17 მაისი | გიორგი მაისურაძე

2013 წლის 17 მაისს, ჩვეულებისამებრ, საუზმის შემდეგ, კომპიუტერი ჩავრთე და სანამ მუშაობას დავიწყებდი, ფეისბუკზე შევიხედე ახალი ამბების გასაცნობად. იმ დროს ბერლინში ვცხოვრობდი და საქართველოს ამბების გაგების საუკეთესო გზა ფეისბუკი იყო. ფეისბუკზე შესვლისთანავე თბილისის ცენტრში აღმოვჩნდი. რამდენიმე საათი პირდაპირ ეთერში ვუყურებდი, როგორ დასდევდა ქართველი სამღვდელოების წინამძღოლობით გონებაამღვრეული და გავეშებული ბრბო „ელგებეტეებს“. როგორ ამტვრევდა ყვითელ ავტობუსებს, რომლებშიც ლგბტ უფლებების მხარდამჭერთა აქციის მცირერიცხოვანი მონაწილეები ეგულებოდათ. ერთადერთი, რასაც მაშინ განვიცდიდი, ბრაზი იყო და ყველა აზრი, ფიქრი თუ ფანტაზია სიბრაზით ნაკარნახები.

მოგვიანებით ბრაზი რელიგიურ პათოსში გადამივიდა და ხმამაღლა ვიძახდი, რომ სამღვდელოება – ესაა ანტიქრისტეს ქურუმები, რომ საპატრიარქო თავადაა განსხეულება ანტიქრისტესი. ამ პათოსით რამდენიმე ბლოგი და სტატია დავწერე, რომლებიც მერე ესეების კრებულად გამოიცა („მართლმადიდებლური ეთიკა და არათავისუფლების სული“). ცოტა ხანში, მებრძოლი ათეისტის თუ არა, რელი