„ცენტრი“ პერიფერიაში

დისკუსიაში მონაწილეობენ აქტივისტები:
მარიამ ქაჯაია, ანანო სურმავა და სოფო ბასილაძე

17 მაისი ქვიარ აქტივიზმში ის თარიღია, რომელიც თავის თავში დანაკარგს, წართმევას, გადარქმევას და მეხსიერებას აერთიანებს, რომელიც ტკივილისა და ვერდავიწყების დაღითაა დასმული.

როგორ შევძლოთ ამ დღის დავიწყება, თუკი მას მუდმივად გვახსენებენ? თუკი ტრავმას გვიღვივებენ და ამაზე ლაპარაკს გვთხოვენ? რატომ შემოისაზღვრა ქვიარ ჯგუფის კოლექტიური ერთობა ერთი დღის ტკივილით? რა გაგვათავისუფლებს მისგან?

17 მაისის კოლექტიური ქვიარის წარსულად მონიშვნა ტრავმას სავალდებულოს ხდის. თუმცა ეს „კოლექტიური ტრავმა“, ცენტრიდან დადგენილ წესრიგსა და გზას მიჰყვება და ცენტრს მიღმა ყოფის, მისი თავისებურებების მოხელთება უჭირს. ხანდახან განმანათლებლობით ცდილობს, გააჩინოს მეხსიერება იქ, სადაც ის არ არსებობს.

მარიამ ქაჯაია, ანანო სურმავა და სოფო ბასილაძე სამი აქტივისტია, რომლებმაც ცენტრიდან შორს, რეგიონებში დაიწყეს მუშაობა ქვიარ და სხვა სოციალურად მოწყვლადი ჯგუფების მხარდაჭერისთვ