. როცა კონკრეტული თემის გარშემო „ვფუსფუსებ“, ვკითხულობ იმის შესახებ, რის გაკეთებასაც ვაპირებ, ვიკვლევ პრობლემატიკას, უფრო მეტს ვფიქრობ და ამიტომ მუშაობის პროცესზე დიდი დრო უკვე აღარ მიდის. როცა ვგრძნობ, რომ მოვემზადე, პირდაპირ ვიწყებ მუშაობას და  უკვე ზუსტად ვიცი, რას გავაკეთებ. 

ინდიგო: განწყობა, რომელიც მოცემულ მომენტში გაქვთ, იჩენს თუ არა ხოლმე თავს მუშაობის პროცესში?

როკო: ალბათ იჩენს. ეს პროცესი ავტობიოგრაფიის წერასავითაა ‒ შენი კონკრეტული ემოცია, ინსპირაცია, გარემო ‒ ყველაფერი ირეკლება. რა თქმა უნდა, ირეკლება იმ დღის განწყობაც, განსაკუთრებით იმ ნამუშევრებზე, რომლებიც უფრო ემოციაზეა დაფუძნებული, ვიდრე ვიზუალზე. 

შენი დახმარებით კიდევ უფრო მეტი მაღალი ხარისხის მასალის შექმნას შევძლებთ გამოწერა