მეგობრობა, როგორც ცხოვრების წესი | ინტერვიუ მიშელ ფუკოსთან

გამოქვეყნდა ფრანგულ ჟურნალ Le Gai Pied-ში 1981 წლის აპრილში.

ორმოცდაათს გადააბიჯეთ. Le Gai Pied-ის მკითხველი ხართ, რომელიც ორი წელია, რაც გამოდის. რამდენად პოზიტიურად გეჩვენებათ მისი დისკურსი?

თავად ამ ჟურნალის არსებობაა პოზიტიური და მნიშვნელოვანი. შეკითხვის პასუხად კი გეტყოდით: მას არ უნდა ვკითხულობდე იმის გამო, რომ ჩემს ასაკს ერთგვარად ეხმიანება. აი, რას შეიძლება ვითხოვდე თქვენი ჟურნალისაგან: მისი კითხვისას საერთოდ არ უნდა იყოს მნიშვნელოვანი ჩემი ასაკი. ახლა, როცა ვკითხულობ...

ალბათ პრობლემას ასაკობრივი ჯგუფი აჩენს – ისინი, ვინც მისთვის წერენ და ვინც კითხულობენ. უმრავლესობა ოცდახუთიდან ოცდათხუთმეტ წლამდეა.

რა თქმა უნდა, ასეა. რაც უფრო მეტი ახალგაზრდა წერს, უფრო მეტად ეხება ყველაფერი ახალგაზრდებს. პრობლემა ის კი არ არის, რომ ერთი ასაკობრივი ჯგუფის გვერდით მეორისთვისაც გამოიძებნოს ადგილი, არამედ იმის განსაზღვრა, თუ როგორ არ უნდა გაიგივდეს მ