შიშის პეიზაჟები | ინტერვიუ არქიტექტორსა და ქალაქის მკვლევართან ნანო ზაზანაშვილთან

რკინის კარი, რომელსაც ორი კლიტე აქვს, ზედა და ქვედა, ღამით ორივეზე იკეტება.

გისოსები, რომელიც აივანს და ფანჯრებს იცავს და ღამით ბოქლომი ედება. ამობრუნებული ნალი კარის თავზე – როგორც დაცულობის დამატებითი გარანტი.

ჯვრის სტიკერი სადარბაზოში – იმის ნიშნად, რომ ნაკურთხია ბინა.

სქელი ფარდა ფანჯარაზე სავსემთვარეობისას – ახალშობილი რომ მთვარის შუქისგან დავიცვათ.

ადამიანი ათასწლეულებია აწყობს პირად და საზიარო სივრცეს შიშთან გასამკლავებლად. აშენებს ბარიერებს და ღობე-ყორეს თავდასაცავად. რაზეა დამოკიდებული უსაფრთხოების შეგრძნება თანამედროვე ქალაქში, როგორ ამძაფრებს შიშის განცდას ნაპრალი სოციალურ ფენებს შორის, როგორ იყენებენ ძალაუფლების ინსტრუმენტად შიშს ქალაქგეგმარებისას და შესაძლებელია თუ არა ურბანული მოწყობა ისე, რომ განეიტრალდეს შიში, რაც სიმჭიდროვეში მცხოვრებ ადამიანებს ერთმანეთის მიმართ ოდითგანვე აქვთ?

თ.ბ.: შეიძლება თუ არა, მოვხაზოთ შიშის გეოგრაფია ქალაქში – სად ჩნდება საფრთხის შეგრძნება?

ნ.ზ.: გააჩნია, ა