უცნაურია მშვიდობაზე ლაპარაკი, როცა ომი არ არის

რა არის ყოველდღიური მშვიდობა ახალგორში, გალში, გორში, ზუგდიდში, თბილისში, სოხუმსა თუ ცხინვალში მცხოვრები ადამიანებისთვის? - ამ კითხვის პასუხის პოვნას და ყოველდღიური მშვიდობის განმსაზღვრელი ინდიკატორების დადგენას ცდილობენ მკვლევრები პროექტისთვის „ყოველდღიური მშვიდობა კონფლიქტით დაზარალებულ საზოგადოებებში“ 


ფარი
ტექსტი: ელიკო ბენდელიანი, მკვლევარი

„ფიქრიც არ გვინდა, – გვპასუხობდნენ ხშირად, – არც არავის გვეკითხება, მაგრამ მირჩევნია, არ ვიფიქრო, სად არის ეს მშვიდობა, ან რა შეგვიძლია ჩვენ, რას შევცვლით?“ – აქეთ გვიბრუნებდნენ კითხვებს. გამყოფ ხაზთან, სოფლებში არის განცდა, რომ ფარები არიან სხვებისთვის. თუმცა, ამას ეს „სხვები“ ვერასდროს ხედავენ.

„თქვენ რა გენაღვლებათ, ჯერ ჩვენ ვართ და მერე თქვენ, – იმეორებდნენ ხშირად, – პირველი დარტყმა ყოველთვის ჩვენზე მოდის“.

ყოველდღიურ მშვიდობაზე თითქმის ყველგან, ყოფითი პრობლემები ახსენდებათ, მაგალითად, მიუსაფარი ძაღლები. თანაც ეს გამყოფი ხაზის გასწვრივ სოფლებში