ბებიაჩემი | ნუკრი ტაბიძე

ბებიაჩემი მთელი დღე ეკრანს უყურებს,

ადრიანო ჩელენტანოს ეპრანჭება.

ბებიაჩემს ხორცისფერი პომადა უყვარს,

ნეტა რას უყვება იტალიელ „მეგობარს“.

გამოგვიცხადა სახლში წამიყვანეთო, ოჩამჩირეში.

ბებიაჩემს ნელ-ნელა ავიწყდება სადაა.

ბაბუაჩემიც ავიწყდება,

ამიტომ ორი კბილი ნიორი უდევს ჯიბეში.

უკვე გამხმარი მოყავისფრო-ყვითელი,

გაქვავებული, ქერქი ნაყოფს შეზრდილი,

ორი კბილი ნიორი,

რომელიც მკვდარი ქმრის ჯიბეში იპოვა.

ამბობდა, მიცავსო გაციებისგან,

ახლა ბებიაჩემი ინახავს თილისმასავით.

მუსიკას უსმენს და კლავიატურაზე აბრახუნებს,

ხან თითებს, ხან ჯოხს.

ზოგჯერ მღერის,

კოვიდსაც უმღერა ბატონების სიმღერა:

„ჩარიდამაო დადიომა, ჩარირამაო დადაიომა,

მშვენიერ კოვიდ თაქ ზოჯუნსი, იაგუდი დო ლალები“.

არ ახსოვს სიტყვები, მაგრამ დარდს აყოლებს.

დარდიც ავიწყდებაო დედამ

და მერე მომიბრუნდა:

„ალბათ რა კარგია, არა?“

იტალიური მუსიკა მ