გახსენით მობილურ აპლიკაციაში
"მე პირადად არ ვიცი რატომ ვწერ, უფრო სწორედ ვიცი და ეს ცოდნა შემზარავია ჩემთვის, მე ის ფსიქოთერაპიის ღრმა სეანსისას შევიტყვე".
კაზიმირ მალევიჩი ერთადერთი უკრაინელი მხატვარია, რომლის ნამუშევრებში 1932-1933 წლების ჰოლოდომორია ასახული.
თემურ ჩხეიძეს ორი წლის განმავლობაში კვირაში ორჯერ სამეფო უბნის თეატრში ვხვდებოდი. მთელი ჯგუფი ვიკვლევდით თეატრს, როგორც ცხოვრების გადამამუშავებელ სისტემას.
"რუსეთი რევანშისტული სახელმწიფოა, რომელიც უკანასკნელი 22 წლის განმავლობაში ცდილობდა თავისი ინტერესების გაძლიერებას"...
მისი შემოქმედების ნაივური სტილი მას საშუალებას აძლევდა შეექმნა იდუმალი, მზაკვრულად მაკაბური ხელოვნება, რომელსაც უფრო მეტი საერთო ჰქონდა სიურეალიზმთან, ვიდრე სოციალისტურ რეალიზმთან.
ხელოვანთან – კურატორთან, გვანცა ჯიშკარიანთან ვლაპარაკობთ იმაზე, თუ როგორ ტრანსფორმირდება ყოველდღიური შფოთი და შიში თანამედროვე ხელოვნების ნამუშევრებში
შიმშილზე უფრო ძლიერი შემოქმედებითი შიმშილი იყო ჩემთვის, უსიყვარულობა და ურთიერთობების ნაკლებობა.
"უკრაინის ტერიტორიაზე, იუნესკო გამოდის მოწოდებით დაიცვან მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები"...
"შეწყვიტეთ პიკეტირება! შევწყვიტო პოეტირება? - სახტად დავრჩი, - და რატომ"?
არსებობს კიდევ ისეთი შიში, რომელიც არც ნევროტული ბუნებისაა და არც ზებუნებრივ შინაარსს უკავშირდება. ესაა ყოფითი შინაარსის შიში, რომელიც სრულიად კონკრეტული საფრთხეებიდან გამომდინარეობს
პუტინის ხელისუფლება ორ რამეზე დგას, ერთი, ნაკლებად მნიშვნელოვანი, მაგრამ მაინც გადამწყვეტი - პროპაგანდაა.
ეს შენობა დღეს განადგურდა. არიან დაღუპულები, დაჭრილები, განსაკუთრებით აუტანელია დაღუპულთა შესახებ ამბები.
სულ: შედეგი
შედეგი არ მოიძებნა, სცადეთ თავიდან
ელ.ფოსტა ან პაროლი არასწორია
გთხოვთ ჩაწეროთ დადასტურების კოდი, რომელიც გამოიგზავნა თქვენს ელ-პოსტის მისამართზე :
უკაცრავად დაფიქსირდა შეცდომა
კოდი გაიგზავნა წარმატებით. გთხოვთ შეამოწმოთ "სპამ" ფოლდერი.
დარჩენილი რაოდენობა: