ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN
თეგები: #ესე

ესეც ესე

არ ვიცი, ვის როგორ, მაგრამ ჩემთვის სიკვდილი რატომღაც ასოცირდება გზის შემკეთებლებთან. თუმცა, რაღა რატომღაც ...

საგზაო ნიშნები, მძიმე ტექნიკა და ახალდაგებული ასფალტი წვიმისას ზედ მოყრილი წვრილი კენჭებით. მოკლედ, მთელი ავარიული საგზაო ატრიბუტიკა და აი, შენელებული კადრებიც: მანქანა როგორ მიცურავს, უფრო სწორად, მისრიალებს ხევში გადასაჩეხად, წინ კი ჯვარი, რკინის მემორიალი – ტრაგიკული შემთხვევის აღმნიშვნელი. მაგრამ, საბედნიეროდ, ყველაფერი კარგად თავდება.

მანქანა კურსს იცვლის და გზის მოპირდაპირე მწვანე ამაღლებაზე მისრიალებს, პირაღმა ტრიალდება და ჩვენი პატარა „ფოლკსვაგენ ბიტლი“ უსაფრთხოდ აგრძელებს სრიალს თავდაყირა, სანამ გაჩერდება. მაგნიტოფონი მაღალ ხმაზე ჩართული – ჯარეტი თუ... ზუსტად აღარც მახსოვს. ნანა დაბმულია, მე, რა თქმა უნდა – არა. ამან გადაგვარჩინა. მე ვქანაობ ქანქარასავით, ნანა კიდია ღამურასავით. ცოცხალი ხარ? – მესმის და მიხარია ერთდროულად. ესე იგი, ცოცხალია, – ვფიქრობ. ჩამომხსენი, თუ ცოცხალი ხარ, – მთხოვს ნანა. ამოვძვერი და უფრთხილესად ამოვიყვანე.

წვიმს. ვდგავართ გზისპირას ამოტრიალებულ „ბიტლთან“ სახეგაბადრულები, დარწმუნებულები, რომ გადავრჩით, საშინელებამ ჩაგვიარა, თვალებში ჩაგვხედა და გაქრა, დანარჩენი მეორეხარისხოვანია. რაც მთავარია, ცოცხლები ვართ, სიცოცხლე კი, როგორც უკვე ვიცით, გრძელდება. სიკვდილს სიცოცხლესავით უამრავი სახე აქვს, ისიც ხომ სიცოცხლის ნაწილია.

მერე ევაკუატორი და ალბათ პროფილაქტიკა, მაგრამ ამაში გაგვიმართლა – მანქანა დაზღვეულია! ასე რომ, მოგზაურობა გრძელდება. გასაღებს ევაკუატორის მძღოლს ვაძლევთ, საქმე კი ტელეფონითვე სადაზღვევოს ადმინისტრაციას გადავაბარეთ.

გზას ზაზას მანქანით ვაგრძელებთ, ამჯერად ხუთნი ვართ: ზაზა, ბებე და პროფესორი პიპი (ანუ ექიმი და ცნობილი მსახიობი გოგა ფიფია, აწ განსვენებული). ძირითადი პერსონაჟები ჯერ ცოცხლები ვართ, რაც, ჩემი აზრით, კიდევ ერთი ბედნიერი დამთხვევაა.

გონიოსკენ დიდი ყვითელი „ჰამერით“ ვაგრძელებთ გზას. როგორც იქნა, ჩავედით. სახლი ზღვისპირას დიდი პალმით უკანა ეზოში და ღია აივნით ზღვიდან ორმოცდაათ მეტრში. მოკლედ, სამოთხე, მაგრამ რად გინდა:

 

გადაუღებლად წვიმს წვიმა ასველებს გზებს

მეტირება და მწყინს რომ ვეღარ ვხედავ მზეს

ცდება მოთმენის ზღვარს ციდან დინება წყლის

სევდით გავცქერი ზღვას ფერებს რომელიც ცვლის

ეს რა ძალა აქვს ქარს ხეებს წელში რომ ხრის

კრიფავს ფოთოლთა ჯარს და აივნისკენ ყრის.

 

მოკლედ, ბუნებამ სრული პროგრამით ჩაგვიტარა ერთკვირიანი, თავის ელვებით და გრუხუნებით. ზაზა და ბებე ოცდაოთხსაათიან ტურნირებს მართავდნენ ჭადრაკში, ჩვენ თან პროექტორი გვაქვს და საღამოობით კინოსეანსებს ვაწყობთ და ვეწევით დღე და ღამე, თუ გვაქვს, თუ არა – მივდივართ საშოვნელად. ჰო, სულ დამავიწყდა: ჩვენი ავარიის მეორე დღეს ქობულეთის გადასასვლელზე ჩვენს „ჰამერს“ პოლიციის პიკაპი შეასკდა – მძღოლს ჩაეძინა. „ჰამერის“ დიდმა ბორბალმა გადაგვარჩინა – პიკაპი ბურთივით მოისროლა, მაგრამ ბორბლის რკინის დიდი ღერძი გაგვიტყდა და თავი ბათუმის საზიზღარ პროფილაქტიკაში ამოვყავით.

მართალია, უკვე დაზღვევის გარეშე, მაგრამ შეკეთების ხარჯები დამნაშავე პოლიციელმა იკისრა. ჩვენც იხტიბარს არ ვიტეხთ და ორ-ორი ტაქსით (რადგან ხუთნი ვართ) წვიმაში აჭარული ხაჭაპურის საჭმელად „ცეროდენაში“ გავდივართ.

მოკლედ, ჩვენი ორკვირიანი ვოიაჟი ზღვაზე მაინც ასე ბედნიერად დასრულდა. ეხლა რო ვიხსენებ, ასეთი ლამაზი ზღვა არასოდეს მინახავს. ბოლო წვიმა ზესტაფონში შეწყდა, გზაზე კი მანამდე წყლის კედელი იყო ჩამოფარებული, განსაკუთრებით ურეკთან, ძლივს გამოვაღწიეთ. უზარმაზარი კოლონა მოვდიოდით ნელ-ნელა, სამი თუ ოთხი საათი.

თბილისში მშვენიერი გრილი შემოდგომა დაგვხვდა. თან წაღებული ორასგვერდიანი ნორტონის ამერიკული ლიტერატურის ანთოლოგიაც საფუძვლიანად გადავათვალიერე. სხვა საქმე მაინც არ მქონდა. ასე რომ, დრო მაინცდამაინც მუქთად არ გამიფანტავს. მანქანაც, მართალია, დაგვიანებით, მაგრამ მაინც გაკეთდა და დღესაც მშვენივრად დადის. ფერიც ბოლომდე დავიჩემე და ლაკით არ დავაფარინე, „მატოვი“ დავტოვე, რაც საშინლად მოუხდა. მე ვთვლი, რომ „ბიტლის“ ფორმამ გადაგვარჩინა, ბედს რომ არ დავაბრალო ყველაფერი. რადგანაც სწორი და მომრგვალებული ფორმაც ხომ თავისთავად უკვე ბედია.

შენი დახმარებით კიდევ უფრო მეტი მაღალი ხარისხის მასალის შექმნას შევძლებთ გამოწერა