ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

გიო შენგელიას მისტერიები

კლუბში, "მტკვარზე" helloween-ისთვის შუაღამეს იკრიბებიან.

ელფები, ჯადოქრები და ფერიები ირევიან. გიო პატარა ოთახის

შუაგულში დგას, პიჟამა აცვია.

‒ შენ ვინ ხარ, "გიო შენგელია ორშაბათს"?

‒ რაა?

‒ რა კოსტიუმი გაცვია ‒ "გიო შენგელია ორშაბათს"?

‒ აა, ჰო. სახლში ვარ, რა.

ინდიგო: რა იცვლება შენს ცხოვრებაში ორშაბათიდან პარასკევამდე?

გიო: ორშაბათს – ძილი. დანარჩენ დღეებში 24 საათი მუსიკის მოსმენა. მანქანაში საერთოდ არ ვუსმენ ელექტრონულ მუსიკას, სულ რომ ვუსმინო, გავგიჟდები. Queen-is, Coldplay-ს და სხვების ალბომები მაქვს, კაილი მინოუგიც კი, ესეც მუშაობაა ჩემთვის რაღაც თვალსაზრისით. “VodkastRecords”-ში დავდივარ თითქმის ყოველდღე. იქ რაღაცნაირი აურაა, მეგობრები, ვისაც მუსიკა აინტერესებთ. ყოველდღე 5-7 საათი მუსიკას ვეძებ, ან დილით ვუსმენ, ან გვიან ღამით. შუადღისას ჩემს საქმეებს ვაგვარებ, ვბოდიალობ, ცოტა ყური რომ დავასვენო.

ინდიგო: როგორია ღამის ქალაქი?

გიო: ბევრად საინტერესო, ვიდრე წინა წლებში. ადრე უფრო ერთფეროვანი იყო. იმდენი და ისეთი არტისტები ჩამოდიან, უკვე ვირჩევ, სად წავიდე. უიქენდებზე სახლიდან ყოველთვის ადრე გავდივარ. აქამდე მეგობრებთან ვიკრიბებოდით, მაგრამ ბოლო დროს, რაც Pre-club-ები გაჩნდა, იქაც მივდივართ ხოლმე, რიტუალივითაა, ცოტა ხნით მივდივარ, ვისვენებ და მერე მივდივარ დასაკრავად.

ინდიგო: რა ტრაექტორიაზე დადიხარ თბილისში, რა არის შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი მისამართები?

გიო: უიქენდი იმდენად გრძელია, რომ სხვა დღეებში ბევრს აღარ დავდივარ. ბოლო დროს ხშირად ვარ ყველგან, სადაც საინტერესო ნივთების ნახვა შეიძლება, ელიავაზე, მშრალ ხიდზე, განათების მაღაზიებში და „მეორადებში“. სტუდიის და ჩემი სახლის მოწყობა დავიწყე.

ცოტა ხნის წინ, ერთი მისამართიც დამემატა – კვირაობით ლისი. ყველაზე მშვიდად იქ ვგრძნობ თავს. იქ ჩემი ყველაზე ახლო მეგობრის რესტორანში ვიკრიბებით და მეგობრები ერთმანეთისთვის ვუკრავთ.

ინდიგო: რაღაც, რაც ხდება კლუბში და არასდროს მოხდება დღისით ქალაქში.

გიო: ეს არის სუპერგარდასახვა და ესაა ჩემთვის ყველაზე საინტერესო. ადამიანებს, მეორე დღეს კორპორაციებში კოსტიუმით, ჰალსტუხით რომ უნდა მივიდნენ, წინა ღამით კლუბში ვხედავ გაოფლილებს და „გათრეშილებს“. ვერც ვხვდები ბოლომდე, რომელია მათი რეალური სახე და ეს მომწონს. გაუხდიათ, გიჟებივით მოქცეულან, და კლუბში ეს ჩვეულებრივი ამბავია. გარეთ ამას არასდროს გააკეთებენ.

ინდიგო: რა არის ოქროს წესები, რომელსაც კლუბში არასდროს არღვევენ?

გიო: არ უნდა იარო. კლუბებშიც უთითებენ ამაზე, მაგრამ რაღაც ფენომენია, ჩვენთან კი არა,  ყველგან დადიან. კიდევ ვიდეოების და ფოტოების გადაღებაა საშინელება. მეც გადამიღია ფოტო, მაგრამ ჩემთვის ჩუმად, როცა ვერავინ ხედავდა ამას. კლუბი ინტიმური ადგილია, სადაც გინდა რომ დაუკრა, ან ვინც უკრავს, იმას მოუსმინო. Shazam-ის მიშვერას მირჩევნია, მკითხოს, რომელ ტრეკს ვუკრავ და აუცილებლად ვეტყვი. თან ეს ყველაზე მთავარი რაღაც იქნება – ისეთ ადამიანს გავუზიარებ მუსიკას, ვისაც მართლა აინტერესებს.

კიდევ ერთია, ვერ ვხვდები, რატომ ლაპარაკობენ დენსფლორზე ამდენს. 

ინდიგო: რა სხვაობაა კლუბებში საქართველოში და, ვთქვათ, ბერლინში?

გიო: ბევრ იქაურ კლუბს სჯობს თბილისის ზოგი კლუბი. Berlin Club, Fly, Music Hall – ფანტასტიკური ადგილები იყო წლების წინ და დღესაც Mtkvarze, Bassiani, მაგრამ სხვა უამრავი პრობლემაა გარშემო. ჩადიხარ რომელიმე ევროპულ ქალაქში, შეგიძლია პარკში გახვიდე, მიწაზე დაეგდო და ერთი ჩაყრა მარიხუანა მოწიო. ჩვენთან კიდევ, გადავაბამ, ორ ღამეს დავუკრავ, გადავათენებ და კვირას მინდა მზიან ამინდში დავეგდო პარკში, მაგრამ – ვერა. მივალ, ვთქვათ, ვაკის პარკში და გადათხრილია ყველაფერი.

ინდიგო: გქონია მაგარი და ფხიზელი ლაივები?

გიო: როგორ არა! უპრობლემოდ იქნები ნარკოტიკის გარეშეც, მაგრამ ხანდახან გჭირდება ნარკოტიკიც. თუ გააზრებულად იღებ, ბევრ რამეში გამოსადეგი ტიპია. თავისუფლების სხვანაირი შეგრძნებაა შენთვისაც და მსმენელისთვისაც. მარტო ხილის წვენზეც დამიკრავს 10 საათი, მაგრამ უნარკოტიკოდ კლუბი სიგიჟეა. იქ ბევრი რამეა მნიშვნელოვანი, არასრულწლოვნებს არ უნდა მიუწვდებოდეთ ხელი, ხარისხი და ბევრი სხვა. ბოლო დროს გაუაზრებლად იღებენ ყველაფერს და, ოღონდ მუსიკა იყოს, სულერთია, რას მოიხმარენ, რას მოუსმენენ. ეს საშიში ტენდენციაა.

ინდიგო: საიდან დაიწყე და ახლა სად ხარ?

გიო: ყველაზე საინტერესო პერიოდი მაშინ დაიწყო, როცა გუგა ახალაძე გამოჩნდა, ბევრს არ ახსოვს და ტეხავს. ის იყო ერთ-ერთი პირველი პრომოუტერი. მისი დამსახურებაა, დღეს რომ ვუკრავ. მახსოვს, მომწერა, რომ ჰქონდა ივენთი და დაკვრა შემომთავაზა. მერე, სადაც მიდიოდა, ყველგან კუდში დავყვებოდი და ვუკრავდი. მერე გუგა NightOffice-ში გადავიდა და იქ ვიყავი რეზიდენტ დიჯეი. სულ ვუკრავდით: თომა, გიო, ჟორჟიკა, მე. ამ წლებში ბევრი ძალიან საინტერესო ივენთი იყო – Kiketi open air, Second life  ჭიათურაში, ტყიბულში. წარმოიდგინე, მიდიხარ მიყრუებულ ადგილას და ამ ადგილს აცოცხლებ. ომის შემდეგ პერიოდში ჩიხში მოექცა საკლუბო ცხოვრება, სულ ვცდილობდით რაღაცას, მაგრამ უცბად კომერციული მუსიკა შემოვარდა და ყველაფერი ჩაკეტა. 2010 წელს გაიხსნა პირველი „გალერი“, რომელიც იყო პატარა ბუნაგი ეზოთი, მაგრამ იმდენი ხალხი დადიოდა, გარეთ იდგნენ ხოლმე. მერე იყო „კაფე გალერეა“ 2010 წელს, რომელშიც არასდროს არ ჰქონდათ კარგი ხმა, არც ვიცი, ამ ხრიალზე როგორ ვერთობოდით, მაგრამ ამდენი კომერციული, ნაგავი  მუსიკის ფონზე, ხალხი მონატრებული იყო კარგ მუსიკას. „გალერი“ ძალიან აქტუალური იყო, ვიდრე ბერომ (ნოდარიკო ბერიძე – დიჯეი, პრომოუტერი) ფინანსები და ენერგია არ მოიკრიბა და „მტკვარზე“ არ დადო.

ინდიგო: პირველად სად დაუკარი დიდი აუდიტორიის წინაშე?

გიო: პირველი მთავარი დაკვრა, რა უცნაურიც უნდა იყოს, იყო პეტერბურგში. იქ მყავდა მეგობარი, რომელიც პრომოუტერებს იცნობდა. იყო ასეთი სტუდენტური ადგილი “Манеж Кадетского корпуса” და იქ დავუკარი 3000 მსმენელისთვის. თავიდან ვნერვიულობდი, მერე წაიღო და წაიღო. ძალიან მაგარი იყო, ეს მახსოვს, მაგრამ ვერ ვაცნობიერებდი – რა მოხდა.

ინდიგო: ბოლო დროს ფირფიტებზე აქტიურად დაკვრა დაიწყე, რატომ?

გიო: 2007 წლამდე მხოლოდ ფირფიტებზე ვუკრავდი. მაშინ არ არსებობდა ლეპტოპი, USB, Flash Drive, მაგრამ ის დრო ძალიან ნოსტალგიურად მახსენდება – მივდიოდი, ვარჩევდი ფირფიტებს, იყო ერთადერთი მაღაზია „კაფსულა“ და იქაც ცოტა ფირფიტა იყიდებოდა. როცა ფირფიტას ყიდულობ, აღიქვამ როგორი ტიპაჟია, თავისი ყდის დიზაინი აქვს, ფიზიკურად ეხები. ვისაც კი დიჯეი ჰქვია, წესით, ყველა უკრავს და აგროვებს ფირფიტებს, იცნობს ფირსაკრავს, მის აგებულებას. აქედან იწყება მუსიკის სიყვარული.

როცა ფირფიტაზე უკრავ, ავტომატურად არაფერი ხდება, სულ ყურზე ხარ დამოკიდებული. წლებია საჭირო, რომ ტექნიკურად გამართულად დაკვრა ისწავლო. Software-ის გამოსვლამ და უფულობამ გამოიწვია ის, რომ დიჯეების დიდი ნაწილი დიდხანს აღარ უკრავდა ფირფიტებზე. ახლა ფირფიტებზე იმდენი და ისეთი მუსიკა გამოდის, რომელსაც დიგიტალურად ვერ იყიდი, არის რელიზები, რომლებიც მხოლოდ 200 ფირფიტაზეა, თუ  მოასწრებ – გაქვს, თუ ვერა – არა.

ინდიგო: როგორი რეჟიმი გაქვს?

გიო: არის პერიოდი, როცა საერთოდ არ მძინავს. 64 საათი გადამიბამს დაუძინებლად. ხანდახან მაქვს პერიოდი, როცა შემიძლია გაუთავებლად მუსიკას ვუსმინო და ვუკრა. ცოტა სიგიჟეა, მაგრამ მუსიკის ქექვაში დრო ისე გადის, ვერც ვხვდები. ვცდილობ, ეს პროცესი ვაკონტროლო, და არ ვიჯდე ზომბივით კომპიუტერთან. ორშაბათიდან ხუთშაბათამდე ერთი დღე ვიკლავ თავს მუშაობით, მერე ვისვენებ და უიქენდზე ეს ენერგია მყოფნის.

ინდიგო: გასართობად დადიხარ კლუბში?

გიო: კი, სულ დავდივარ. ყველაზე დამწყები დიჯეების მოსასმენადაც დავდივარ. ასე აღმოვაჩინე, მაგალითად, კობერა (DJ Cobert). ძალიან პატარა იყო და ეტყობოდა, რომ ძალიან ნიჭიერია.

ინდიგო: დაკვრის დროს აუდიტორიას ათვალიერებ? გრძნობ განწყობებს?

გიო: სკანერივით ვარ. ჟესტებით შეიძლება ილაპარაკო, არაფერი თქვა და მთელი დიალოგი გქონდეს მსმენელთან. ზედმეტი ყურადღებაც არ მღლის. ყოფილა შემთხვევა, როცა ლუდი გადამისხეს მთელ set up-ზე, მაგრამ არ ღირს ამ დროს საქმის გარჩევა, უბრალოდ უნდა უთხრა: გაერთე! ვაკვირდები განწყობებს და ამიტომ ზუსტად ვიცი, სად რა უნდა დავუკრა.

ინდიგო: დაკვრის მერე რა განწყობა გრჩება შენ თვითონ?

გიო: როცა განგრეული ხარ, წაშლილი, ესე იგი, ყველაფერი კარგად იყო.

ინდიგო: არ გიფიქრია, რომ მობეზრდე მსმენელს? არ გაგიგია შენს თავზე „შენგელია ყველგან უკრავს“?

გიო: საერთოდ არ მინდა გაჩერება და სამ თვეში ერთხელ დაკვრა. პირველი არის, რომ რაღაც ახალი გააკეთო და მერეა ეს საქმე შემოსავლის წყარო. თან მე მეტი არაფერი ვიცი.

ინდიგო: რას გააკეთებ 20 წლის შემდეგ? ისევ დაუკრავ?

გიო: თუ არ დავყრუვდები, დავუკრავ. თუ დავყრუვდი, რაღა აზრი ექნება რამეს. ამაზე არ ვფიქრობ, არ მაინტერესებს.