ზუზუნი, პათეტიკა და ლორის მოზრდილი ნაჭერი | ინტერვიუ თემურ ჩხეიძესთან

თემურ ჩხეიძეს ორი წლის განმავლობაში კვირაში ორჯერ სამეფო უბნის თეატრში ვხვდებოდი. მთელი ჯგუფი ვიკვლევდით თეატრს, როგორც ცხოვრების გადამამუშავებელ სისტემას. ვმსჯელობდით, რათა მივმხვდარიყავით, რა აქცევდა ჩვენს შრომას ისეთივე მნიშვნელოვნად, როგორიც არის ნაგვის ურნების დაცლა ნაგვისგან, პურის ცხობა ან ბავშვთან თამაში. ახლა ვზივარ მანქანაში წლების უნახავ მასწავლებელთან. მანქანა რუსთაველის თეატრის უკან დგას.

ა.ჩ.: ტროცკი სიცოცხლის ბოლო წლებში წერდა, რომ სიბერე არის ყველაზე მოულოდნელი რამ, რაც შეიძლება ადამიანს დაემართოს. რაზეც ფილოსოფოსმა ემილ ჩორანმა თქვა: „ტროცკის ასეთი ღრმა ცოდნა რომ ჰქონოდა ახალგაზრდობაში, რა უვარგისი რევოლუციონერი იქნებოდაო“. თქვენც მოულოდნელად დაგატყდათ თავს სიბერე? რა მოიტანა?

თ.ჩ.: საერთოდ გადაფასება რამისა ხდება? არა. უბრალოდ უფრო შემრიგებლური ხდები თითქოს. ანუ ყველაფერს კი არ ეგუები, უბრალოდ ხვდები, რომ უნდა მიუტევო სხვასაც და, რაც მთავარია, შენს თავში ი