ბანდეროლი | საიმონ, ლონდონი

საიმონ, 24 წლის, ლონდონი

რაც ნამდვილად მახსოვს, ისაა, რომ გადაწყვეტილების მიღება არ გამჭირვებია. არც დეტალებზე ფიქრი – რა წამეღო თან და ეგეთები.

წასვლა უფრო შვება იყო. როგორც კი ვთქვი, მივდივარ-მეთქი, გავთავისუფლდი. ერთი ჩემოდნით წამოვედი. ვიტირე მარტო იმაზე, რომ აეროპორტში მამაჩემი დავტოვე.

18 წლის ვიყავი მაშინ. თუმცა გაქცევის პროცესი მენტალურად უფრო ადრე დაიწყო, ალბათ 14 წლის ასაკში, როცა აღმოვაჩინე, რომ ჩემი სურვილებით ყველასგან განვსხვავდები. ძალიან კონსერვატიულ, ქრისტიანულ დასახლებაში გავიზარდე; უფრო სოფელია და ხალხი გეი კულტურას არ იღებს, არც არტისტული თვითგამოხატვისთვისაა ადგილი. ყველაფერი უნდა იყოს კორპორაციულ ჩარჩოებში, გამართულად რომ იმუშაოს და მე ამაში ვერ ვეწერებოდი.

ამას დაემატა ისიც, რომ 14 წლისამ ჩემი სურვილების გარეთ გამოტანა დავიწყე – ფოტოებს ვიღებდი, სხვებს რა ეცვათ, ვაკვირდებოდი და ბალეტი შემიყვარდა – იუთუბზე ვიდეოებს ვუყურებდი და მოძრაობებს ვსწავლობდი. cirque du soleil-ის სანახავადაც წავედი – საოცრებაა, ყველაფერია მასშ