ბევრნაირი ხილვადობა | ინტერვიუ გიორგი თაბაგართან

26 აპრილი, 2021

2018 წელს ასე იყო – 15 მაისის ღამემდე არაფერი განსაკუთრებული არ ხდებოდა. რადიკალური ჯგუფები მობილიზაციას ცდილობდნენ, მაგრამ ორგანიზებული მუქარები არ ყოფილა. 15-ში მივიღეთ მესიჯი, რომ შეიძლებოდა სამოქალაქო ომში გადაზრდილიყო სიტუაცია, თუ გავიდოდით გარეთ. თითქოს, სახელმწიფო ამით ამბობდა, რომ ვერ დაგვიცავდა. ამ დროს, შსს ოფიციალურად გვაძლევდა დაცვის გარანტიას. საჯაროდ არაფერი ვთქვით, შიგნით მოვიხარშეთ და, ჩემი აზრით, მაშინ, ქვიარ ორგანიზაციებმა არასწორი გადაწყვეტილება მიიღეს. ეს 12-13 მაისის, თეთრი ხმაურის მოძრაობის აქციების მერე ხდებოდა – ანუ „ბასიანის“ დარბევის გამოცდილებით მოვიქეცით ასე. სისხლისღვრის გვეშინოდა. პარალიზებულები აღმოვჩნდით, ბოლოს სრულ პანიკაში ჩავვარდით. სახელმწიფომ გამოიყენა დაშინების მეთოდები – სუს-ის ინტერესში იყო, რომ არეულობა არ მომხდარიყო, მეორე მხრივ, შსს დაცვის გარანტიებს გვაძლევდა. ჩვენ, უბრალოდ, ამ ინფორმაციას ვერ გავუმკლავდით და შიდა დაპირისპირებები დავიწყეთ.

დაყავი და იბატონე – ამ მეთოდით დაგვასუსტა სახელმწიფომ და წარმატებით გაგ