მებაღე | მოაფა, 32 წლის

მულტიმედია პროდიუსერი, ემიგრანტი სირიიდან. ცხოვრობს ლონდონში 2016 წლის მაისიდან

რაც გავიზარდე, მას მერე ტარტუსიდან გამოქცევას ვცდილობ. ტარტუსი ზღვისპირა ქალაქია სირიაში, სანაპიროზე უამრავი ყავის სახლია, ზიხარ მაგიდასთან, სვამ იაფ სასმელს და თამაშობ კარტს ან ნარდს. მაშინ უფრო კარტს ვთამაშობდი.

ამ კაფეს პატრონი ერთი ჩუმი, ბებერი, ქრისტიანი კაცი იყო. სულ სადღაც კუთხეში იჯდა თავისთვის, ყურადღებას არ გვაქცევდა და ჩვენც ვიყავით ჩვენთვის. გიჟი ნაციონალისტების, ტოტალური კონტროლის ქვეყანაში, ფიქრიც რომ აკრძალული გვქონდა, ის კაფე ნამდვილი სამოთხე იყო. მაგრამ მალე მოგვბეზრდა, არ იყო საკმარისი, წინ ვერ მივდიოდით. თან ეს პარანოია, რომ სულ ვიღაც გაკვირდება და დაგდევს. ტარტუსში ძალიან რელიგიური ხალხი ცხოვრობს, სამი რელიგიური ჯგუფია – სუნიტები, ალავები და ქრისტიანები. ჩვენთან ყველანი იყვნენ. ისეთზე არაფერზე არ ვლაპარაკობდით, მაგრამ 16-25 წლის, ორმოცდაათი სუნიტი, ალავი და ქრისტიანი ბავშვი ამ ყავის ბარში, უკვე საეჭვო იყო. იქ, შეკრებების ყველაზე მეტად ეშინიათ.