ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

პასტრამი | ეთგარ კერეთი


„ინდიგო“ ეთგარ კერეთთან შეთანხმებით ბეჭდავს კრებულის ორ მთავარ ესეს - წიგნის დასაწყისსა და დასასრულს.
გამოქვეყნებულია 2012 წლის ნოემბერს, "ნიუ იორკერში"

საჰაერო განგაშის სიგნალმა გზატკეცილზე გასვლისას მოგვისწრო. ბაბუა იონათანთან მივდივართ, თელ-ავივიდან ჩრდილოეთით, რამდენიმე კილომეტრში. შირა მანქანას გზის პირას აჩერებს, გადმოვდივართ, უკანა სავარძელზე ვტოვებთ ბადმინტონის ჩოგნებსა და ბუმბულებიან ბურთს. ლევი ხელს ხელზე მიჭერს და მეუბნება: ‒ ცოტა ვნერვიულობ, მა. შვიდი წლის არის. შვიდი წელი ის ასაკია, როცა სიტყვა „შიშს“ უფრო იყენებენ, ეს კი, ნაცვლად შიშისა, ამბობს „ვნერვიულობო“. ინსტრუქციას ვემორჩილებით და შირა გზის პირას წვება. ლევის ვეუბნები, შენც უნდა დაწვე-მეთქი, მაგრამ არ ინძრევა, თან თავისი ციცქნა, გაოფლილი ხელით ისევ ღონივრად მებღაუჭება.

‒ ჰა, დაწექი ახლა! ‒ შირა ხმას უწევს, სიგნალი რომ გადაფაროს.

‒ გინდა პასტრამობანა ვითამაშოთ? ‒ ვეუბნები ლევის.

‒ ეგ რა არის? ‒ მეკითხება ისე, რომ ხელს არ მიშვებს.

‒ დედა და მე პურის ნაჭრები ვართ, ‒ ვუხსნი, ‒ შენ კი პასტრამი ხარ და ახლა სამივემ ერთად პასტრამის სენდვიჩი უნდა გავაკეთოთ. მოდი, აბა, ჯერ შენ დააწექი დედას.

ლევი შირას ზურგზე აწვება და მაგრად ეხუტება. მე ზევიდან ვაწვები ლევის და ხელებით ვეყრდნობი სველ მიწას, რომ არ გავჭყლიტო ორივე.

‒ ჰა-ჰა, რა მაგარია, ‒ ამბობს ლევი და ეღიმება.

‒ პასტრამი რომ ხარ, ეგაა მაგარი, ‒ ეხმიანება შირა ქვევიდან.

‒ პასტრამი! ‒ ვყვირი მე.

‒ პასტრამი! ‒ ყვირის ლევი, მაგრამ ხმა უკანკალებს, არ ვიცი, აღტაცების თუ შიშისგან.

‒ მაამ, ‒ მეუბნება მერე, ‒ შეხედე, დედას ჭიანჭველები ააცოცდნენ.

‒ ეს იქნება ჭიანჭველებიანი პასტრამი! ‒ ვყვირი.

‒ პასტრამი ჭიანჭველებით! ‒ ყვირის ჩემი ცოლი.

‒ ფუუუუ! ‒ ყვირის ლევი.

მერე აფეთქება ისმის. მძლავრი გრუხუნი, მაგრამ საკმაოდ შორიდან. ასე ერთმანეთზე ახოხოლავებულები ვაგრძელებთ წოლას, კაი ხანს ვწევართ გაუნძრევლად. ხელებში ნელ-ნელა ვგრძნობ ტკივილს ‒ საკუთარი ტანის დაჭერა მტკივნეული ყოფილა. თვალის კუთხიდან ვხედავ, როგორ დგებიან და იბერტყავენ მიწას გზატკეცილის აქეთ-იქით გაჩერებულ მანქანებთან გაწოლილი სხვა მძღოლები. მეც ვდგები.

‒ დაწექი! დაწექი, რა, მამა. ნუ აფუჭებ სენდვიჩს, ‒ მეუბნება ლევი.

კიდევ ერთი წუთით ვწვები და მერე ვამბობ: ‒ კაი, ბატონო, თამაში დამთავრდა, ჩვენ მოვიგეთ.

‒ აუ, რას დგებოდი, მომეწონა, მოდი, ცოტა ხანს კიდევ დავრჩეთ ასე, ‒ ამბობს ლევი.

კიდევ რამდენიმე წამი მართლა ვრჩებით. დედა ‒ ქვეშ, მამა ‒ ზევიდან, შუაში კი ლევი და წითელი ჭიანჭველები. როცა, ბოლოს და ბოლოს, ვდგებით, ლევი გვეკითხება, აბა, სად არის ჭურვიო. იმ მიმართულებით ვიშვერ თითს, საიდანაც აფეთქების ხმა გაისმა.

‒ მგონი, ჩვენს სახლთან ჩამოვარდა, ‒ თან ვეუბნები.

‒ ოოფ, ისევ ლაჰავი იპოვის ნამსხვრევს, ‒ იმედგაცრუებულია ლევი, ‒ გუშინ სკოლაში რომ მოვიდა, წინა აფეთქებიდან დარჩენილი რკინის ნამსხვრევი მოიტანა, რომელსაც ზედ კომპანიის ლოგო ჰქონდა და არაბული სახელი. ასე შორს რას ფეთქდებოდა, რა!

‒ რას ამბობ, ჯობს შორს, ვიდრე შორიახლოს, ‒ ამბობს შირა, თან შარვლიდან ჭიანჭველებისა და მიწის დაფერთხვას არ წყვეტს.

‒ ყველაზე მაგარი იქნებოდა, ისე შორს აფეთქდეს ხოლმე, რომ არაფერი დაგვიშავოს, მაგრამ თან იმდენად ახლოს, რომ მე ნამსხვრევების პოვნა შევძლო, ‒ აჯამებს ლევი.

‒ მე ვიცი, რაც იქნება ყველაზე მაგარი: ბაბუს მინდორზე ბადმინტონის თამაში, ‒ ვაჯამებ მე და უკანა კარს ვაღებ.

‒ მამ, ‒ მეტიტინება ლევი, ვიდრე ღვედს ვუკრავ, ‒ დამპირდი, რომ თუ კიდევ იქნება სიგნალი, დედა და შენ პასტრამობანას კიდევ მეთამაშებით.

‒ გპირდები, ‒ ვეუბნები და უცებ ვამატებ, ‒ მაგრამ თუ მოგვბეზრდება, გასწავლი მერე, როგორ ვითამაშოთ შებრაწულყველიანი სენდვიჩის თამაში.

‒ მაგარია! ‒ ამბობს ლევი და უფრო დასერიოზულებული ხმით ეგრევე ამატებს, ‒ მაგრამ რა გვეშველება, განგაშის სიგნალი რომ აღარ იყოს?

‒ როგორც მე მგონია, ერთი ან ორი მაინც აუცილებლად იქნება, ‒ ვარწმუნებ.

‒ და თუ არ იქნება, მაგ სიგნალის გარეშეც ვითამაშოთ, ‒ გვეძახის დედამისი წინა სავარძლიდან.


ფოტო: ხათუნა ხუციშვილი

შენი დახმარებით კიდევ უფრო მეტი მაღალი ხარისხის მასალის შექმნას შევძლებთ გამოწერა