ახალი დრო, იდეები, ადამიანები.
EN

პურის შემფუთველი | ნინო, 35 წლის

ვისაც მუშაობა უნდა და ეძებს სამსახურს, ჩვენთან უნდა მოვიდეს ზაფხულში – მაგ დროს გარბის აქედან ხალხი. 60 გრადუსია დარბაზში. ზამთარში კიდევ სამუშაო ადგილები არ არის. კი, სიცივეა, მაგრამ იმას უფრო ვუძლებთ. 

ღამის პირველიდან იწყება ეგ სიცივე. იმხელა კარებს რომ გააღებენ ნაშუაღამევს, როცა დისტრიბუცია მოსვლას იწყებს, დილამდე ეგრეა მოღიავებული. ასზე მეტნი არიან ეს დისტრიბუტორები, ყველას თავისი მოსვლის დრო აქვს და სანამ პური გააქვთ და იტვირთება, თან მუშაობ, თან იყინები. 

ჩვენ ვართ პურის ჩამწყობები. სმენაში ვართ რვა ქალი. ვმუშაობთ გამომუშავებაზე. დილის ცხრიდან მეორე დილის ცხრამდე. 

იმ ქაღალდს, რაშიც ვაწყობთ პურს, თარიღი ხომ უნდა ეწეროს და მაგ თარიღსაც ქაღალდზე ჩვენ ვაბეჭდავთ. მუყაოს ყუთებით გვიწყვია მაგიდაზე, არის ექვსიათასიანი, სამიათასიანი შეკვრები, ვზივარ, ამოვალაგებ ამ გრძელ მაგიდაზე, დავბეჭდავ, გადავდებ, არ შეიძლება, რომ გამოგეპაროს. რომ არ შემრცხვეს, ერთ დღე-ღამეში, ალბათ, 180 ათასი ქაღალდია, რასაც ეს რვა ქალი ვბეჭდავთ. ჩვენთვის ხომ ვიბეჭდავთ და მომდევნო სმენასაც ვუტოვებთ, რომ დრო არ დაკარგონ და ასე – ჩვენც გვიტოვებს ჩვენი წინა სმენა. 

შესვენება არ გვაქვს. დილით რომ ვიწყებთ ცხრაზე, საღამოს რვა საათამდე, სანამ გავა ქუთაისის დისტრიბუცია, ფეხზე ვდგავართ. რვიდან თორმეტამდე კი ცოტა ამოსუნთქვაა, ღამის მორიგეობის დაწყებამდე. კვების დროს გვაძლევენ, კი, და ვისაც როგორი პური გინდა, ლენტაზე რომ გამოდის ცხელი, მიხვალ და აიღებ. გარეთ არავინ არ გამოგატანს, თორემ იქ რამდენიც გინდა, შეჭამე. უფასოა. 

მაგრამ თან უნდა ვჭამო და თან ვიმუშაო, ეგრე გამოდის. დასვენება აქვს მხოლოდ იმას, ვინც პურს ჭრის, ისიც იმიტომ, რომ ცხელ პურს უბრალოდ ვერ დაჭრიან. ჩვენ, პურის შემფუთველები კი, შესვენებას ვეძახით იმ დროს, როცა ქაღალდებს ვბეჭდავთ. აი, მაშინ რასაც გავტეხავთ მაგიდასთან პურს, ეგაა. მთელი დღე, როგორია, აბა, მაგიდის ქვეშ დადებულ ცხელ პურს ჭამდე, უფროსმა რამდენჯერმე შენიშვნაც მოგვცა, შედით ორ-ორი ქალი ათი წუთით სამზარეულოში და იქ ჭამეთო, მაგრამ ის ჩვენზე კი არ ნერვიულობს, იმიჯი ელახება. 

ვიცი, რომ სხვა ქვეყნებში ღამის ანაზღაურება რვა საათის შემდეგ ორმაგია, მაგრამ ჩვენთან – არა. ერთი პურის შეფუთვაზე, დღე არის თუ ღამე, გაძლევენ 0.006 თეთრს. რომ ჩალაგდება, მაგალითად, 95 ათასი, შენ გამოდიხარ დილას 72 ლარზე. ამიტომ სმენაში თუ ვიღაც აცდენს, ვცდილობთ, რეზერვი არ მოგვიყვანონ, ცოტა მეტზე რომ გამოვიდეთ ხოლმე. გვქონია ღამის გეგმა, როცა 39 ლარზე ვიმუშავეთ, რადგან ცოტა იყო გეგმა. 

ისე, დღეში 10 პადონი მაინც გვხვდება თითოეულ ჩვენგანს შესაფუთად. პადონზე ეტევა ოცი ყუთი, სიმაღლეზე – ხუთ-ხუთი, ჯამში 900 პური. 10 პადონში კი არის 4 ათასამდე პური. ღამე კიდევ ცალკე ითვლება. ღამით 12-1-ზე გვაწყებინებენ და ხანდახან 22 პადონიც გვიწევს ღამის მუშაობა, თან ორმაგი სისწრაფით – დილის რვის ნახევრამდე, ყველაზე გვიან, უნდა მოვრჩეთ ხოლმე. და ზოგჯერ ისე ჩქარ-ჩქარა ვალაგებთ, რომ 15 წუთში ვრჩებით 400 პურსა. ჩამოიღებ სათითაოდ ამ ცხელი პურით სავსე ყუთს, ამოაწყობ პურებს, შეფუთავ ქაღალდში, ჩააწყობ უკან, გავსებულ ყუთს მერე პადონზე აბრუნებ, თუ ვერ მიწვდი, ცოტა უნდა შეხტე, ხელი მიაშველო და ასე გაუჩერებლად. სისხლებიღა მოგდის ადამიანს ხელებიდან. ზოგჯერ მეშინია, პური სისხლით არ დაითხვაროს. ხელთათმანები კი მაქვს, მე ვყიდულობ, აბა. თითო მორიგეობაზე ორი არ მყოფნის. 

დილით, იცი, როგორები ვართ? მივდივართ ქალები და მოვდივართ ქაჯებიო – ასე ვიტყვით ხოლმე. ვხედავთ, სხვები სმენას რომ იცვლიან, და ვამბობთ, როდის იქნება, რომ მე ასე გავიდე აქედან. მერე ერთმანეთს შევუძახებთ ხოლმე, არა უშავს, ხვალე დილაც გათენდება, კიდევ მოვალთ და კიდევ წავალთ, სანამ შეგვიძლია. 

პირველად რომ მუშაობა დავიწყე, იმ ზაფხულს, იცი, როგორ ვიმუშავე? ყოველ სმენას ვაბამდი და გამომდიოდა 48 საათი მუშაობა. ერთი ღამე გავათენე, ვიმუშავე, არ წავედი სახლში, გადავაბი მეორე ღამე და ერთხელ იყო, რომ მესამე ღამეც გადავაბი და იმ მესამე ღამეს რომ ვალაგებ ამ პურს, ვხედავ, რომ პური პურს არ გავს, რაღაც სხვა ფორმები აქვს, რაღაც ხმები მესმის ექოებად.

 

დაწვრილებით

სულ ქალები ვართ, მგონი ჩვენთან მუშაობს ყველა, ვინც ქმარმა მიატოვა, ვინც ქვრივია, სამსახურის გარეშე ვინც დარჩა, შვილები სარჩენი ჰყავს. ისე, ბევრი შვილებითაც მუშაობს. ერთი ქალია, თავის სმენაში თავისი სამი შვილი ჰყავს. 

ზაფხულში გამიხდება ორი წელი, რაც მანდ ვმუშაობ. ხელშეკრულებას ბრმად მოვაწერე ხელი. ერთხელ აბუნტდა ხალხი, ღამის ანაზღაურება მოითხოვეს, არაო. ახლაც, ამ წინა კარანტინის დროს, უფროსთან ჯგუფად შევიდა, დავტოვებთ სამსახურსო. მიბრძანდითო, – მშვიდად უპასუხეს. მართლაც, ჩვენ წავალთ, სხვები მოვლენ – ჩაიკეტა სამსახურები და ხალხი, უცხო, იმდენი შემოვიდა, აქეთ გვაწყდებიან. 

აი, მაგ პირველ ჩაკეტვაზე დაგვიქირავეს მარშუტკა და გვატარეს ორი კვირა უფასოდ. მერე უკვე ჩვენ დავიწყეთ ანაზღაურება. მარშუტკას სოფლის გადასახვევამდე მივყავარ, მერე კიდევ ორი კილომეტრი ფეხით მივდივარ სახლამდე – ღამენათევი, გამოშტერებული, მივდივარ ტრიალ მინდორზე. ჩემი თანასოფლელი გოგოა კიდევ, ისიც ჩემთან მუშაობს, მამამისს ჩავყავართ ხოლმე მარშუტკამდე. ერთხელაც იყო, გამასწრო. ჩემმა პატარა შვილმა გაიღვიძა და დაიწყო ტირილი. ვერ დავტოვე. ვუყურებდი, როგორ ჩაიარა მანქანამ. დავაწყნარე ბავშვი და ფეხით დავადექი გზას იმ ბინდ-ბუნდში, მაგრამ რას დავეძებდი – ოღონდ მარშუტკას არ გაესწრო და სამსახური არ გამეცდინა, ისე ჩავუქროლე გზაზე სასაფლაოებს, არც გამხსენებია, არადა, სხვა დროს შევკრთები ხოლმე, იქ თუ ჩავივლი. 

იცი, როგორა ვარ ხოლმე? თითქოს, შენი სხეულის ნაწილებს ვერა გრძნობ და ამბობ, ნეტა აღარ ვიყო. 

გუშინ სმენა რომ გამოვიცვალე, წავედი მეორე სამსახურში, მთელი ღამის უძილო. სახლში რომ მივედი, საჭმელი გავაკეთე, ბავშვის ფეხსაცმელები გავრეცხე, და მერე ჩამოვჯექი და იქ ჩამეძინა. მომაფარეს და იყო 10 საათი, რომ გამეღვიძა. 

4-5 წლის ნამუშევრები არიან ჩემთან ქალები. ერთია, ვაკიდან თუ საბურთალოდან დადის, ნაოპერაციებია – ოთხჯერ ვარ განაჭრელი ხერხემალზეო, მაგრამ მგელივით მუშაობს, რისი ენერგია აქვს. 

ჩვენს სმენაში, ოღონდ ლენტაზე, არის ერთი 75 წლის ქალი, შვილი დაეღუპა. რომ გახედო, გალეულია – ერთი მუჭა ქალიო, რომ იტყვიან. შემირცხვენია ბევრი ყოჩაღი, ისე მუშაობს. ზაფხულში ჩამოჰქონდა ხილი, ჯიბიდან ამოიღებდა ატამს და ხან ვაშლს და ჭამე, შვილო, პირი გაისველე, შვილები როგორ გყავსო, – მკითხავდა. დედაჩემის ბებიას მახსენებს და იმის სითბოს. ქმარი არ ჰყავს, დისშვილს ეხმარება.