ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

არაფერი იცვლება | ეთგარ კერეთი

როდესაც ეთგარ კერეთს ვთხოვე, სირიის კონფლიქტზე, ახლო აღმოსავლეთზე ხომ არ სურდა, დაეწერა რამე, თვითონვე გამახსენა, რომ ზაფხულში გამოვიდა მისი ახალი წიგნი, პირველი არამხატვრული, ესეისტური კრებული, სახელწოდებით „შვიდი კარგი წელიწადი“ და წასაკითხად ორი ესე გამომიგზავნა. პირველი 2006 წელსაა დაწერილი და იმ დღეს აღწერს, როცა კერეტის ბიჭუნა დაიბადა, მეორე კი 2012-ში დაწერა, იმ წელს, როცა მამა გარდაეცვალა. ეს კრებული სწორედ ამ ორ მოვლენას შორის მოქცეულ შვიდ წელიწადს ასახავს - პერიოდს, როდესაც შვილობას უწევდა მამას და მამობას უწევდა შვილს; დროს, როცა შეეძლო ერთდროულად დაენახა წარსულიც და მომავალიც.

„ინდიგო“ ეთგარ კერეთთან შეთანხმებით ბეჭდავს კრებულის ორ მთავარ ესეს - წიგნის დასაწყისსა და დასასრულს.

არაფერი იცვლება

გამოქვეყნებულია 2006 წლის 12 თებერვალს, "ნიუ იორკ ტაიმსში"

‒ მძულს ეს ტერორისტული აქტები რა, ‒ გამხდარი ექთანი ეუბნება უფრო ასაკოვანს, ‒ საღეჭი რეზინი ხო არ გინდა?

ასაკოვანი ექთანი ართმევს რეზინს და თავს უქნევს: ‒ რა გინდა, რომ ქნა, მასე მე სასწრაფო დახმარებებს ვერ ვიტან.

‒ არა, სასწრაფო დახმარებაზე კი არაა საქმე, ‒ ეწინააღმდეგება გამხდარი, ‒ საგზაო კატასტროფებზე და ეგეთებზე რეაქცია აღარ მაქვს. ტერორისტულ აქტებზე გეუბნები მარტო. ეგენია, მოსვენებას რომ არ გვაძლევენ.

სამშობიარო ბლოკის შესასვლელში, მერხზე ვზივარ და ვფიქრობ: არის ამ ქალის ნათქვამში ლოგიკა. მე და ჩემი ცოლი ერთი საათის წინ მოვედით აქ ჟრიამულითა და მთელი ამბით. თან ტაქსის მძღოლი ვანერვიულეთ. დიდი კოპწია ვინმე იყო, ჩემმა ცოლმა კი მის მანქანაში წყალი დაღვარა. ეს რა მიქენით, სავარძლის გადასაკრავები არ მომისპოთო, ‒ გადაირია. ახლა კიდევ ვზივარ დერეფანში გაფითრებული და ველოდები, როდის დაბრუნდება მედპერსონალი სასწრაფო დახმარების ბლოკიდან. ორი ექთანი დარჩა მხოლოდ, ყველანი ტერაქტში დაშავებულების დასახმარებლად გაიქცნენ. ჩემს ცოლს სამშობიარო ტკივილები ოდნავ შეუნელდა. ეტყობა, ბავშვიც კი მიხვდა, რომ მისი დაბადების გამო ატეხილი მთელი ეს პროცედურები საჩქარო აღარ არის. რამდენიმე დაშავებული აჭრიალებული ჯალამბერით ჩაატარეს. ტაქსიში, ვიდრე საავადმყოფომდე მოვაღწევდით, გაგვაყრუა ჩემმა ცოლმა კივილით, დაშავებულები კი დუმან.

‒ ეთგარ კერეთი ბრძანდებით, არა? მწერალი, ‒ მეკითხება კაცი, რომელსაც მაისურზე მოწმობა აქვს მიმაგრებული.

უხასიათოდ ვუქნევ თავს.

‒ აბა, რა იცით მომხდარის შესახებ? ‒ მეკითხება და თან ჩანთიდან პატარა ხმის ჩამწერს იღებს. ‒ სად იყავით, როცა ეს ყველაფერი მოხდა? ‒ აზუსტებს კითხვას. რომ შემნიშნავს, ვყოყმანობ, საჩქაროდ მომაყრის გულისხმიერების გამოსახატად: ‒ ნუ იჩქარებთ, ნუ, ძალას კი არ გატანთ. ამხელა რამე გადაიტანეთ და...

‒ ტერაქტს არ შევსწრებივარ, ‒ ვუხსნი, ‒ სხვა მიზეზით ვარ აქ, ჩემი ცოლი ბავშვს აჩენს.

‒ კარგი რა, ‒ არც კი ცდილობს იმედგაცრუება დაფაროს, „სტოპ“-ის ღილაკს აჭერს თითს და ცალყბად მილოცავს: ‒ მაზელ თოვ! ‒ მერე ჩუმდება, ჩემ გვერდით ჯდება და სიგარეტს უკიდებს.

‒ იქნებ, სხვასთან გასაუბრება სცადოთ, ‒ ვეუბნები, რადგან დროზე მინდა მოვიშორო სახეში შებოლებული „ლაქი სტრაიკის“ კვამლი. ‒ ერთი წუთიც არ გასულა, დავინახე, როგორ შეიყვანეს ნევროლოგიის განყოფილებაში ორი დაშავებული.

‒ ეგენი რუსები არიან, ერთი სიტყვაც არ იციან ებრაული, ‒ ოხრავს უცნობი, ‒ თან ნევროლოგიაში მაინც არავინ შემიშვებს. ამ საავადმყოფოში აგერ მეშვიდედ მოვდივარ ტერაქტის გამო. აქაური ხელმძღვანელობის ყველა გამოხტომა ზეპირად ვიცი.

ცოტა ხანს ასე უბრად ვსხედვართ. ათი წლით მაინც იქნება ჩემზე უმცროსი, მაგრამ თმა ისე შეთხელებია, ეტყობა, რომ მალე გამელოტდება. შენიშნავს, რომ ვათვალიერებ, მიღიმის და მეუბნება: ‒ რა ცუდია, ტერაქტში რომ არ მოხვდი. მწერლის ნაამბობი ჩემს სტატიას პირდაპირ დახატავდა. მწერლის რა, ვინმე ორიგინალურად მოაზროვე ტიპის, ისეთის, მოსწრებული ნათქვამი და განსხვავებული ხედვა რომ აქვს, თორემ დავიღალე, აღარ შემიძლია ‒ ყოველი ტერაქტის მერე, სულ ერთი და იგივე შეიძლება? ‒ „მოულოდნელად აფეთქების ხმა გავიგე. არ ვიცი, რა მოხდა, მაგრამ ყველაფერი სისხლით იყო მოსვრილი“. როდემდე?

‒ აბა, რა მათი ბრალია, ‒ ვეწინააღმდეგები, ‒ ტერაქტია რა ‒ ყველა ტერაქტი ერთმანეთს ჰგავს. ორიგინალური რა შეიძლება თქვა აფეთქებასა და უაზრო სიკვდილზე?

‒ მაგდენი აღარ ვიცი, ‒ მხრებს იჩეჩავს, ‒ ეგ შენ უნდა მითხრა, მწერალი ხარ.

ნელ-ნელა გადაუდებელი დახმარების ბლოკიდან თეთრხალათიანები გამოდიან და სამშობიარო განყოფილებისკენ მიეშურებიან.

‒ შენ ხომ თელ-ავიველი ხარ, ამ სიშორეზე ცოლი სამშობიაროდ რას წამოგიყვანია?

‒ გვინდოდა, რომ ბუნებრივი გზით ემშობიარა და ამათ განყოფილებაში...

‒ ბუნებრივი? რა არის, ადამიანო, ბუნებრივი იმაში, რომ შენი ცოლის საშოდან გამოდის ჭიპზე თოკგამობმული რაღაც პატარა მუმლი?

შეპასუხებას არც ვცდილობ, აზრი არ აქვს. ის კი აგრძელებს: ‒ ჩემს ცოლს ვუთხარი, თუ ოდესმე იმშობიარებ, მხოლოდ საკეისრო კვეთით-მეთქი; ისე, როგორც ამერიკაშია. ეგღა მაკლია, შენი ლამაზი სხეული ვიღაც ლაწირაკმა ბავშვმა გამიფლაშოს. ასე ცხოველებივით ქალები ბავშვებს დღეს მხოლოდ განუვითარებელ ქვეყნებში აჩენენ. ეჰ, რამდენს ვლაპარაკობ, რა დროს ეგაა, იალაჰ, გავქუსლე რედაქციაში, ‒ ზლაზვნით დგება, მაგრამ ერთხელაც სინჯავს ნიადაგს: ‒ აბა, მაინც დაფიქრდი, რამე ხომ არ გაქვს სათქმელი ტერაქტზე? იქნებ ამ შემთხვევამ რამე ძირფესვიანად შეცვალა შენთვის? მაგალითად, სულ სხვა სახელი გქონდა ჩაფიქრებული ბავშვისთვის და ახლა სხვა რამეს დაარქმევ, ან რამე ეგეთი?

უარის ნიშნად მხოლოდ ვუღიმი.

‒ კაი, დაივიწყე, ‒ თვალს მიკრავს და მემშვიდობება: ‒ იმედია, ყველაფერი კარგად ჩაივლის.

ექვსი საათის შემდეგ, ჭიპზე თოკგამობმული პატარა მუმლი ჩემი ცოლის საშოდან გამოძვრა და ტირილი მორთო. ვცდილობ, დავაწყნარო, დავარწმუნო, რომ საშიში არაფერია. რომ წლების მერე, როცა თვითონ გაიზრდება, ახლო აღმოსავლეთში ყველაფერი კარგად იქნება: მშვიდობაც დაისადგურებს, ტერაქტებიც წარსულს ჩაბარდება და თუ ათასში ერთხელ მაინც მოხდა, ყოველთვის გამოჩნდება ვიღაც აზრიანი, მოსწრებული სიტყვა-პასუხის მქონე ადამიანი და ამ შემთხვევას შესანიშნავად აღწერს. თითქოს, დაიჯერა ჩემი ნათქვამიო, ერთი წამით ჩუმდება და ყოყმანობს. წესით, გულუბრყვილო უნდა იყოს ‒ ახალშობილია მაინც ‒ მაგრამ მასაც კი ვერ ვარწმუნებ ‒ წამიც არაა გასული, ერთს წამოასლოკინებს და ახალი ძალით იწყებს ტირილს.

შენი დახმარებით კიდევ უფრო მეტი მაღალი ხარისხის მასალის შექმნას შევძლებთ გამოწერა