ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

ცოლი

„ქაოსია“, – ვთქვი ჩემთვის და სესილისკენ თვალი გავაპარე. მეგონა ჩემს ნათქვამს შეიმჩნევდა და დამეთანხმებოდა, მაგრამ მას თითქოს არც კი გაუგია, ან რას გაიგებდა ამ ქაოსში. იდგა პიანინოსთან. მისი მეგობარი საოცრად უნიჭოდ აფათურებდა ხელებს კლავიშებზე და ამით ლომის წვლილი შეჰქონდა ოთახში გამეფებულ ხმაურში. სიგარეტი არ მიყიდია. თავის დანებებას ვაპირებ, მაგრამ აქ ამ სიტუაციაში, აბა, როგორ? მაგიდაზე მიყრილი სიგარეტის კოლოფებიდან საუკეთესოს ვარჩევ. ბედი არ გინდა? ცარიელია! არა უშავს, ისევ ამ წითელ მალბოროს მოვწევ. ვუკიდებ და იმხელა ნაპასს ვურტყამ, რომ პირი ემსგავსება ბოლით სავსე სცენას, რომლის ცენტრშიც მიკ ჯაგერივით მომართულა ჩემი ენა, დიდი სიამოვნებით მოვათავსებდი მას სესილის პირში, მაგრამ ის არც კი მიმჩნევს.

ოთახში ათიოდე ადამიანია. თითქმის არავის ვიცნობ სესილის გარდა, მაგრამ ისიც ისე იქცევა, თითქოს არ მიცნობს. ვიღაც მთვრალი ტიპი მიახლოვდება.

– შენ შოთიკოს ძმა ხარ ხო, ბრატ?

ისეთი დარწმუნებულია, რომ ვეჭვდები, ხომ არ მყავს ძმა, ხომ არ ჰქვია მას შოთიკო, მაგრამ ვერავის ვიხსენებ ასეთს.

– არა, ბრატ! – მორიდებულად ვპასუხობ.

ის კი ეჭვის თვალით მიყურებს. კიდევ რამდენჯერმე ახსენებს შოთიკოს. რატომღაც მთელი ჩემი ბიოგრაფია იცის, სამწუხაროდ შეცდომით. თუმცა აშკარად ჩემზე უკეთესი ბიოგრაფია აქვს ამ შოთიკოს ძმას, ინგლისიდან ჩამოსულა. ნეტავ სად სწავლობდა? რას სწავლობდა? მეც მინდა ინგლისში.

– აბა, ვინ ხარ? – ჩამეკითხა. აშკარად მთვრალი იყო. თან ეს ლაპარაკის მანერა.

– სესილის მეგობარი ვარ, – და სესილის გავხედე, თითქოს მისგან ველოდი ამის დადასტურებას.

–  სესილისთან? ჩემს გოგოსთან ხარ?

მინდოდა მეთქვა, რომ საერთოდ სესილის ჩემს გოგოდ ვთვლიდი, მაგრამ ამის სათქმელად აშკარად არ იყო საუკეთესო მომენტი. სესილი მოგვიახლოვდა.

– რა დღეში ხარ, ბიჭო? – იმ ტიპს ვითომ ხუმრობით უთხრა და უხალისოდ გაუღიმა, – ხო შემპირდი ბევრს არ დავლევო? – მისი ხელი ჩემს ლოყას შეეხო, სითბო რომ ვიგრძენი, ავნერვიულდი და ფეხზე წამოვდექი.

ოთახში მყოფი ადამიანებიდან არავინ გვიყურებდა.

– შენს თავს ვფიცავარ, ბევრი არ დამილევია, აი, თუ გინდა შოთიკოს ძმაკაცს ჰკითხე, – ხელი ჩემკენ გამოიშვირა. სესილის შევხედე, „არავინ შოთას არ ვიცნობ, მით უმეტეს შოთიკოს“-მეთქი, უნდა მეთქვა, როდესაც სესილიმ ხელი მომკიდა და თან გამიყოლა.

– მისმინე, ეს ჩემი ძმის ძმაკაცია, ვუთხარი, რომ ჩემი ბიძაშვილი შოთიკოს მეგობარი ხარ და ეხლა ჩამოხვედი ინგლისიდან.

– რატომ მოატყუე?

– მგონი ვუყვარვარ… 

– უყვარხარ?

– ჰო...

– მერე იმის მაგივრად, გეთქვა, რომ მე მხვდები, ვიღაც შოთიკოს ძმად გამასაღე?

– არ ვიცი, დავიბენი… არ მინდოდა, რომ მას გაეგო, მეგონა შენ რამეს ეტყოდი…

– რომ მეთქვა, რა?

– რა და არ მინდა გაიგოს, აქ რატომ ხარ.

– და რატომ ვარ აქ?

– მეგონა იცოდი!

– სიგარეტი მომე...

სესილიმ ჯიბე მოისინჯა.

– ოთახში დავტოვე, გამოგიტანო?

– არა, არ მინდა, მივდივარ უკვე!

– მიდიხარ?

– ხო...

– ჩემ გამო?

– არა, შოთიკოს გამო.

– რა დაგემართა?

– წასასვლელი ვარ, ბებიაჩემი მარტოა და არ მინდა ახალ წელს მარტო შეხვდეს.

– ხვალ გამოხვალ?

– არ ვიცი, შოთიკო როგორც იტყვის.

– შოთიკო ვინ არის? – გაკვირვებულმა მკითხა.

– როგორ თუ ვინ არის, ჩემი ძმა, შენი ბიძაშვილი.

– კარგი, წადი დროზე, თუ მიდიხარ, – თქვა და ოთახში შეიხედა. ვის უყურებდა არ ვიცი, მე უკვე კართან ვიდექი.

– ახალ წელს გილოცავ! – ვერ გადამეწყვიტა მეკოცნა თუ არა. გადაწყვეტილების მიღებაში ისევ ის ბიჭი დამეხმარა, რომელიც მაინც ვერ გადავარწმუნე, რომ შოთიკოს ძმა არ ვიყავი. იდგა და თვალს არ გვაშორებდა. 

***

ახალი წელი დგებოდა. საკუთარ თავს ვუმეორებდი: სესილი მკიდია! სესილი მკიდია! – მაგრამ აშკარად არ მეკიდა. რატომ არ ვცემე ის ტიპი? ადის გოგოსთან სახლში და სტუმრებს უძაბავს. რომ კითხო, ძმაკაცთან ვარო. სესილის ძმასთან ალბათ იმიტომ ძმაკაცობს, რომ სესილისთან უფრო ახლოს იყოს. აბა, თოთხმეტი წლის ბავშვთან ოცდაოთხი წლის კაცმა რა საერთო უნდა ნახო?! სესილის ძმას რომ კითხო, ჩემი „ვზროსლი ბრატიაო“ დაუფიქრებლად გიპასუხებს.

მკიდია სესილი! მკიდია სესილი! სესილის ძმას მაგრად არ ვევასები. ერთხელ ვუთხარი, მინდა ფილმი გადავიღო და თუ გინდა გათამაშებ-მეთქი. მაშინ ჯერ ცამეტის იყო და ისეთი სახით შემომხედა, ვიფიქრე ეხლა ყელს გამომჭრის-მეთქი. მე სხვა ცხოვრებით ვცხოვრობ და შენ რაც გინდა ის ქენი, პროსტა ეგეთი რაღაც მეორედ აღარ მაკადროო. აღარ მიკადრებია. თუმცა ფილმიც ვერ გადავიღე.

მშობლების გარდაცვალების მერე ბებიაჩემი შემომიჩნდა, დიდი ხარ და დროა დაოჯახებაზე იფიქროო. დაოჯახებაზე არა, მაგრამ სესილიზე ვფიქრობდი. ნუ, არა მარტო ვფიქრობდი. მერე გავიგე, რომ თურმე ის  ჩემზე ფიქრობდა. თვეებია, რაც ერთად ვართ და ვხვდები, რომ არ მიყვარს. რომ მყვარებოდა, იმ ტიპს გავუხევდი სახეს. ან ის გამიხევდა. ძაან საშიში ტიპია. თან მამამისი მგონი მენტია.

სესილის დავშორდებოდი, რომ არა ბებიაჩემი. სესილი ცოლად რატო არ მოგყავსო? მეიყვანე, ბიჭო, ცოლიო! რომ ვუთხრა, სესილის უნდა დავშორდე-მეთქი, შეიძლება ვერ გადაიტანოს. ჩვენი დაშორება ბებიაჩემისთვის ოჯახის დანგრევის ტოლფასია, რამდენჯერმე სიტყვა გადმომიკრა ამასთან დაკავშირებით. მისი მოტყუება კი არ შემიძლია. საერთოდ არავის მოტყუება არ შემიძლია და, მით უმეტეს, ოთხმოცი წლის ქალის.

ქუჩაზე ნისლი იყო ჩამოწოლილი. მაინც ახალი წელი დგებოდა და შევეცადე სხვა თემაზე მეფიქრა, მაგრამ ჩემი ფეხები. ფეხები ისე მქონდა გაყინული, რომ ნაბიჯებს თითქმის ვეღარ ვგრძნობდი. თითქოს თავისით დადიოდნენ. ცოტახანს ვუყურე და ჩავფიქრდი.

ნეტა რომელი ფეხი ასწრებს, მარჯვენა თუ მარცხენა?

დავაკვირდი და აღმოჩნდა, რომ მარცხენა ფეხი ასწრებს. არ გამკვირვებია. ხელით მარჯვენა ვარ, ფეხით კი ცაცია.

ბავშვობაში ბურთის თამაშის დროს, ბებიაჩემი ყოველთვის მეჩხუბებოდა, მარცხენათი ნუ ურტყამ, მარჯვენა იხმარეო. რა მაგის საქმე იყო, მე რომელი ფეხით დავარტყამდი ბურთს? რა მაგის საქმეა, მოვიყვან თუ არა ცოლს?

ეზოში შევუხვიე. იქვე პირველ სართულზე ჩემს მეზობელ სომეხ რაჯიას სიგარეტის გამოსართმევად კარზე მივუკაკუნე და კიბეზე ჩამოვჯექი.

მთვარე – დიდი. ცა – მოწმენდილი, მიწა – ნისლიანი.

– ვა, ნიკუშ ჯან! შემოდი, შემოდი, დავლიოთ, ახალი წელია!

– სიგარეტი მომე რა, დაკეტილია ყველა მაღაზია! 

რამდენიმე ღერი წითელი ვაისროი გამომიწოდა. სიგარეტს მოვუკიდე, დარჩენილი ორი ღერი კი ჯიბეში ჩავიდე.

– ესეთი ამინდი გინახავს?

– როგორი? – აენთო.

– აი, ესეთი, – ხელით ცისკენ მივანიშნე, – ამხელა მთვარე, ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა და ასეთი ნისლი. – რაჯიამ ცას ისე ახედა, თითქოს ამის მეტი არაფერი უკეთებიაო. სიგარეტს მოუკიდა. რამდენიმე ნაპასი დაარტყა და მომიტრიალდა.

– კაროჩე, როცა რაღაცა ანათებს, ეგ უკვე კარგია... ეს მთვარეს და ვარსკვლავებს რაც შეეხება. ეს კიდე ნისლი კი არა, ბოლია!

– ბოლი რა შუაშია, რაჯ?

–  კაცო!.. ბიჭო! გამაგიჟებ შენ მე... აი..! – აფორიაქდა.

– რატო?

– რა რატო, მალჩიკ მოი, შენ რა... ეს ბოლი, ნისლი გგონია? თფუი! – გადააფურთხა და სახლში შევიდა. კარის უკნიდან მომაძახა – სნოვიმ გოდამ! ბაბუშკას რომ მიაძინებ, ჩამო ჩემთან, დავლიოთ.

 

***

 ბინის კარი გავაღე და შევედი.

– ბებო, მოვედი! – დავიძახე და ტელევიზორის ოთახში შევედი. იქ არ დამხვდა. მერე სამზარეულოში შევიხედე, არც იქ იყო. მერე მის საძინებელთან მივედი და კარს მივაყურადე. მისი ხვრინვა გავიგონე. დაუძინია-მეთქი, ჩემთვის ვთქვი და ისევ სამზარეულოში გავბრუნდი. მაგიდაზე ტკბილეული და ღვინო დამხვდა. უკვე თორმეტის ნახევარი იყო. ჭიქა გამოვიღე და მაგიდას მივუჯექი.

გოზინაყი ავიღე. შეუკვრელი იყო და ნახევარი თეფშზე დარჩა. გავიფიქრე, ძალა აღარ აქვს და კარგად ვეღარ აბრტყელებს-მეთქი. მერე ღვინო დავისხი. ჭიქა ავწიე და თვალი კედლის კალენდარს გავუსწორე.

ყოველთვის მოსახევ კალენდარს მაბარებს, უკან სასარგებლო რამეები წერიაო. მოხევითაც არ ხევს. ვადა რომ გასდის, თავის ოთახში მიაქვს და უჯრაში ინახავს. ბებოს უჯრა ბავშვობიდან მიზიდავდა. შიგნით ძალიან ბევრი, ახალგაზრდობის დროინდელი ნივთები აქვს შენახული. სათითე, რომელიც დედამისმა აჩუქა. ფოტო, რომელიც სტალინის ნახვის შემდეგ გადაიღო მუშებთან ერთად. მზის სათვალე, რომელიც არასდროს კეთებია და კიდევ უამრავი უცნაური ნივთი.

ბებო, შენ გაგიმარჯოს-მეთქი, ვთქვი და დავლიე. მერე რამდენიმე ჭიქა კიდევ დავლიე, ტკბილეული ჯიბეში ჩავიყარე და ჩუმად გამოვედი სახლიდან.

რაჯიასთან ჩავედი. კარზე მივუკაკუნე და ხმამაღლა დავუძახე: მეკვლეზე ლექსი არ ვიცი და უბრალოდ ტკბილეულს შემოვყრი, ნუ შეგეშინდება-მეთქი. კარი რაჯიას ცოლმა ნაირამ გამიღო. შესვლა დავაპირე თუ არა, რაჯიამ გამომძახა:

– მარჯვენა ფეხით შემოდი და სანამ ტანსაც თან გამოიყოლებ, შოკოლადები შემოყარე. ოღონდ ფრთხილად ისროლე, ბავშვებს თავში არ მოხვდეთ!

უკვე ერთი დოქი ღვინო გვქონდა დალეული, რაჯიას ოჯახმა რომ მიიძინა.

როდესაც მე და რაჯია ერთი-ერთზე დავრჩით, ჭიქა შემივსო, სიგარეტს მოუკიდა და სერიოზულად დაიწყო.

– ნიკუშ! ეხლა კარგად მომისმინე, რასაც გეტყვი, ყურადსაღები ამბავია.

– გისმენ, რაჯ.

– უკვე დიდი კაცი ხარ და დროა, ფიქრი სერიოზულად დაიწყო… – გავაწყვეტინე.

– ფიქრი ისედაც სერიოზული რამეა და შენ რას გულისხმობ?

– დღეს ბაბუშკას ველაპარაკე… – დანაღვლიანდა, – ძალიან მოტყდა, ხო იცი!

– ხო, ვხედავ.

– მერე?

– რა მერე?

– რა და, დროა, ცოლის მოყვანაზე იფიქრო. – აჰა, ეგრეც ვიცოდი.

– ცოლის კი არა, ექიმის მოყვანაზე უნდა ვიფიქრო, ვერ არის ბოლო დროს კარგად.

– ჰოდა, ექიმი ცოლი მოიყვანე ვაფშე.

– არ მინდა ცოლის მოყვანა…

– რატო, ბიჭო? – შეიცხადა.

– იმიტომ, რომ ფიქრის არ იყოს, ცოლიც სერიოზული რამეა.

– მეც მაგას გეუბნები, აბა, არასერიოზულ რამეს ხო არ გეტყოდი?

– კარგი, ვიფიქრებ მაგაზე. ეხლა კი დავლიოთ, არა? – დავეთანხმე, იქნებ ამ თემაზე შეწყვიტოს-მეთქი საუბარი.

– დავლევთ, აბა რას ვიზამთ, სად გაგვექცევა ეს ღვინო.

 

***

კარგად მთვრალი დავემშვიდობე რაჯიას და სახლში ავედი. ცოლი მართლა ხო არ მოვიყვანო-მეთქი. თან ამდენი ხანია მე და სესილი ერთად ვართ, დროა, ჩვენს ურთიერთობაში რაღაც შეიცვალოს, ახალი ეტაპი დაიწყოს-მეთქი. ეგრე მემართება. დავლევ და ყველა მიყვარს. საათს დავხედე, სამი ხდებოდა. სესილის დავურეკე. რატომღაც, მისმა ძმამ მიპასუხა. ვუთხარი, რომ მე ვიყავი, ახალი წელი მივულოცე და ვთხოვე სესილისთვის დაეძახებინა, რა თქმა უნდა, თუ არ შეწუხდებოდა, მაგრამ სესილის ძმა უკვე შეწუხებულიყო –  ჩემმა ყლე ძმაკაცმა სესილი მოიტაცაო. მომაძახა და გამითიშა.

ბებიაჩემის ხვრინვა ისმოდა მთელ სახლში.

 ავტორი: თაზო ნიშნიანიძე
ფოტო: გიორგი ზიბზიბაძე

შენი დახმარებით კიდევ უფრო მეტი მაღალი ხარისხის მასალის შექმნას შევძლებთ გამოწერა