რიგი | მონიკა, ანტვერპენი

მონიკა, 24 წლის, ანტვერპენი
ფოტო: პირადი არქივი

დედაჩემმა იცოდა, რომ საქართველოში მომავალი არ მქონდა. ან უნდა დავბერებულიყავი ორგანიზაციაში, ან ვიღაცას მოვეკალი. მერჩივნა, სხვა ქვეყანაში თავშესაფარი მეთხოვნა. დედაჩემსაც ასე ერჩივნა.
რაც თავი მახსოვს, სულ წასვლა მინდოდა. როგორი ადამიანიც მე მინდოდა, ისეთი საქართველოში ვერ ვიქნებოდი – მშობლების პონტშიც, მეგობრების პონტშიც, სამსახურის პონტშიც. ორი წლის წინ მივხვდი ამას.
ჩემი მეგობარი უკვე ბელგიაში იყო, ლტოლვილად ჩაბარებული. იმან მითხრა, ჩამოდი, თვითმფრინავის ფულს მე მოგცემო. ათ დღეში მიყიდა ბილეთი და წამოვედი. ფოტო მაქვს გადაღებული, თვითმფრინავში, დასიებული მაქვს თვალები ტირილისგან.
ჩამოვედი და ეგრევე ჩავბარდი.

აქ თავისუფლად დავდივარ ქუჩებში. ვარ ქალი და ყველა საბუთში, ქართულისგან განსხვავებით, ზუსტად ასე მიწერია. არაფრის არ მეშინია. ენის სასწავლო კურსებზე დავდივარ. ვხვდები სოციალებს და ვცდილობ, პერსპექტივაში დავინახო ეს ჩემი მომავალი.

ეს სტატია მხოლოდ გამომწერებისთვისაა. შეიძინე შენთვის სასურველი პაკეტი

შესვლა გამოწერა