ნელ ტემპში | გიორგი, ბარსელონა

გიორგი, 32 წლის, ბარსელონა

პროექტებიც და შეკვეთებიც იყო, სახლში ქამინგაუთიც მქონდა. შეყვარებულთან ერთად ცალკე გადავედი საცხოვრებლად. ძაან ვერთობოდით, ბევრ მოსაწევს ვეწეოდით. რეალურად, ძაან კარგად ვგრძნობდი თავს, ესე, ერთი შეხედვით. მერე, რაღაც, უცბად მომბეზრდა ყველაფერი, ჩემი გრაფიკოს დიზაინერობის ჩათვლით.

ეს პროექტები მარტო ფინანსურად რო გჭირდება და აღარ გავსებს. არც მოგზაურობა აღარ მსიამოვნებდა. სადმე რო მივდიოდი, მინდოდა, უბრალოდ აღარ დამთავრებულიყო, გაღვიძებასავით იყო ეს დაბრუნება კარგი სიზმრის მერე. არანაირი საკვები აღარ მქონდა.

ფსიქოლოგთან დავდიოდი და მახსოვს, იქ ვთქვი, რო აღარ მინდოდა არც ეს ვიზა გოლდი, აღარც ეს ამერიქან ექსპრეს გოლდი, აღარც ეს ძვირადღირებული ლანჩები და მოგზაურობები. გული მერეოდა. ვეღარ ვხედავდი, სად მთავრდებოდა ეს ყველაფერი, რაღაც უნდა ვქნა, რო გავჩერდე, ესე ხო არ დავბერდები, გავაკეთებ ანფლაგს და ვნახავ, რა ხდება ჩემ თავში, სხვანაირი ცხოვრება როგორია, სხვები როგორ ცხოვრობენ, სხვა გიორგი როგორია-მეთქი.

სინამდვილეში